Trzej muszkieterowie

Lord Winter i tym razem nic nie dostrzegł. Gdy skończył, zbliżył się do stołu, gdzie stała na tacy butelka wina hiszpańskiego i szklanki. Napełnił dwie szklanki i gestem zaprosił d’Artagnana.

D’Artagnan wiedział, że dla Anglika odmowa wzniesienia toastu jest ciężką zniewagą. Podszedł więc do stołu i wziął szklankę. Jednakże nie tracił Milady z oka i w lustrze widział jej zmienione rysy. Teraz, kiedy sądziła, że nikt na nią nie patrzy, coś na kształt okrucieństwa ożywiło jej twarz. Gryzła chustkę pięknymi zębami.

Weszła ładniutka pokojówka, którą d’Artagnan był już zauważył. Powiedziała po angielsku kilka słów do lorda Wintera; ten natychmiast przeprosił d’Artagnana, że musi odejść, powołując się na ważność sprawy i polecając siostrze, by wytłumaczyła go przed gościem.

D’Artagnan uścisnął dłoń lorda Wintera i wrócił do Milady. Jej twarz zdumiewająco szybko przybrała wdzięczny wyraz, jedynie kilka małych czerwonych plamek rozsianych po chusteczce wskazywało na to, że gryzła sobie usta do krwi.

Usta miała piękne, rzekłbyś z koralu.

Rozmowa potoczyła się wesoło, Milady odzyskała już spokój ducha. Opowiedziała, że lord Winter jest jej szwagrem, a nie bratem; wyszła za mąż za jego młodszego brata, który osierocił ją wraz z dzieckiem. Dziecko jest jedynym spadkobiercą lorda Wintera, jeśli lord się nie ożeni. D’Artagnan czuł, że za tymi słowami coś się kryje, ale co, tego jeszcze nie wiedział.

Po półgodzinnej rozmowie d’Artagnan doszedł do przekonania, że Milady jest jego rodaczką: mówiła po francusku tak czysto i wykwintnie, że jej narodowość nie ulegała żadnej wątpliwości.

D’Artagnan rozpływał się w komplementach i zapewnieniach o swym oddaniu, Milady słuchała naszego Gaskończyka z życzliwym uśmiechem. Ale trzeba było już odejść. D’Artagnan pożegnał Milady i opuścił salon czując się najszczęśliwszym z ludzi.

Na schodach spotkał ładniutka pokojówkę, która w przejściu otarła się o niego lekko i cała w rumieńcach przeprosiła go głosem tak słodkim, że młodzieniec wybaczył jej natychmiast.

D’Artagnan zjawił się nazajutrz i został przyjęty jeszcze uprzejmiej niż dnia poprzedniego. Lorda Wintera nie było i Milady tym razem sama czyniła honory domu. Okazała naszemu młodzieńcowi wiele zainteresowania, spytała go, skąd pochodzi, jakich ma przyjaciół i czy nie pomyślał kiedy o tym, by wstąpić na służbę do kardynała.

D’Artagnan, chłopiec bardzo ostrożny jak na swoje dwadzieścia lat, przypomniał sobie o podejrzeniach, jakie żywił wobec Milady. Wygłosił tedy wielką pochwałę Jego Eminencji; powiedział, że na pewno wstąpiłby do jego gwardii zamiast do gwardii królewskiej, gdyby znał na przykład pana de Cavois, a nie pana de Tréville.

Milady zmieniła temat rozmowy w najbardziej naturalny sposób i zapytała d’Artagnana tonem niedbałym, czy był kiedy w Anglii.

D’Artagnan odparł, że pan de Tréville wysłał go po zakup koni; przywiózł nawet cztery konie na próbę.

W czasie rozmowy Milady kilka razy zagryzała wargi: miała do czynienia z bardzo ostrożnym Gaskończykiem.

D’Artagnan wyszedł o tej samej godzinie co poprzedniego dnia. Na korytarzu znów spotkał ładną Ketty[*]: tak nazywała się pokojówka. Patrzyła na niego z przychylnością, co do której nie można było się mylić, ale d’Artagnan tak był zajęty jej panią, że nie zwrócił na dziewczynę żadnej uwagi.

Zjawił się u Milady nazajutrz i dnia następnego; dama przyjmowała go coraz bardziej życzliwie.

Każdego wieczora w przedpokoju, w korytarzu czy na schodach spotykał ładną pokojówkę, Ale jak już powiedzieliśmy, d’Artagnan nie zwracał uwagi na stałość biednej Ketty.