De Herrezen Draak
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #3
- Год: 1996
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Herrezen Draak». Краткое содержание книги:
‘Ik moet mijn moeder schrijven,’ zei Elayne. Toen ze de blikken zag die ze haar toewierpen, zei ze verdedigend: ik ben al één keer verdwenen zonder dat ze wist waar ik zat. Als ik het nog eens doe... Je weet niet hoe opvliegend moeder kan zijn. Ze zou Garet Brin aan het hoofd van haar hele leger tegen Tar Valon laten optrekken. Of op ons laten jagen.’
‘Je zou hier kunnen blijven,’ zei Egwene.
‘Nee. Ik laat jullie niet alleen vertrekken. En ik blijf hier niet achter om me af te vragen of ik les krijg van een Duistervriend. Of wanneer de volgende grijzel achter me aankomt.’ Ze lachte dunnetjes, ik blijf ook niet in de keuken werken terwijl jullie tweeën op avontuur gaan. Ik vertel mijn moeder enkel dat ik in opdracht van de Amyrlin uit de Toren ben vertrokken, zodat ze niet na enkele geruchten in woede uitbarst. Ik hoef niet te vertellen waar we heen gaan, of waarom.’
‘Dat kun je inderdaad maar beter niet doen,’ zei Nynaeve. ‘Anders komt ze je meteen achterna zodra ze iets van de Zwarte Ajah hoort. Je weet trouwens nooit door hoeveel handen jouw brief gaat voordat zij die krijgt, of welke ogen hem zullen inzien. Het is het beste niets te zeggen dat anderen niet mogen weten.’
‘Dat is ook zoiets,’ zuchtte Elayne. ‘De Amyrlin weet niet dat ik bij jullie hoor. Ik moet een manier bedenken om de brief te versturen zonder dat zij hem leest.’
‘Laat me daar even over nadenken.’ Nynaeve kneep haar wenkbrauwen samen. ‘Misschien als we onderweg zijn. Als we de rivier afzakken, kun je hem in Aringil afgeven als we tijd hebben om een reiziger naar Caemlin te vinden. Eén blik op dat schrijven van de Amyrlin moet iedereen kunnen overhalen. We kunnen alleen maar hopen dat het ook werkt met schippers, tenzij een van jullie meer geld heeft dan ik.’ Elayne schudde spijtig haar hoofd.
Egwene nam die moeite niet eens. Al haar geld was opgegaan aan de reis van de Kop van Toman naar Tar Valon, op enkele koperstukken na. ‘Wanneer...’ Ze moest stoppen om haar keel te schrapen. ‘Wanneer vertrekken we? Vannacht?’
Nynaeve keek of ze even nadacht, maar schudde toen het hoofd. ‘Je moet wat slapen, na...’ Haar gebaar omvatte de stenen ring die van de muur was geketst en op de vloer lag. ‘We geven de Amyrlin nog één kans om ons te spreken. Als we klaar zijn met het ontbijt, gaan jullie pakken wat je wilt meenemen, maar hou het licht. Denk eraan, dat we uit de Toren weg moeten zonder dat iemand het opmerkt. Als de Amyrlin ons tegen de middag niet heeft aangesproken, sta ik ’s middags op een beurtschip. Zonodig douw ik dat schrijven nog vóór laaggong door de strot van de schipper. Hoe klinkt dat jullie in de oren?’
‘Dat klinkt uitstekend,’ zei Elayne vastberaden en Egwene zei: ‘Vannacht of vanmorgen, hoe eerder hoe beter, wat mij betreft.’ Ze wilde dat het even zelfverzekerd klonk als Elayne. ‘Dan kunnen we het beste nog maar wat slapen.’
‘Nynaeve,’ zei Egwene met een klein stemmetje. ‘Ik... ik wil vannacht niet alleen zijn.’ Het kostte haar moeite dit toe te geven. ‘Ik ook niet,’ zei Elayne. ‘Ik loop steeds aan de ziellozen te denken. Ik weet niet waarom, maar ik ben er banger voor dan voor de Zwarte Ajah.’
‘Ik geloof,’ zei Nynaeve langzaam, ‘dat ik ook niet alleen wil zijn.’ Ze keek naar het bed van Egwene. ‘Het lijkt me groot genoeg voor drie, als iedereen haar ellebogen bij zich houdt.’
Later, toen ze heen en weer woelden om zo te liggen, dat het niet zo overvol voelde, lachte Nynaeve plotseling.
‘Wat is er?’ vroeg Elayne. ‘Je kunt toch wel tegen kietelen?’
‘Ik dacht net aan iemand die waarschijnlijk wel Elaynes brief heel graag wil wegbrengen. Iemand die blij is Tar Valon eveneens achter zich te laten. Daar durf ik om te wedden.’
