Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Yeochee rzucił się w pogoń.

— Teraz wpadłaś w pułapkę! Nie ma innego wyjścia z kryształowej groty jak obok mnie!

Alkowę oświetlały świece zapalone w jednym tylko złotym lichtarzu. Niewiarygodna obfitość kwarcowych pryzmatów, którymi były wysadzane ściany, rzucała w odbitym świetle różowe, szkarłatne i białe iskry jak wnętrze gigantycznej geody. Ciemne futra w nęcących stosach leżały na podłodze. Jeden z nich drgnął.

— A więc tutaj jesteś!

Yeochee wpadł do groty i z prowokacyjną powolnością uniósł dywan. Kobra grubości jego ramienia stanęła dęba i zasyczała.

— Ależ, Lulo! Czy w ten sposób witasz swego króla?

Wąż zamigotał i zmienił głowę w kobiecą. Miała włosy tak różnobarwne, jak skóra węża, a oczy drażniąco bursztynowe. Języczek, który wysunęła z ust, był rozwidlony.

Z krzykiem rozkoszy król otworzył szeroko ramiona. Kobieta-wąż miała już szyję, ramiona, miękkie ręce z pomysłowymi bezkostnymi paluszkami i cudownie uformowany tors.

— Wstrzymaj się na chwilę dokładnie w tej fazie — zaproponował Yeochee — a zbadamy kilka możliwości.

Upadli na łoże z futer, ale z takim zapałem, że świece w lichtarzu zaczęły się topić. Z daleka rozległ się dźwięk trąby.

— Och, do diabła — jęknął król.

Nałożnica Lulo zakwiliła i rozwinęła sploty, lecz jej rozdwojony języczek nadal wysuwał się zachęcająco.

Trąba zabeczała ponownie, tym razem bliżej. Rozległ się grzmot gongów, który spowodował olbrzymią wibrację. Stalaktyty przed wejściem do kryształowej groty zabrzęczały jak kamertony.

Yeochee wyprostował się. Jego dotychczas wesoła twarz zmieniła się w maskę konsternacji.

— Ten głupi oddział Motłochu. Wyobrażają sobie, że są na tropie tajnej broni przeciw Tanom. Obiecałem Pallolowi, że ich wyprawię dalej.

Ponętna strzyga zafalowała, roztopiła się i zmieniła w pulchną nagą kobietkę z rumianą, pyzatą twarzą i blond kokiem. Wydawszy usta naciągnęła na siebie narzutę z norek i powiedziała:

— No cóż, jeśli to ma zająć jakiś czas, na litość Te, daj mi coś do jedzenia. Ta cała gonitwa wygłodziła mnie na śmierć. I pamiętaj, żadnych smażonych nietoperzy! Ani tym bardziej tych okropnych salamander z rusztu.

Yeochee zawiązał nieco zużyty szlafrok ze złotogłowiu i przeczesał palcami zmierzwione żółte włosy i brodę.

— Zamówię dla ciebie coś cudownego — obiecał. — Złapaliśmy sobie onegdaj nowego człowieka-kucharza, który wspaniale przygotowuje paszteciki z serem i mięsem. — Król oblizał usta. — Ta sprawa nie potrwa długo. Potem zrobimy sobie tutaj piknik, a na deser…

Trąba zabrzmiała po raz trzeci, tuż przed salą.

— Czas na ciebie — rzekła Lulo, wsuwając się pod futro z norek. — Wracaj szybko.

Król Yeochee wyszedł z groty, nabrał głęboko powietrza i zmienił swój wzrost ze stu sześćdziesięciu na dwieście sześćdziesiąt centymetrów. Stary szlafrok zmienił się w wielki płaszcz z trenem z aksamitu koloru granatów. Pod nim znalazła się wspaniała paradna zbroja z inkrustowanego złotem obsydianu, z otwartym hełmem z wysoką koroną, z której wyrastały dwie zakręcone na kształt rogów baranich wypustki i trzecia w formie dziobu nad czołem, rzucająca głęboki cień na górną połowę twarzy króla. Włączył oczy tak, że zapłonęły ponurym blaskiem. Rzucił się biegiem w stronę tronu, gdzie dotarł w ostatniej chwili.

Trąba zabrzmiała po raz ostatni.

Yeochee podniósł opancerzoną rękę i kilka tuzinów dworzan i gwardzistów pojawiło się wokół tronu stojącego na podium. Skaliste ściany podziemnej sali rozpaliły się wielokolorowo. Gdy sześciu Firvulagow ze straży pałacowej wprowadziło ludzi i Fitharna Kulasa, zabrzmiała kaskada dźwięków jak muzyka szklanego ksylofonu.

Wystąpił jeden z niby-dworzan. Ze względu na Motłoch wyrecytował w standardowym angielskim języku:

— Złóżmy hołd Jego Przerażającej Wysokości Yeochee IV, Suwerennemu Panu Wyżyn i Nizin, Monarsze Piekielnej Nieskończoności, Ojcu Wszystkich Firvulagow i Niekwestionowanemu Władcy Całego Znanego Świata!

Grzmiący tusz muzyki podobnej do organowej wstrzymał w miejscu zbliżających się gości. Król powstał i wydawało się, że rośnie w ich oczach coraz bardziej, aż ukazał się wśród stalaktytów jak jakiś gigantyczny idol ze szmaragdowymi oczami.