Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Skoro psy z ministerstwa nie zebrały jeszcze dowodów, a nie mogły, bo Mueller poinformowałby ich o obecności ekipy dochodzeniowej na miejscy katastrofy, to jedynym dowodem Mayhewa były niczym nie poparte twierdzenia inżynierów Sky Domes. Nawet jeśli Gerrick wszystkiego się domyślił, to tylko on i jego najbliżsi pomocnicy znali prawdę. Dlatego właśnie Harrington trzymała go na okręcie — chroniła go przed zagrożeniem, dopóki nie przedstawi go na sesji jako koronnego świadka Mayhewa. I choć nienawidził jej z całej duszy, musiał przyznać, że postąpiła mądrze. Upokorzenie doznane w domenie Harrington wyleczyło go skutecznie ze skłonności do niedoceniania przeciwniczki. Teraz obliczyła wszystko prawidłowo, bowiem gdyby zdołali uciszyć Gerricka choćby na parę dni, nienawiść ludzi wzrosłaby do takiego stopnia, że nawet uniewinniający wyrok nie…

Otworzył usta, olśniony prostotą rozwiązania! Bóg udzielił mu odpowiedzi, o którą błagał, a była ona jasna, prosta i oczywista.

— …ta kurew jedna! Ta zdradziecka, gżąca się z kim popadnie ladacznica! Zabiję sukę! Własnoręcznie uduszę ją gołymi rękami! Za…

— Patronie Burdette! — odezwał się donośnie Marchant, nie widząc innego sposobu, by przerwać mu bezsensowny monolog.

Rozwścieczony Burdette obrócił się na pięcie i spojrzał na niego z furią. Marchant nawet nie drgnął — był sługą bożym i znał sposób, by zwyciężyć szatański spisek.

— Czego? — warknął Burdette głosem, jakiego Marchant dotąd u niego nigdy nie słyszał.

— Wiem, co musimy zrobić — oznajmił spokojnie.

— Zrobić?! A co my możemy, kurwa, zrobić?

— Nadal możemy sprawić, że Bóg zatryumfuje.

— Jak? — Spokój Marchanta zaczynał brać górę nad wściekłością Fitzclarence’a.

Patron Burdette z wyraźnym wysiłkiem zapanował nad furią i gdy się odezwał, mówił głosem prawie normalnym. Zajęło mu to trochę czasu, ale Marchant cierpliwie czekał.

— Jak? Skoro wiedzą, co się stało…

— Właśnie o to chodzi, że nie wiedzą! — przerwał mu Marchant. — Jeszcze nic nie wiedzą, tylko podejrzewają. Jak dotąd wszystko, czym mogą dysponować, to podejrzenia wymyślone przez inżynierów Sky Domes.

— Co?! — zdumiał się Burdette.

Marchant pochylił się ku niemu i powiedział z naciskiem:

— Proszę się zastanowić: gdyby mieli dowody, to czy Mayhew i jego banda zawahaliby się choć sekundę przed publicznym oskarżeniem nas, a zwłaszcza pana?

— Przecież właśnie to planuje zrobić na tej całej sesji!

— Gdyby faktycznie to planował, nie zwoływałby tajnej sesji! Nie rozumie pan? Właśnie to jest najlepszym dowodem, że nie mają dowodów. Nienawiść do Harrington jest tak silna, że nie odwlekałby publicznego ogłoszenia jej niewinności, gdyby dysponował dowodami pozwalającymi przekonać ludzi. Ponieważ ich nie ma, pozostało mu tylko przedstawić patronom teorię inżynierów Sky Domes. Teorię, nie dowody!

— Przecież… — zaczął Burdette i umilkł. — Tak… to miałoby sens. Nie ma dowodów i chce zyskać na czasie, by je zebrać i nie dopuścić do postawienia suki w stan oskarżenia!

— Dokładnie tak. Dopóki nie zostanie pozbawiona immunitetu przysługującego patronowi, nie można wnieść przeciwko niej oskarżenia do sądu. Jedyne, czego potrzebuje, żeby ją uratować, to odwleczenie przedłożenia petycji. I to jest wszystko, na co może liczyć. Jestem tego pewien!

Burdette stał przez chwilę, myśląc intensywnie, nim powoli opadł w fotel. Przez kilkanaście sekund gapił się na blat biurka, jakby go pierwszy raz w życiu widział, po czym otrząsnął się i rozejrzał całkiem przytomnie.

— Obawiam się, że na dłuższą metę to niczego nie da — ocenił spokojnie. — Jeśli zdoła odwlec złożenie petycji i jeśli ten cały Gerrick i jego ludzie rzeczywiście domyślili się, co się stało, to znajdą dowody. Może nie zdołają dowieść, kto to zrobił, ale będą wiedzieli, czego mają szukać, więc to znajdą…

— Ale my potrzebujemy tylko jednego: nie dać mu czasu na dokończenie dochodzenia — przerwał mu cicho, lecz z mocą Marchant. — Już za parę dni nie będzie miało żadnego znaczenia, co tak naprawdę się stało i czyja to wina. Ważne będzie jedynie to, że obudziliśmy w ludziach sumienie i poddaliśmy w wątpliwość oddanie klucza kobiecie. Tak prawdę mówiąc, to nie potrzebujemy nawet oficjalnie oskarżać Harrington.

— Zgodnie z planem… — zaczął Burdette.

— Wiem, co planowaliśmy — przerwał mu były ksiądz. — ale zaszły nowe okoliczności, więc należy go do nich zaadaptować. Jeżeli mają lub mogą mieć dowody, to nie uda się jej skazać za morderstwo. Ale jeżeli nigdy nie dojdzie do procesu, jeżeli ani ona, ani Gerrick, który zaprojektował oryginalną kopułę, nie będą w stanie przedstawić swojej wersji wydarzeń, to ich niewinność nigdy nie zostanie do końca dowiedziona w odczuciu opinii publicznej. Gdyby Harrington nigdy nie stanęła przed sądem, to wielu, jeśli nie większość mieszkańców Graysona nigdy tak do końca nie nabrałaby pewności, że kopuła zawaliła się w efekcie sabotażu. Pozostałyby wątpliwości, a to oznacza, że nawet gdyby nie udało nam się w pełni zwyciężyć, to także nie ponieślibyśmy całkowitej klęski. Bóg w wybranym przez siebie czasie wykorzystałby ziarno zasiane dzięki tym wątpliwościom.