28
Een uitweg
Mart had alleen zijn broek aan en knabbelde nog een hapje weg na het ontbijt – wat ham, drie appels, brood en boter – toen zijn kamerdeur openging. Nynaeve, Egwene en Elayne kwamen achter elkaar de kamer in en glimlachten hem breed toe. Hij kwam overeind om een hemd te pakken, maar ging toen koppig weer zitten. Ze hadden op z’n minst kunnen kloppen. Hoe dan ook, het was leuk om hun gezichten te zien. In het begin, tenminste. ‘Wel, je ziet er echt beter uit,’ zei Egwene.
‘Alsof je een maand lang goed voedsel hebt gehad en lekker bent uitgerust,’ zei Elayne.
Nynaeve hield een hand tegen zijn voorhoofd. Hij kromp ineen voor hij besefte dat ze dat thuis minstens al vijf jaar lang had gedaan. Toen was ze nog gewoon de Wijsheid, dacht hij. Toen droeg ze die ring niet. Ze had het gemerkt en gaf hem een zuinig glimlachje. ‘Volgens mij ben je weer op de been. Heb je er nog niet genoeg van om opgesloten te zitten? Thuis kon je nooit langer dan twee dagen binnen zitten.’
Hij keek zuinig naar het klokhuis van de laatste appel en liet dat toen op het bord vallen. Hij wilde bijna het sap van zijn vingers gaan likken, maar ze stonden hem alledrie aan te kijken. Nog steeds glimlachend. Hij besefte dat hij probeerde te bedenken wie de knapste was, maar hij kon niet kiezen. Waren het andere meisjes geweest, dan zou hij hun allemaal gevraagd hebben om een hop of een klos te dansen. Toen ze nog thuis waren, had hij vaak genoeg gedanst met Egwene, en zelfs een keer met Nynaeve, maar dat leek lang geleden. ‘Eén leuk meisje betekent pret bij de dans. Twee leuke meisjes betekenen last onder je dak. Drie leuke meisjes betekenen: ren voor je leven.’ Hij schonk Nynaeve een nog zuiniger lachje dan zij deed. ‘Dat zei mijn pa altijd. Je bent ergens op uit, Nynaeve. Jullie grijnzen allemaal als de kat die een vink in een doornbosje heeft ontdekt, en ik denk dat ik de vink ben.’
De glimlachjes trilden en verdwenen. Hij zag hun handen en vroeg zich af waarom ze er allemaal uitzagen alsof ze de afwas hadden gedaan. De erfdochter van Andor had zeker nog nooit in haar leven één bord afgewassen, en hij kon zich evenmin Nynaeve aan de afwas voorstellen, hoewel hij wist dat ze in Emondsveld haar eigen huishouden deed. Ze droegen nu alledrie de ring met het Grote Serpent. Dat was nieuw. En niet bepaald een aangename verrassing. Licht, het moest toch eens gebeuren. Het zijn mijn zaken niet, en meer hoeft er niet over gezegd te worden. Mijn zaken niet. Helemaal niet.
Egwene schudde het hoofd, maar het leek net zo goed voor de twee anderen als voor hem bedoeld te zijn. ‘Ik heb jullie gezegd dat we het hem eerlijk moesten vragen. Als hij wil, is hij zo koppig als een muilezel en zo sluw als een kat. Dat ben je, Mart. Je weet het, dus kijk niet zo boos.’
Hij zette snel zijn grijns weer op.
‘Stil maar, Egwene,’ zei Nynaeve. ‘Mart, dat we jou iets willen vragen, betekent niet dat het ons niet kan schelen hoe je je voelt. We geven echt om je, en dat weet je, tenzij je een nog grotere schaapskop bent dan anders. Gaat het goed met je? Je ziet er verwonderlijk goed uit als ik bedenk hoe je eruitzag toen ik je de laatste keer zag. Het lijkt echt meer een maand dan twee dagen geleden.’
‘Ik ben klaar om tien span te rennen en aan het eind een hop te dansen.’ Zijn maag rommelde, een herinnering dat het nog lang geen middag was, maar hij sloeg er geen acht op en hoopte dat ze het niet hadden opgemerkt. Hij voelde zich inderdaad net alsof hij een maand lang gegeten en uitgerust had. En alsof hij gisteren had gegeten. ‘Wat voor gunst?’ vroeg hij achterdochtig. Van wat hij zich herinnerde, vroeg Nynaeve geen gunsten; Nynaeve vertelde mensen wat ze moesten doen en verwachtte dan dat het gedaan werd.
‘Ik wil dat je een brief voor mij wegbrengt,’ zei Elayne, voordat Nynaeve iets had kunnen zeggen. ‘Naar mijn moeder in Caemlin.’ Ze glimlachte en er verschenen kuiltjes in haar wangen. ‘Ik zou dat heel erg op prijs stellen, Mart.’ Het ochtendlicht door de ramen scheen lichtpuntjes in haar haren te toveren.