De Herrezen Draak
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #3
- Год: 1996
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Herrezen Draak». Краткое содержание книги:
Ik vraag me af of ze van dansen houdt. Hij verjoeg die gedachte onmiddellijk. ‘Dat klinkt niet al te moeilijk, maar het is een lange reis. Wat zit er voor mij in?’ Afgaande op haar gezichtsuitdrukking dacht hij dat die kuiltjes slechts zelden hadden gefaald.
Ze richtte zich op, slank en trots. Hij kon bijna de troon achter haar zien staan. ‘Ben je een trouw onderdaan van Andor? Wens je de Leeuwentroon en de erfdochter te dienen?’
Mart grinnikte.
‘Ik heb je gezegd dat dat niet zou werken,’ zei Egwene. ‘Niet bij hem.’ Elaynes mondhoek stond sip. ‘Ik dacht dat ik het moest proberen. Bij de garde in Caemlin werkt het altijd. Je zei dat als ik maar glimlach te...’ Ze brak haar zin af en keek hem nadrukkelijk niet aan. Wat heb je gezegd, Egwene, dacht hij woedend. Dat ik me als een dwaas gedraag als een meisje glimlacht? Maar uiterlijk bleef hij kalm Het lukte hem zelfs zijn grijns vast te houden.
‘Ik wou dat een vraag genoeg was,’ zei Egwene, ‘maar uit jezelf wil je nooit iemand een plezier doen, hè Mart? Heb je ooit iets uit jezelf gedaan zonder omgepraat, gedwongen of uitgescholden te worden?’ Hij glimlachte slechts. ‘Ik wil met jullie allebei dansen, Egwene, maar ik ga geen boodschapjes voor je doen.’ Even dacht hij dat ze haar tong wilde uitsteken.
‘Zullen we ons eerste plan dan maar uitvoeren?’ vroeg Nynaeve op merkelijk kalm. De andere twee knikten en ze richtte haar aandacht op Mart. Voor het eerst sinds ze was binnengekomen, zag ze eruit al de Wijsheid van vroeger, met een blik die je ter plekke vastnagelde, ei haar vlecht klaar om als een zweep uit te halen. ‘Je bent zelfs nog onbeleefder dan ik dacht, Martrim Cauton. Ik was dat bijna vergeten, terwijl je zo lang ziek was en wij – Egwene, Elayne en ik – je verzorgden als een kindje in doeken. Desondanks zou ik denken dat je nog een beetje dankbaarheid in je had. Je had het altijd over de wereld zien, grote steden bezichtigen. Nou, dan is er geen betere plek dan Caemlin. Doe wat je wilt doen, toon je dankbaarheid en help ook nog iemand.’ Ze haalde een opgevouwen perkament uit haar mantel en legde het op tafel. Het was met een lelie in goudgele was verzegeld. ‘Meer dan dat kun je niet verlangen.’ Hij keek bedroefd naar het papier. Hij kon zich nog vaag herinneren dat hij eens met Rhand in Caemlin was geweest. Het was jammer dal hij hen moest teleurstellen, maar hij dacht dat dat het beste was. Als je de pret van de hop wenst, moet je eens de harpspeler betalen. Zo als Nynaeve zich nu gedroeg... Hoe langer hij het betalen uitstelde, hot erger het zou zijn. ‘Nynaeve, ik kan het niet.’
‘Wat bedoel je met “Ik kan het niet”? Ben je een man of een muis? Eet kans om de erfdochter van Andor een plezier te doen, waarschijnlijk koningin Morgase persoonlijk te ontmoeten, en jij kan het niet? Ik weet echt niet wat je nog meer zou willen. En glibber nu niet weg als bakvet in een braadpan, Martrim Cauton! Of ben je zo veranderd dat je déze dingen graag om je heen wilt zien?’ Ze wapperde haar linkerhand voor zijn gezicht en raakte met haar ring zowat zijn neus. ‘Alsjeblieft, Mart,’ zei Elayne, en Egwene staarde hem aan alsof er Trollokhoorns uit zijn hoofd groeiden.
Hij kromp in zijn stoel in elkaar. ‘Het is niet zo dat ik niet zou willen. Ik kan het niet! De Amyrlin heeft ervoor gezorgd dat ik niet van dit vervl... van dit eiland af kan. Als je dat kunt veranderen, draag ik jouw brief tussen mijn eigen tanden naar Caemlin, Elayne.’ De drie keken elkaar aan. Hij vroeg zich soms af of vrouwen elkaars gedachten konden lezen. Ze leken zeker zijn gedachten te kennen wanneer hij dat het minst wilde. Maar ditmaal hadden ze, wat ze ook zwijgend met elkaar hadden beslist, zijn gedachten niet gelezen. ‘Leg uit,’ zei Nynaeve kortaf. ‘Waarom wil de Amyrlin je hier houden?’
