Пракурорка [Журнальный вариант, be]

Толькі цяпер ён заўважыў, што ў яго акрываўленая рука. Ён выцер засохлую кроў хусцінкай, змочанай у туалетнай вадзе, і, да свайго задавальнення, канстатаваў, што дождж не перастае.

Увайшла Аліцыя. У чорнай шаўковай сукенцы яна здавалася яшчэ прыгажэйшай, яшчэ больш гнуткай і такой цудоўна жаноцкай. Хоць зараз яна выглядала ледзь не малалетняй, у ёй не было нічога ад дзяўчынкі, а ўсё ад жанчыны, ад яе проста струменіла жаноцкасць, свядомая, сталая, што прываблівала сілай праяўлення, закончанасцю ліній.

У вачах яе Друцкі заўважыў той самы, так добра яму вядомы бляск, які незлічоную колькасць разоў выклікаў на яго вуснах бесклапотныя пераможныя словы «мая малышка!»

Цяпер, аднак, відавочнай стала абсурднасць ужывання гэтых слоў. А іншых ён не ведаў.

Відаць, і яна не магла знайсці патрэбных, бо няўпэўнена агледзела пакой і спыталася:

— Напрацаваліся?..

— Так, здаецца, усё ў парадку…

Паміж імі завісла нейкая збянтэжанасць, нейкая ўзаемная скаванасць, невыносная для абаіх, амаль саромная.

Друцкі ўзбунтаваўся супраць гэтага небывалага гвалту і першы рассмяяўся:

— Мы сябе адчуваем, як дарослыя, — сказаў ён, — якіх заспелі за дзіцячай гульнёй.

Канстатацыя дрэннага настрою заўсёды раўназначная яго ліквідацыі. Ён аказаўся нібыта выкрыты, і яму нічога не застаецца, як знікнуць. Пасля апошняй фразы Друцкага абое адчулі сябе свабадней. Аліцыя наблізілася да яго і пацалавала ў вусны.

Друцкі абняў яе, у абдымках падняў, прытрымаў левай рукой, правую падсунуў пад яе калені — і вось трымаў яе на руках.

Калі ён гаварыў, іх вусны амаль судакраналіся:

— Ведаеш, калі я цябе так трымаю, то адчуваю надта вялікае багацце, якое маю ў руках… І мне здаецца, што калі я цябе выпушчу, то страчу нешта неверагодна каштоўнае, нешта, чаго я прагнуў усё жыццё…

Яе рукі абхапілі яго шыю, вусны зліліся з вуснамі. Гарачая хваля праплыла па яго хрыбце, сківіцы сутаргава сціскаліся.

Аліцыя адарвалася ад яго вуснаў:

— Скажы, скажы, ты мяне кахаеш?..

— Кахаю, кахаю да шаленства, — захрыпела ў яго лёгкіх.

Аліцыя апамяталася.

— Не, не, позна ўжо…

— Найдаражэйшая, адзіная…

Ён зноў быў напаўпрытомны і нёс яе на канапу.

— Зараз прыйдуць!.. — абаранялася яна.

— Не прыйдуць, не, дождж ідзе…

У гэты момант пачуўся скрыгат адчыненых уваходных дзвярэй. Аліцыя вырвалася з абдымкаў Друцкага.

— Халера! — пстрыкнуў ён пальцамі і ўпаў на крэсла.

Аліцыя ўвайшла ў вітальню:

— Гэта Юзэфова?

— Так, пані. Лье як з вядра. Я не магла выйсці з касцёла.

— Вы прамоклі?

— Да ніткі, пані. А паненка вярнулася?

— Якраз не. Вазьміце, Юзэфова, парасон, сядзьце ў таксі і прывязіце паненку. Зараз я дам вам грошы.

Друцкі пачуў, як адкрывалі сумачку, звон манет, цяжкія ўздыхі Юзэфовай і зноў скрыгат дзвярэй.

Аліцыя вярнулася да яго і стала на парозе.

— Пайшла? — шэптам спытаўся Друцкі.

— Так, — засмяялася Аліцыя, — але не болей як праз дзесяць хвілін яна вернецца. Таксі стаяць тут перад домам, а мая Юлька ў сяброўкі, якая блізка жыве.