Пракурорка [Журнальный вариант, be]

У вітальні пачуўся званок. Яна не адразу гэта ўсвядоміла.

Калі празвінеў паўторна, яна з цяжкасцю ўстала. Ляніва пайшла ў вітальню і адчыніла.

Раптам яна адступіла — у дзвярах стаяў ён.

У галаве Аліцыі завіравала ўсё. Яна абаперлася на сцяну і хацела нешта сказаць, але страціла голас.

Друцкі, не здымаючы капелюша, замкнуў за сабой дзверы, моўчкі падышоў да яе, узяў яе бяссільную руку ў дзве далоні.

Яны глядзелі адно на аднаго: вочы з залатымі зрэнкамі ў вочы палымяна-чорныя, вочы палымяна-чорныя ў вочы з залатымі зрэнкамі.

Аліцыя павольна вызваліла сваю далонь з яго рукі і пачала адступаць. Паціху, крок за крокам…

— Пані, — прамовіў Друцкі ціха.

Яна стала, дрыжучы ўсім целам.

— Пані!..

— Чаго вы хочаце, навошта вы прыйшлі? — усклікнула яна з роспаччу ў голасе.

— Навошта вы гэта зрабілі?.. Чаму вы ахвяравалі сабой дзеля мяне?.. Для чаго вы падвергалі сябе небяспецы?

Аліцыя прыціснула рукі да грудзей і маўчала.

— Навошта? — гаварыў ён. — Я маю права спытаць, навошта?

Аліцыя апусціла галаву і прашаптала:

— Бо я кахаю… Я вас кахаю…

Ён абняў яе і моцна прытуліў да сябе.

Яна не абаранялася, а калі яго вусны ўпіліся ў яе вусны, яна закінула яму рукі на шыю.

Якое ж вялікае шчасце забыцца пра тое, што кожны дзень тысячы простых, наіўных жанчын таксама закідваюць рукі на шыі тысяч мужчын, забыцца, што ў гэтых абдымках тулілася ўжо столькі іншых…

Аліцыя прагнула яго, прагнула наперакор самой сабе, насуперак забытым зараз клятвам… Насуперак усяму, на чым грунтавала сваё жыццё.