Trzej muszkieterowie

Zapadła cisza. Portos nie wiedział, jak się zachować. Prokurator powtarzał:

— Ach, pani Coquenard, muszę ci powinszować, ten obiad był prawdziwą ucztą. Boże, alem sobie podjadł!

Imć Coquenard zjadł zupę, czarne łapy kury i obgryzł jedyną kość baranią, na której było nieco mięsa.

Portos sądził, że kpią sobie z niego, podkręcił więc wąsa i zmarszczył brew; ale kolano pani Coquenard łagodnie zaleciło mu cierpliwość.

Ta cisza i przerwa w podawaniu potraw, niezrozumiałe dla Portosa, miały straszliwą wymowę dla pisarczyków: widząc spojrzenie prokuratora, któremu towarzyszył uśmiech prokuratorowej, wstali powoli od stołu, jeszcze wolniej złożyli serwety, skłonili się i ruszyli ku drzwiom.

— Nuże, młodzieńcy, odpoczniecie po obiedzie pracując — rzekł surowo prokurator.

Gdy pisarczyki wyszły, pani Coquenard wstała i wyjęła z kredensu kawałek sera, konfitury z pigwy i ciasto z migdałami i miodem własnej roboty.

Imć Coquenard zmarszczył brew, jako że zbyt wiele dań pojawiało się na stole; Portos zagryzł wargi, ponieważ zrozumiał, że nie zje obiadu.

Rozejrzał się, czy półmisek z fasolą jest jeszcze na stole, ale półmiska nie było.

— Prawdziwa uczta — zawołał pan Coquenard poruszając się na fotelu — prawdziwa uczta, epulae epularum, Lukullus na obiedzie u Lukullusa!

Portos zerknął na butelkę stojącą obok niego mając nadzieję, że zaspokoi głód winem, chlebem i serem, ale wina nie było, butelka stała pusta; pani i pan Coquenard zdawali się tego nie zauważać.

“Dobrze — rzekł do siebie Portos — teraz wiem wszystko”.

Skosztował konfitur, które nabrał małą łyżeczką, i zakleił sobie zęby lepiącym się ciastem pani Coquenard.

“Teraz — powiedział sobie — ofiara jest dopełniona. Ach, gdybym nie żywił nadziei, że wraz z panią Coquenard zajrzę do szafy jej męża!”

Imć Coquenard po rozkoszach tak świetnego obiadu, który mienił zbytkiem, odczuł potrzebę odpoczynku. Portos miał nadzieję, że prokurator zdrzemnie się natychmiast i w tym samym pokoju, ale przeklęty starowina nie chciał nawet o tym słyszeć: trzeba go było zawieźć do gabinetu, a krzyczał tak długo, aż znalazł się przy swej szafie; dla większego bezpieczeństwa umieścił nogi na jej listwie.

Prokuratorowa zaprowadziła Portosa do sąsiedniego pokoju i tu podjęto pierwsze kroki zmierzające do porozumienia.

— Możesz pan bywać u nas na obiedzie trzy razy w tygodniu — powiedziała pani Coquenard.

— Dziękuję — rzekł Portos — ale nie lubię nadużywać gościnności; zresztą muszę myśleć o ekwipunku.

— To prawda — powiedziała prokuratorowa z jękiem — ten nieszczęsny ekwipunek!

— Niestety! — rzekł Portos — w tym właśnie sęk.

— Ale z czego składa się ekwipunek w twoim regimencie, panie Portosie?

— Och, z wielu rzeczy — rzekł Portos — muszkieterowie, jak pani wie, to kwiat wojska i trzeba im wielu rzeczy, zbędnych dla gwardzistów czy Szwajcarów.

— Powiedz mi wreszcie szczegółowo.

— To może kosztować nie więcej... — powiedział Portos, który wolał omawiać rzecz ogólnie niż zagłębiać się w szczegóły.

Prokuratorowa czekała cała drżąca.

— Nie więcej niż? — rzekła — mam nadzieję, że suma nie przekroczy...

Urwała, zabrakło jej słów.

— O, nie — odparł Portos — nie przekroczy dwu tysięcy pięciuset liwrów; myślę nawet, że przy pewnych oszczędnościach dam sobie radę z dwoma tysiącami.

— Wielki Boże, dwa tysiące liwrów! — zawołała — ależ to cała fortuna!

Portos skrzywił się w sposób wielce znaczący i pani Coquenard to zrozumiała.

— Pytam o szczegóły — rzekła — ponieważ wielu naszych krewnych i klientów trudni się handlem i jestem niemal pewna, że mogłabym kupić wszystko o sto procent taniej niż pan.

— Ach, tak, więc to chciałaś pani powiedzieć — rzekł Portos.

— A tak, panie Portosie! A zatem trzeba ci konia?

— Tak, konia.

— Dobrze, ja to załatwię.

— O — zawołał Portos promieniejąc — świetnie się składa; poza tym trzeba mi jeszcze całkowitej uprzęży, którą tylko muszkieter może kupić; nie będzie to zresztą kosztowało więcej niż trzysta liwrów.

— Trzysta liwrów, dobrze, niech będzie trzysta liwrów — odparła prokuratorowa z westchnieniem.

Portos uśmiechnął się: pamiętamy, że miał siodło od Buckinghama, a więc liczył, że te trzysta liwrów schowa do kieszeni.

— Poza tym — ciągnął — chodzi jeszcze o konia dla mego służącego i kufer podróżny; o broń nie potrzebuje się pani troszczyć, mam jej pod dostatkiem.

— Konia dla służącego? — podjęła z wahaniem prokuratorowa. — Wielki pan z twego służącego, mój przyjacielu.

— Ach, pani — rzekł dumnie Portos — czy masz mnie za hołysza?

— Nie, chciałam tylko powiedzieć, że ładny muł wygląda czasem równie zacnie jak koń i że dając ci ładnego muła dla Mousquetona...