Een Kroon van Zwarden

‘Het heeft geen zin je op te vreten,’ zei Elayne, veel kalmer dan Aviendha ooit zou kunnen zijn als zij dacht dat een van de Schaduwzielen haar als doelwit had gekozen. ‘We moeten gewoon doen wat Egwene heeft gezegd, en voorzichtig zijn.’ Nynaeve mompelde iets onverstaanbaars, wat waarschijnlijk maar goed was.

Opnieuw daalde de stilte neer. Elayne verzonk in nog dieper gepeins en Birgitte staarde dreigend in het niets met de hand onder haar kin. Nynaeve bleef maar binnensmonds grommen, maar ze had allebei haar handen om haar middel gedrukt en hield van tijd tot tijd op om te slikken. Het klotsen van het water leek luider dan ooit, net als het krijsen van de vogels.

‘Ik heb ook nagedacht, naastzuster.’ Zij en Elayne hadden nog niet het punt bereikt waar ze elkaar als eerstezuster aannamen, maar ze wist nu wel zeker dat ze dit zouden doen. Ze hadden reeds elkaars haar geborsteld, en elkaar elke nacht een geheim toevertrouwd dat ze nooit aan iemand anders verteld hadden. Alleen die Min... Dat was voor later, als ze alleen waren.

‘Waarover?’ vroeg Elayne afwezig.

‘Onze zoektocht. We bereiden ons voor op succes, maar we zijn nog net zo ver als aan het begin. Is het dan niet verstandig om elk wapen onder handbereik te gebruiken? Mart Cauton is ta’veren, maar we doen ons best om hem te ontlopen. Waarom nemen we hem niet mee?

Met hem erbij zouden we de schaal misschien kunnen vinden.’

‘Mart?’ riep Nynaeve ongelovig uit. ‘Dan kun je net zo goed je hemd vol brandnetels stoppen! Ik kan hem niet uitstaan, al had hij de schaal in zijn broekzak.’

‘Ach, hou je mond, Nynaeve,’ mompelde Elayne, zonder enige nadruk. Ze schudde verwonderd haar hoofd en sloeg geen acht op de plotselinge woedeblos van de ander. ‘Stekelig’ was nog het zachtste woord voor Nynaeve, maar ze waren aan haar maniertjes gewend geraakt. ‘Waarom heb ik daar niet aan gedacht? Het ligt zo voor de hand!’

‘Misschien had je je Mart de boef zo sterk ingeprent,’ mompelde Birgitte droog, ‘dat je zijn nut niet eens meer inzag.’ Elayne keek haar koeltjes aan, met haar neus in de lucht, maar grijnsde vervolgens en knikte met tegenzin. Ze kon een aanmerking maar moeizaam slikken.

‘Nee,’ zei Nynaeve met een stem die ergens zowel scherp als zwak was. De ziekelijke kleur van haar gezicht was erger, maar leek niet veroorzaakt te worden door de deinende boot. ‘Dat kun je niet menen! Elayne, je weet wat voor een lastpost hij kan zijn, hoe koppig hij is. Hij zal eisen dat we die soldaten van hem meeslepen alsof het een optocht op een feestdag is. Probeer maar eens wat te vinden in de Rahad met soldaten om je heen. Probeer het maar eens! Binnen twee tellen probeert hij de baas te spelen en zwaait hij met die ter’angreaal. Hij is duizendmaal erger dan Vandene of Adeleas, zelfs dan Merilille. Hij doet net alsof wij een berenhol instappen om een kijkje naar de beer te nemen!’

Birgitte maakte een keelgeluidje dat vermaak kon aanduiden en kreeg een woeste blik. Ze beantwoordde die zo onschuldig dat Nynaeve erin leek te stikken.

Elayne trachtte haar te kalmeren; ze zou nog vrede willen stichten in een watervete. ‘Hij is ta’veren, Nynaeve. Hij verandert het Patroon, verandert de kans, gewoon door zijn aanwezigheid. Ik wil best toegeven dat we geluk nodig hebben, en ta’veren is meer dan geluk. Bovendien kunnen we twee vogels in één keer strikken. We hadden hem niet al die tijd zijn gang moeten laten gaan, hoe druk we het ook hadden. Dat heeft niemand goed gedaan, hemzelf wel het minst. Hij moet zich leren gedragen in beschaafd gezelschap. Vanaf het begin dienen we hem stevig onder de duim te houden.’

Nynaeve streek met behoorlijk wat kracht haar rok glad. Ze beweerde dat ze niet meer belangstelling voor kleren had dan Aviendha – nou ja, in hoe ze er uitzagen; ze mopperde altijd dar gewone wol goed genoeg was voor iedereen – maar haar eigen blauwe jurk was met geel afgezet, en ze had het ontwerp met veel zorg gekozen. Elk stukje kleding dat ze bezat was van zijde of had fraai borduursel, of allebei, en Aviendha had inmiddels leren onderscheiden dat al Nynaeves jurken met de grootste zorg waren geknipt en genaaid.

Deze keer leek Nynaeve te begrijpen dat ze haar zin niet zou krijgen. Soms barstte ze in woede uit tot ze haar zin kreeg, al gaf ze dat nooit toe. De woede zakte weg in nijdig gebrom. ‘Wie gaat het hem vragen? Want hij zal haar er zeker om laten smeken. Dat weet je. Ik trouw nog liever met hem!’

Elayne aarzelde, en zei toen ferm: ‘Birgitte. En ze gaat niet smeken; ze zegt het hem gewoon. De meeste mannen doen wat je zegt als je een besliste en zelfverzekerde stem opzet.’ Nynaeve keek twijfelend en Birgitte schoot overeind op haar bankje. Het was de eerste keer dat Aviendha haar zag schrikken, en bij ieder ander zou ze iets van vrees hebben vermoed. Birgitte zou het, voor een natlanderse, heel goed doen als Far Dareis Mai. Ze was opmerkelijk bekwaam met een boog.