Пракурорка [Журнальный вариант, be]

Аліцыя гаварыла.

Друцкі не разумеў яе слоў. Ён адчуваў на шчацэ яе цёплае дыханне і дотык вуснаў. І ведаў. Ведаў, што гэтыя словы звязваюцца ў стужку балючых прызнанняў, што аплятаюць яго, як яе рукі, дрыжачыя рукі пакрыўджанай дзяўчынкі, поўныя нераздадзенай пяшчоты, рукі жаночыя, хцівыя рукі чалавека, якія адчайным намаганнем здабылі сваё дзікае, неспадзяванае, вымучанае шчасце і не аддадуць яго, хіба толькі разам з уласным жыццём.

Аліцыя гаварыла:

— …кожнай думкай, кожным нервам, кожнай кропляй крыві… Колькі ж ганьбы, колькі прыніжэння, колькі нянавісці раз’ядала маё жыццё…

За вокнамі шумеў лівень.

— …і кахаю цябе, і вар’яцею ад думкі, што ты мяне не кахаеш…

Друцкі прытуліў яе да грудзей мацней.

— Скажы… — шаптала яна, — скажы…

— Кахаю, як бы я мог не кахаць, — сказаў ён сур’ёзна.

Аліцыя маўчала, услухоўваючыся ў рэха яго голасу, і спыталася з трывогай, якая сціскала яе гартань:

— Колькім жанчынам… ты гэта паўтараў?..

Друцкі адсунуў яе твар ад свайго:

— Паглядзі мне ў вочы — і ты даведаешся, што я не хлушу: ніводнай, разумееш, ніводнай я не казаў гэтага ніколі.

— Чаму?

— Таму што ніводнай не кахаў… Канечне, іх было шмат. Некаторых я вельмі любіў… Не кахаў жа ніводнай.

Друцкі гаварыў праўду. Ён лічыў агідным такога роду падман. Ён не аналізаваў прычын гэтай агіды, але задавольваўся тым, што ведаў: хлусіць яму не патрэбна. Аднак раптам яго сталі непакоіць уласныя запэўніванні: ці па-сапраўднаму ён кахае Аліцыю? Ці каханне гэта?

Дзеля супакаення самога сябе ён пачаў гаварыць:

— Ведаеш, я ніколі яшчэ не сустракаў такой жанчыны, як ты… Ужо тады… шмат гадоў таму… Уяві, у той момант я не задумваўся, што ламаю сабе жыццё, ды і свядомасць мяне не стрымала, не падказала, што я ўчыняю подласць, што і табе, якраз табе, сам вобраз якой агортваў мяне полымем, прыношу страшную крыўду… Я тады быў, як п’яны, але нават… Праўда, я шмат меў у жыцці страсцей… але ніводная не авалодала мной так моцна… А цяпер, калі я цябе ўбачыў у кавярні, я, шчыра кажучы, цябе не пазнаў, столькі гадоў прайшло, аднак мяне адразу агарнула гэта дзіўнае пачуцце… і пазней… Як жа я чакаў кожны твой візіт… Якое шаленства завалодвала мной, калі ты не прыходзіла… Мне здавалася, што і ты не можаш застацца абыякавай…

Друцкі змоўк на хвіліну.

— Гавары, гавары, — тулілася да яго Аліцыя.

— А калі ты мяне адштурхнула… я не разумеў, у чым справа… Я сабе гэта тлумачыў як жаданне пажартаваць з мяне… І… гэта вельмі мяне абражала… Толькі сёння… я даведаўся, што ты мяне кахаеш, што мяне кахае найпрыгажэйшая, найцудоўнейшая жанчына, якая калі-небудзь жыла на свеце… І як жа я мог бы не кахаць цябе?

— Я веру табе, толькі баюся, што ты памыляешся…

— Калі я памыляюся, якое ж тады каханне? Як жа яно праяўляецца? Калі я памыляюся, то кахання ўвогуле няма… Значыць, і ты мяне не кахаеш, хоць не стала сёння вагацца і ўчыніла злачынства дзеля выратавання злачынца…