De Herrezen Draak

De Amyrlin gaf haar een zijdelingse blik die scherp genoeg was om het gebraad in repen te snijden. ‘Misschien zitten ze achter iets anders aan,’ zei ze een moment later. ‘Ze hebben hier ter’angrealen gestolen. De Steen van Tyr heeft bijna evenveel ter’angrealen als de Toren.’

‘Ik dacht dat de hoogheren alles haatten wat met de Ene Kracht te maken heeft,’ fluisterde Nynaeve ongelovig.

‘O, ze haten het zeker, kind. Haten het en vrezen het. Als zij een Tyreens meisje vinden dat kan geleiden, gooien ze haar op een schip naar Tar Valon voor de dag om is. Ze krijgt amper de tijd haar vader en moeder vaarwel te zeggen.’ Het gemompel van de Amyrlin klonk verbitterd door de wrede herinnering. ‘Toch bezitten zij midden in hun geliefde Steen een van de machtigste brandpunten van de Kracht die de wereld ooit heeft gezien. Ik ben ervan overtuigd dat ze daarom in de loop der jaren zoveel ter’angrealen verzameld hebben. Ja, en alles wat iets met de Kracht te maken heeft, alsof ze daarmee de aanwezigheid kunnen verdoezelen van dat ene voorwerp waar ze niet vanaf kunnen komen. Het voorwerp dat hen herinnert aan hun eigen doem, elke keer dat ze het Hart van de Steen betreden. Hun vesting, die vergeefs door honderden legers is bestormd, zal vallen als teken dat de Draak is Herrezen. Niet eens het enige teken, maar een van de tekenen. Wat moet dat hun trotse hart pijn doen. Hun val zal niet eens het ene grote teken zijn dat de wereld gaat veranderen. Ze kunnen het zelfs niet negeren door niet in het Hart te komen, want dat is de plaats waar de Heren van het Land verheven worden tot hoogheren. Tevens vieren zij daar vier keer per jaar, wat zij noemen, de Rite van het Waken, waarbij ze beweren dat ze de hele wereld tegen de Draak beschermen door Callandor te bewaren. Het moet aan hun ziel knagen als een buik vol levende zilvertanden, en dat is hun verdiende loon.’ Ze rechtte haar schouders, alsof ze besefte dat ze ongewild te veel had gezegd, is dat alles, dochter?’

‘Ja, Moeder,’ zei Nynaeve. Licht, het draait altijd weer op Rhand uit, nietwaar? Altijd weer op de Herrezen Draak. Ze had er nog steeds moeite mee om op die manier aan hem te denken. ‘Dat is alles.’ Opnieuw verschoof de Amyrlin haar stola en keek fronsend naar het drukke gedoe in de keuken, ik moet dit rechtzetten. Ik moest je onverwijld spreken, maar Laras is een goede vrouw en ze bestiert de keukens en provisiekamers goed.’

Nynaeve snoof en zei tegen haar handen aan het spit: ‘Laras is een verzuurd stuk spek en veel te handig met die lepel van haar.’ Ze dacht dat ze het in zichzelf gemompeld had, maar ze hoorde de Amyrlin droog grinniken.

‘Jij hebt écht mensenkennis, dochter. Je zult in jouw dorp vast een heel goede Wijsheid zijn geweest. Uitgerekend Laras is naar Sheriam toegestapt om te vragen hoe lang jullie drieën de smerigste en zwaarste klusjes nog moesten doen en of jullie geen lichter werk konden krijgen. Ze zei dat de Amyrlin nog zoveel mocht opdragen, maar dat zij niet meedeed om iemand, wie dan ook, te breken, of het nu haar gezondheid was of haar geest. Een goede mensenkennis, kind.’ Toen kwam Laras terug door de keukendeur, maar ze aarzelde haar eigen domein te betreden. De Amyrlin kwam haar tegemoet en een glimlach kwam in de plaats van haar dreigende blikken. ‘Het ziet er volgens mij allemaal goed uit, Laras.’ De Amyrlin sprak luid genoeg om in de hele keuken gehoord te worden. ‘Ik zie niets dat niet in orde is. Alles is zoals het zou moeten zijn. Je verdient veel lof. Ik denk dat ik Meesteres van de Keukens tot een formele titel zal maken.’

Het gezicht van de forse vrouw stond eerst verontrust, daarna geschokt en begon toen van plezier te stralen. Tegen de tijd dat de Amyrlin de keuken uitzeilde, glimlachte Laras van oor tot oor. Maar haar frons kwam terug toen haar ogen van de Amyrlin naar haar werksters gleden. De keuken scheen weer in beweging te springen. Laras’ grimmige blik hechtte zich aan Nynaeve.

Nynaeve draaide weer aan het spit en probeerde naar de grote vrouw te glimlachen. Laras’ frons werd dieper en ze begon met haar pollepel tegen haar dij te slaan, waarbij ze kennelijk vergat dat de lepel ditmaal was gebruikt voor het doel waarvoor lepels dienen. Er kwamen soepvlekken op haar witte schort.

Ik blijf glimlachen, al zal ik eraan doodgaan, maar ze moest haar tanden op elkaar klemmen om het te volbrengen.

Egwene en Elayne verschenen met vertrokken gezichten en wreven hun mond af met een mouw. Na een blik van Laras stoven ze naar het spit en hervatten hun taak.

‘Zeep,’ gromde Elayne met vette walging, ‘smaakt vreselijk.’ Egwene rilde terwijl ze het braadvet uit de schaal over het gebraad goot. ‘Nynaeve, als je me gaat vertellen dat de Amyrlin vertelde dat we hier moeten blijven, ga ik gillen. Misschien loop ik dan echt weg.’

‘We vertrekken na het afwassen,’ zei ze, ‘zo snel we onze spullen uit onze kamers kunnen halen.’ Ze wenste dat ze het verlangen dat plotseling in hun ogen te zien was, kon delen. Het Licht geve dat we niet in een val lopen waar we niet uit kunnen komen. Het Licht geve dat.