Hij haalde zijn schouders op, keek haar recht in de ogen en gaf haar zijn beste berouwvolle grijns. ‘Omdat ik ziek was. Omdat het zo lang heeft geduurd. Ze zei dat ze me niet zou laten gaan tot ze er zeker van was dat ik niet ergens zou verdwalen en doodgaan. Niet dat ik dat zou doen, natuurlijk. Doodgaan, bedoel ik.’
Nynaeve fronste, trok aan haar vlecht en nam opeens zijn hoofd tussen haar handen. Een ijskoude rilling trok door hem heen. Licht, de Kracht! Voor hij verder kon denken, had ze hem al losgelaten. ‘Wat...? Wat heb je met me gedaan, Nynaeve?’
‘Nog geen tiende van wat je waarschijnlijk verdient,’ zei ze. ‘Je bent zo gezond als een vis. Zwakker dan je oogt, maar wel gezond.’
‘Dat zei ik je toch,’ zei hij ongerust. Hij probeerde zijn grijns weer terug te krijgen. ‘Nynaeve, ze zag eruit zoals jij. De Amyrlin, bedoel ik. Slaagt erin boven je uit te steken, ook al is ze een voet kleiner, een echte haai...’ Hij zag haar wenkbrauwen omhoog klimmen en besloot dat hij maar beter niet verder kon gaan. Zolang ze maar niet aan de Hoorn van Valere dachten. Hij vroeg zich af of ze het wisten. ‘Nou ja, hoe dan ook, ik geloof dat ze me hier willen houden vanwege die dolk. Ik bedoel, tot ze precies uitgevogeld hebben hoe die dolk al die dingen kon doen. Je weet hoe Aes Sedai zijn.’ Hij lachte kleintjes. Ze keken hem alledrie slechts aan. Dat had ik beter niet kunnen zeggen. Drakenvuur.’ Zij willen zo graag Aes Sedai zijn. Bloedvuur, ik praat te veel. Ik wou dat Nynaeve ophield me zo aan te staren. Hou het kort. ‘De Amyrlin heeft ervoor gezorgd dat ik geen brug kan oversteken en bij geen enkel schip aan boord kan gaan zonder haar toestemming, zie je. Het is niet zo dat ik niet wil helpen. Ik kan het gewoon niet.’
‘Maar als we je uit Tar Valon weten te krijgen, wil je ons wel helpen?’ vroeg Nynaeve doordringend.
‘Haal me uit Tar Valon en ik draag Elayne zelf op mijn rug naar haar moeder.’
Ditmaal schoten Elaynes wenkbrauwen omhoog en Egwene schudde haar hoofd, vormde met haar lippen zijn naam en keek hem scherp aan. Vrouwen hadden soms geen gevoel voor humor. Nynaeve gebaarde de twee anderen haar naar het raam te volgen, waar ze hem de rug toekeerden en zo zacht praatten dat hij slechts wat gemompel kon opvangen. Hij dacht dat hij Egwene iets hoorde zeggen over dat ze er slechts één nodig hadden als ze bij elkaar bleven. Hij keek naar hen en vroeg zich af of ze echt dachten dat ze om de opdracht van de Amyrlin heen konden. Als ze dat kunnen, zal ik die rottige brief voor ze wegbrengen. Ik zal hem echt tussen mijn tanden dragen.
Gedachteloos pakte hij een klokhuis op en beet de ene kant eraf. Hij kauwde even en spuwde toen haastig een mondvol bittere pitten op het bord.
Toen ze naar de tafel terugliepen, gaf Egwene hem een dik opgevouwen papier. Hij keek hen achterdochtig aan alvorens het open te vouwen. Al lezend begon hij zonder het te beseffen in zichzelf te neuriën.
Wat drager dezes doet, is gedaan in mijn opdracht en onder mijn gezag. Gehoorzaam en zwijg, aldus mijn bevel.
Siuan Sanche
Hoedster van de Zegels
Vlam van Tar Valon
De Amyrlin Zetel
En onderaan gezegeld met de Vlam van Tar Valon in een kring van steenharde, witte was.
Hij besefte dat hij Een broekzak vol met goud neuriede en hield ermee op. ‘Is dit echt? Je hebt toch niet... Hoe ben je eraan gekomen?’
‘Ze heeft het niet vervalst, als je dat bedoelt,’ zei Elayne.
‘Gaat je niet aan hoe we eraan kwamen,’ zei Nynaeve. ‘Het is echt. Dat is alles waarover je je hoeft te bekommeren. Ik zou het niet overal laten zien, als ik jou was, want dan neemt de Amyrlin het je wel af, maar het zal je langs de wacht en op een schip brengen. Je zei dat je de brief zou meenemen als we dat konden regelen.’
‘Beschouw hem maar zo goed als zeker in Morgases handen.’ Hij wilde het papier lezen en herlezen, maar hij vouwde het op en legde het op Elaynes brief. ‘Jullie hebben niet toevallig hier wat muntjes bij? Wat zilver? Een paar gouden marken? Ik heb bijna genoeg voor mijn bootreis, maar ik hoor dat alles stroomafwaarts aardig duur begint te worden.’