Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

ROZDZIAŁ XXVI

— Jesteś gotów, Jared?

— Jeszcze sekunda, milady… aha. — Jared Sutton zapiął w końcu torbę i przerzucił jej pasek przez ramię. — jestem gotów, milady. Jeden porucznik flagowy melduje się do służby eskortowej! — Zameldował i pokazał w radosnym uśmiechu wszystkie zęby.

Rozbawiona Honor potrząsnęła bezradnie głową. Jared nie miał żadnych oficjalnych obowiązków i nie musiał jej towarzyszyć, ale była mu wdzięczna, że zgłosił się na ochotnika. Adam już był obładowany do granic możliwości przenośnym komputerem, bankiem danych i miniprojektorem holowizyjnym. Pozostał jeszcze komplet wydruków dokumentujących każdy krok jego zespołu w procesie rozwiązywania zagadki kopuły szkolnej oraz wszystkie wypływające stąd wnioski. Razem stanowiło to trzydzieści kilogramów papieru i ten właśnie ładunek zaoferował się taszczyć Jared.

— Doceniam twoje poświęcenie — powiedziała zupełnie poważnie, biorąc z grzędy Nimitza i sadzając go sobie na ramieniu.

Treecat znacznie szybciej doszedł do równowagi psychicznej, toteż bleeknął radośnie, oznajmiając, że także według niego Jaredowi należą się podziękowania.

— Milady, kiedyś powiedziała mi pani, że porucznik flagowy jest najbardziej przepracowanym i niedocenianym członkiem admiralskiego sztabu. Przyznaję, że była pani wspaniałomyślna i nie orała we mnie aż tak bardzo ani nie kopała zbyt często, więc mogę się zrewanżować, robiąc za pani tragarza w tak ważną noc.

Honor uśmiechnęła się, otworzyła usta, by coś powiedzieć i ugryzła się w język. Zamiast tego poklepała go po prostu po ramieniu i zlustrowała szybkim spojrzeniem resztę członków wyprawy. Dzięki staraniom MacGuinessa Adam Gerrick wyglądał znów prawie jak człowiek. Mac ściągnął z domeny kilka zapasowych kompletów odzieży wybranych przez najstarszą żonę inżyniera i karmił go prawie na siłę. Z doświadczenia wiedziała, że jest w tym naprawdę dobry — w ostatnim czasie miał aż za dużo okazji, by nabrać wprawy.

Eddy Howard, zwyczajowy trzeci członek „wyjazdowej” ochrony, był niedysponowany, więc zastąpił go Arthur Yard, podobnie jak LaFollet i Candless nienagannie ubrany na tę okazję. Jej gwardziści czuli się winni w ten sam sposób co wszyscy mieszkańcy domeny Harrington po katastrofie. Świadomość, że zdarzyła się ona nie z winy Sky Domes, podziałała wręcz cudownie na ich morale, a tą specjalną sesję Konklawe traktowali jako pierwszy krok do oczyszczenia dobrego imienia ich patronki oraz ukarania winnych tego zaplanowanego z zimną krwią mordu. Sądząc po błyskach w oczach i innych drobnych, acz dobrze jej już znanych oznakach tego ostatniego oczekiwali z niecierpliwością.