Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Starszy kapral Anthony Whitehead z Gwardii Harrington spieszył się, bo przez całe to zamieszanie związane z przylotem patronki złapał piętnaście minut opóźnienia. Nie wątpił, że gwardzista Sully nie opuści posterunku przy bramie, ale powinien był go zmienić o czasie, a nie bez uprzedzenia przeciągać chłopakowi służbę. Toteż ostatni kawałek pokonał prawie biegiem, żeby było widać, że podoficerowie też mają świadomość ciążących na nich obowiązków. Nagle zwolnił, a sympatia zmieniła się błyskawicznie w złość, bo na posterunku nie było nikogo! Stanął i rozejrzał się, zastanawiając się równocześnie, co też gówniarz sobie myśli: to, że zmiennik się trochę spóźnił, nie było wystarczającym powodem, żeby opuszczać bez pozwolenia posterunek. Jak dorwie gnoja…

Wziął się w garść i przestał bezsensownie wkurzać — Frederick Sully był gówniarzem, ale na pewno nie był gnojkiem. Był dobrze wyszkolony i pełen ochoty do służby. Tak Whitehead, jak i dowódca jego plutonu uważali, że szybko awansuje. Niemożliwe, żeby Sully poszedł sobie ot tak z posterunku i to na dodatek wtedy, gdy w całym obiekcie ogłoszono stan podwyższonej gotowości. I słusznie, bo na Graysonie wrzało, a Gwardia nie miała najmniejszego zamiaru ryzykować zdrowia, a tym bardziej życia patronki. Skoro więc Sully nie mógł zejść z posterunku, to…

Whitehead sięgnął po komunikator.

— Alarm! Tu kapral Whitehead przy bramie piątej! Właśnie przybyłem i nie znalazłem wartownika! — W tym momencie przypomniało mu się coś, na co wcześniej nie zwrócił uwagi. — Centrala, na zewnętrznym parkingu na miejscu 7-9-3 parkuje nasz wóz. Ma zezwolenie?

Odpowiedzią był dźwięk alarmu dobiegający z wszystkich głośników portu kosmicznego.