Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Klaudiusz uśmiechnął się do małego kosmity i ogarnął wzrokiem fantastyczną salę w sercu najwyższej góry Wogezów.

— Wasza Wysokość, w tej właśnie chwili bezpośrednimi przodkami ludzkości są małe małpki człekokształtne ukrywające się w lasach. Nie mają umiejętności posługiwania się językiem, więc i możliwości przekazania swym potomkom jakichkolwiek wspomnień. Prymitywni humanoidzi posiadający zdolność mowy nie pojawią się w drodze ewolucji wcześniej niż za dwa, trzy miliony lat, a tradycji ustnej nie wytworzą wcześniej niż, powiedzmy, osiem czy dziewięć tysięcy lat przed moją epoką. Zgodzisz się zapewne, że jest wysoce nieprawdopodobne, by ludzkość zachowała jakiekolwiek wspomnienia o rasie małych, zmiennokształtnych kosmicznych ludków zamieszkujących pod ziemią?

Król wzruszył ramionami.

— Tak sobie tylko pomyślałem… Więc wiesz, gdzie znajduje się Grobowiec Statku, co?

Klaudiusz odpowiedział:

— Tak sądzę. Ty zaś nie zgłaszasz moralnych sprzeciwów, byśmy dla naszego wspólnego dobra ten grób obrabowali?

W małych zielonych oczkach Yeocheego pojawił się niebezpieczny błysk.

— Uważaj, stary Klaudiuszu. Wszystko, co ukradniecie ze Statku, zwrócicie we właściwym czasie, i to z procentem, kiedy nieuczciwa przewaga podłego Wroga będzie wyrównana.

— Pomożemy ci w osiągnięciu tego celu, Monseigneur — powiedziała Madame. — Przysięgłam na to jako na część mej pokuty! Gdy ludzie nie będą już zniewoleni przez Tanów, status quo między waszymi rasami zostanie przywrócony. A pierwsze uderzenie wymierzymy w Finiah, za pomocą latacza i Włóczni z Grobowca Statku.

Król kręcił swą brodę w złote sznurki.

— Czynnik czasu! Do równonocy tylko trzy tygodnie, potem jeszcze półtora tygodnia i zaczyna się Rozejm okresu zgromadzeń przed Wielką Bitwą. Hmmm. Nasze oddziały będą potrzebowały przynajmniej tygodnia na przygotowanie ataku przciw Tanom. Czy jest szansa, byście tu powrócili z lataczem i Włócznią, nim Rozejm się zacznie? Chętnie weźmiemy udział w waszym napadzie, jeśli istnieje nadzieja na wykończenie Velteyna i jego latającego cyrku. A jeśli atak zakończy się sukcesem, morale naszych chłopców i dziewcząt biorących udział w tegorocznym Turnieju sięgnie zenitu.

Starsza pani zwróciła się do Klaudiusza:

— Czy jest możliwe, abyśmy doszli do Ries i wrócili niedłużej niż w ciągu miesiąca?

— Może z trudem nam się uda, ale tylko, jeśli — otrzymamy przewodnika, który zaprowadzi nas najkrótszą drogą do miejsca, gdzie Dunaj staje się żeglowny dla łodzi. To będzie za Czarnym Lasem, w czymś w rodzaju basenu wypełnionego osadami rzecznymi: gęste jak melasa zagłębienie między Jurą Szwabską i Alpami. Prawdopodobnie przez tę maź rzeka płynie tak łagodnie jak Sweet Afton. Możemy łatwo pożeglować do Ries, a z powrotem przylecieć.

— W ciągu miesiąca? — nalegał król.

— Jeśli pomożesz nam uzyskać przewodnika, jest to wykonalne.

Odezwał się Fitharn:

— Potężny Sharn-Mes zaproponował, by do wsparcia tej wyprawy skłonić niejakiego Sugolla. Złośliwy pajac, nawet jak na Wyjca, i ani trochę lojalny. Ale twierdzi, że włada krajem Fledbergu, a nawet Wodnymi Jaskiniami za Rajskim Wąwozem. Sharn-Mes sądzi, że jeśli ktokolwiek wie coś o tej rzece, to właśnie Sugoll. Mogę zaprowadzić tych ludzi do jego legowiska, jeśli upoważnisz Madame do rekwizycji jego usług.

— Och, niech będzie — mruknął król. Przykucnął i zaczął szperać pod tronem. Wkrótce wyciągnął stamtąd kasetkę, wyglądającą jakby była wyrzeźbiona w czarnym onyksie. Pogmerawszy przy jej złotym zameczku otworzył ją, pogrzebał w środku i wreszcie wyciągnął z niej wieczne pióro firmy Parker z XXII wieku i mocno pognieciony, poplamiony kawałek pergaminu. Nadal klęcząc na posadzce naskrobał na nim kilka wymownych hieroglifów i złożył swój królewski podpis. — To powinno wystarczyć. — Schował materiały piśmienne do kasetki, którą odstawił na miejsce, a dokument wręczył Madame.

— To maksimum tego, co mogę zrobić. W wolnym przekładzie oznacza to: „Pomóż tym ludziom, albo zimna dupa”. Masz nasze królewskie zezwolenie wepchnięcia tego tam Sugolls w śmierdzące bagno, jeśli by wam robił trudności.

Madame skłoniła wdzięcznie głowę i schowała liścik.

Człowieczek z krzywymi nogami, ubrany w czerwony przepasany kitel, wbiegł truchcikiem do sali tronowej i złożył królowi ukłon.

— Dzwoniłeś, o Przerażający?

— Odczuwamy głód i pragnienie — odrzekł Monarcha Piekielnej Nieskończoności. Odwrócił się nagle od kamerdynera i rzucił Madame pytanie: — Czy naprawdę uważasz, że ta ekspedycja ma szanse powodzenia?