Een Kroon van Zwarden

Haar mond viel open toen ze neerkwam op het dek van het grote schip en ze vergat bijna van de smalle zitplank te stappen. Ze had over de Atha’an Miere gelezen, maar over hen lezen en hen zien was even verschillend als lezen over zout water en het proeven. Om te beginnen hadden ze allemaal een donkere huidkleur, veel donkerder dan de mensen in Ebo Dar, donkerder dan de meeste Tyreners, met sluik, zwart haar, zwarte ogen en getatoeëerde handen. Mannen met ontbloot bovenlijf droegen smalle, bonte buikbanden om ruim vallende broeken, die van een soort donkere stof waren gemaakt en een olieachtige indruk gaven. Vrouwen droegen boezeroenen die al even bont waren als hun buikband. En allemaal bewogen ze zich deinend, sierlijk meeglijdend met het op- en neergaan van het schip. Volgens haar boeken hielden de vrouwen van het Zeevolk er vreemde gewoonten op na betreffende mannen. Zo dansten ze, slechts een enkele buikband dragend, of nog erger. Maar de oorringen verbaasden haar het meest. Velen hadden er drie of vier, vaak met edelstenen, en verschillende vrouwen droegen zelfs een kleine ring door een neusvleugel! De mannen hadden ook oorringen in, en minstens evenveel zware gouden en zilveren kettingen om de hals. Mannen! Zeker, sommige natlanders droegen ook oorringen – de meeste mannen uit Ebo Dar – maar zoveel! En kettingen! Natlanders hadden vreemde ideeën. Het Zeevolk verliet nooit het schip. Nimmer! Dat had ze tenminste gelezen. En men zei dat ze hun doden op aten. Dat had ze nog niet op waarheid kunnen toetsen, maar als mannen kettingen droegen, kon dat andere ook best waar zijn. De vrouw die hen kwam begroeten droeg een broek, een boezeroen en een buikband als de anderen, maar die van haar waren van kostbare, geborduurde gele zijde en de band toonde een ingewikkelde knoop, zodat de uiteinden tot haar knieën reikten. Aan een ketting bungelde een doosje van fraai goudfiligrein. Er hing een zoete, muskusachtige geur om haar heen. Haar haren vertoonden al grijs en haar gezicht stond ernstig. Vijf dikke gouden ringetjes versierden elk oor, en van één liep er een dun kettinkje naar een zelfde soort neusring. Aan het kettinkje zwaaiden glanzend gouden penninkjes die het zonlicht weerkaatsten. Ze nam de vier vrouwen onderzoekend op.

Aviendha kon zich niet voorstellen hoe het was om altijd zo’n zware ketting te dragen en trok haar hand van haar neus weg. Ze kon maar nauwelijks een lach onderdrukken. Natlandergewoonten waren onvoorstelbaar vreemd, en niemand verdiende die omschrijving meer dan het Zeevolk.

‘Ik ben Malin din Toral Golfbreker,’ zei de vrouw, ‘Golfvrouwe van de Somarin-clan en zeilvrouwe van de Windjager.’ Een golfvrouwe was belangrijk, zoiets als een stamhoofd, maar ze leek toch te weifelen en keek van het ene gezicht naar het andere, tot haar oog op de Grote Serpent-ringen van Elayne en Nynaeve viel. ‘Als het u behaagt mee te komen, Aes Sedai?’ zei ze tegen Nynaeve.

De achterkant van het schip was hoger, en ze ging hen voor door een deur, vervolgens door een gang, tot aan een grote kamer – een kajuit! – met een lage zoldering. Aviendha twijfelde of Rhand Altor onder zo’n dikke balk rechtop had kunnen staan. Behalve enkele gelakte kisten scheen alles vast te zitten; de wandkastjes, zelfs de grote tafel, half zo lang als de kamer, en de armstoelen die eromheen stonden. Het was moeilijk te bevatten dat zoiets groots als dit schip van hout gemaakt was. Zelfs na al die tijd in de natlanden raakte ze door de aanblik van zoveel glanzend hout bijna van haar stuk. Het houtwerk glom haast evenzeer als de gedoofde vergulde lampen die in een soort kooi hingen zodat ze recht bleven als het schip op de golven deinde. Eerlijk gezegd leek het schip amper te bewegen, vergeleken bij de boot waar ze op hadden gezeten. Jammer genoeg bestond de achterkant van de kajuit uit een rij ramen, waarvan de geschilderde en vergulde luiken wijd openstonden en die een schitterend uitzicht op de baai gaven. Erger nog, achter die ramen was geen land te bekennen. Helemaal niets! Haar keel zat dichtgeknepen. Ze kon geen woord uitbrengen. Ze had niet kunnen schreeuwen, als ze dat gewild had.

Die ramen en wat ze lieten zien – of liever: wat ze niét lieten zien -hadden meteen haar aandacht getrokken, zodat het even duurde voor ze ontdekte dat er al mensen in de kajuit waren. Niet best! Als ze het van plan waren geweest, hadden die haar onverhoeds kunnen doden. Ze vertoonden wel geen enkel teken van vijandigheid, maar met natlanders kon je niet voorzichtig genoeg zijn.

Een broodmagere oude man met diepliggende ogen zat ontspannen op een kist; het weinige haar dat hij nog had, was wit. Zijn gezicht stond vriendelijk, maar minstens een tiental oorringen en een stel zware gouden kettingen om zijn hals vervormden het in haar ogen op een vreemde manier. Net als de mannen aan dek was hij blootsvoets en was zijn borst ontbloot, maar zijn broek was van donkerblauwe zijde en zijn lange buikband helderrood. Ze zag met afkeer dat er een zwaard met een ivoren greep en twee kromme dolken in waren gestoken.