Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Spojrzał na rękaw munduru i tym razem skrzywił się otwarcie — zawsze z dumą nosił uniform Gwardii Burdette, ale tego wieczoru z oczywistych powodów nie mógł go założyć. Zawsze też jednak nienawidził barw Gwardii Harrington, a taki właśnie zielony uniform miał na sobie. By wejść do gniazda szatana, trzeba było przebrać się za jego sługę — to, że rozumiał konieczność, nie musiało wcale oznaczać, że mu się ona podobała.

A zmierzał do siedliska zła, które zatruwało cały Grayson, nawet sługi boże, co już samo w sobie było zatrważające. Gardził tymi tak zwanymi księżmi, którzy dali się uwieść szatanowi i opuścili Boga jak jakieś kurwy. Choć z drugiej strony należało być bardziej wyrozumiałym — większość członków Synodu stanowili ludzie dobrzy i pobożni, jak choćby wielebny Hanks. Spotkał go raz, gdy wielebny celebrował mszę w katedrze Burdette, i zrozumiał, dlaczego był on tak powszechnie wielbiony. Był to człowiek tak głębokiej wiary, że przez krótki moment Martin czuł się z nim duchowo związany i zdawało mu się, że dzięki temu złączeniu jego własna wiara stała się głębsza i lepsza. Wówczas nikt nie wiedział, że szatan zastawił na wielebnego Hanksa tak perfidną pułapkę. Wielebny po prostu musiał w nią wpaść i Martinowi było go po prostu żal. Natomiast całą swą złość skierował na osobę, która stała się narzędziem diabła i doprowadziła tak pobożnego człowieka jak Julius Hanks do tak olbrzymiego błędu. Co prawda nie rozumiał, jak mąż tak mądry i silny w wierze mógł dać się tak zwieść, ale on, prosty sierżant, nie znał się przecież na szatańskich sztuczkach. Ta suka musiała być zaiste potężną czarownicą, skoro wielebny nie dostrzegł, że pomaga żonom i córkom zwracać się przeciwko mężom i ojcom ani że odrzuca wiarę, dzięki której przez tysiąc lat Grayson był prawdziwą planetą Boga. Aż się wierzyć nie chciało, że ów czarci pomiot miał tak wielką moc, że wielebny nie uświadomił sobie, z kim ma do czynienia, gdy wyszło na jaw, że grzeszyła śmiertelnie, parząc się poza świętymi więzami małżeństwa, do czego zresztą bezwstydnie przyznała się publicznie! Ba, chwaliła się tym, gdy prawdziwy sługa boży kazał jej żałować i pokutować za grzechy. Jak zdołała tak otumanić wielebnego Hanksa, że nie zrozumiał on, jak tego typu przykład może podziałać na inne kobiety, to się Martinowi w głowie nie mieściło, ale wiedział, że zdołała. I że w ten sposób naraziła dusze tych nieszczęsnych na wieczne potępienie.

Martin zdawał sobie sprawę, że niektórzy mężczyźni źle traktowali swe żony i córki, ale działo się tak, bowiem człowiek omylnym i słabym jest. Obowiązkiem innych, a zwłaszcza kościoła, było piętnować i karać podobne zachowania, tak jak piętnowano i karano inne formy znęcania się nad słabszymi. Był nawet skłonny przyznać, że Protektor Benjamin miał dobre pomysły — przynajmniej niektóre. Faktycznie nadszedł czas, by złagodzić niektóre stare i nie odpowiadające już rzeczywistości prawa. Tworzono je w innych, trudniejszych czasach, toteż musiały takie być, ale teraz można było pozwolić kobietom, by pracowały w jakichś mniej wymagających profesjach, czy nawet pozwolić im głosować. Ale nie zmuszać je do brania na barki obciążeń, których Bóg dla nich nigdy nie przewidział, nie wspominając już o służbie wojskowej! Martin doskonale wiedział, jak wygląda służba i życie w wojsku, bo spędził w nim osiemnaście ciężkich, choć zaszczytnych lat i wiedział, że żadna kobieta nie wytrzymałaby tego i nie mogłaby pozostać taka, jaka kobieta być powinna. Wystarczyło popatrzeć na samą Harrington, by stwierdzić, jak takie życie psuje, wypacza i schamia.