Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Sama wędrówka okazała się męcząca, ale mimo to miałem wrażenie, jakbym odpoczywał. Odkąd przebyliśmy rzekę, cały czas nosiliśmy ochronne formuły na ciele, co postój okadzaliśmy się dymem trociczek i odprawialiśmy rytuały, które miały uczynić nas niewidzialnymi dla upiornych zmysłów roiho. Sądziłem, że zostawiliśmy Mirah daleko z tyłu, choć nie miałem złudzeń, że rzeka zatrzyma ją na zawsze. Na razie jednak uważałem, że nam się powiodło, bo nawet koszmary przestały mnie nawiedzać i nie musiałem co noc oglądać krwawego świata widzianego jej oczami.

Wędrowaliśmy, spędzając w siodle długie godziny. Nie przeszkadzała mi nieustanna cisza, także obolałe siedzenie przestało z czasem dokuczać.

Tropiciele uczyli mnie, jak być niewidzialnym. Jak kryć się wśród skał i kamieni, wykorzystując bezkształtny, bury strój i pozostawać w zupełnym bezruchu. Jak przemykać bezgłośnie i niepostrzeżenie niczym podmuch wiatru. Twierdzili, że obok dobrze ukrytego, przyczajonego tropiciela może przejść nawet oddział wojska, nie zauważając nic podejrzanego. Kiedy oni to robili, wydawało się bardzo proste, jednak parę razy kazali mi się skryć o sto kroków od siebie i, mimo że jak najpilniej słuchałem ich wskazówek, znajdowali mnie natychmiast. Smarowałem skórę gliną, tarzałem się w pyle, wplatałem w sieć źdźbła i gałązki tak samo jak mi pokazywano, ale nie robiłem się od tego niewidzialny. Zdradzał mnie kawałek odsłoniętej skóry, błysk okucia, nienaturalne ułożenie ciała, które w moim wydaniu za nic nie chciało upodobnić się do sterty niewielkich głazów albo piaszczystego pagórka. Śmiali się i obrzucali mnie kamieniami, mimo że wytężałem cały swój spryt i rozum, wyszukując coraz bardziej pomysłowe kryjówki.

Na moich oczach Benkej wtopił się w skałę, ledwo odszedł na odległość paru końskich długości, mimo że nie spuszczałem z niego oka. Po prostu rozpłynął się w powietrzu. Dopiero gdy podszedłem na kilka kroków, zdołałem rozpoznać jego sylwetkę wśród suchych źdźbeł i skalnych złomków. Gdybym nie wiedział dokładnie, gdzie zniknął, nigdy by mi się to nie udało.

Otaczające nas góry wyglądały jakby rozsypywały się ze starości i w miarę marszu robiły się coraz niższe. Niewiele tam było roślin, a wszystkie suche i pokryte kolcami, pasujące do niegościnnego krajobrazu, aż zacząłem zastanawiać się, czy w tych dzikich ostępach żyją w ogóle jacyś ludzie, a jeśli tak, to czy czasem nie wyglądają podobnie.

Mijaliśmy opuszczone wioski, równie ponure jak wszystko dokoła. Domostwa zbudowane były z kamieni, okrągłe niczym ule i pozbawione okien. Opodal wioski pozostały nędzne poletka, również otoczone murkami z ustawionych jeden na drugim kamieni. Pośrodku wioski wznosiła się koślawa, niezbyt wysoka wieża, ale nie była siedzibą kultu Pramatki. Brus powiedział mi, że to obronne spichrze. Na tym pustkowiu nie istniało nic cenniejszego niż żywność, więc przechowywano ją w tych wieżach. Pasterze często cierpieli głód i wówczas często najeżdżali sąsiednie wioski, chcąc zdobyć choć trochę jedzenia. Wtedy napadnięci chronili się w wieży i zaciekle bronili swoich zapasów. Te wioski, które mijaliśmy, stały jednak puste. Były to miejsca tak ponure i jałowe, że samo patrzenie na nie wywoływało rozpacz. Próbowałem wyobrazić sobie, jak to jest urodzić się tutaj, wśród posępnych gór, w ciemnym domostwie będącym stertą ułożonych jeden na drugim głazów, nie znając niczego prócz kamieni, błota i skał. Myślenie o tym aż bolało. Przyszło mi jedynie do głowy, że sam odszedłbym, ledwo nauczyłbym się chodzić. Gdziekolwiek. Wszystko było lepsze niż ta mroczna kraina.

Susza sprowadzona przez Nahel Ifriję na Wewnętrzny Krąg tu spłukała zbocza powodziami i lawinami błota, więc górale albo pomarli z głodu, albo uciekli.

Zaczęliśmy w końcu widywać ludzi. Nielicznych pasterzy strzegących stad dziwnie wyglądających chudych kowiec, skubiących porosty z powierzchni kamieni lub żujących wyschłe łodygi kolczastych krzewów. Kilka razy przemknęliśmy wśród skał, skryci przed ich wzrokiem, potem powróciliśmy do dobrego obyczaju uciekinierów i tropicieli i zaczęliśmy wędrować nocami. Bezgłośni niczym cienie mijaliśmy pogrążone w mroku kamienne wioski, oszczekiwani jedynie przez psy.

Później zaś musieliśmy iść traktem. Krzywym i kamienistym, jak wszystko tutaj, ale była to jedyna możliwa droga.

— Nie podoba mi się to — oznajmił Brus podczas postoju. — Gdzie droga, tam posterunek. Prędzej czy później. Nawet na takim posępnym zadupiu jak to. A przez posterunek łatwiej przekraść się pieszo i we dwóch niż przejechać w sześciu na koniach, z jucznymi zwierzętami. Wędrując w przebraniu, możemy przejść zupełnie zwyczajnie, pokazując papiery i nie wzbudzając podejrzeń.