Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Wszyscy obecni stali wyciągając szyje. Wstrzymali zgodnie oddech w momencie, gdy starszy pan wbił gałązkę w ziemię.

— … leży astroblema Ries. O parę kilosów na północ od Dunaju, w miejscu, gdzie później będzie miasto Nórdlingen, około trzystu kilometrów od nas. To krater średnicy ponad dwudziestu pięciu kilosów. Największy w Europie.

Ludzie Motłochu podnieśli wrzask. Tłoczyli się, by pogratulować Klaudiuszowi i dostać dolewkę wina. Ktoś wyciągnął trzcinowy flet i zaczął wygrywać wesołą melodię. Inni śmiali się i tańczyli dokoła. Dzień rozpoczęty paniczną ucieczką przed wrogimi kosmitami miał się chyba zakończyć jako święto.

Nie zwracając uwagi na rozbawiony tłum, Madame szepnęła coś Wodzowi Burkę. Wraz z nim przyzwała gestami ludzi z Grupy Zielonej. Przeszli do zaciemnionej części wnętrza Drzewa.

— Może uda się — powiedziała Madame — uda z ledwością zrealizować plan jeszcze w tym roku. Ale trzeba wyruszyć natychmiast. Musisz poprowadzić. Peo. Ja też muszę iść, by wykrywać i odstraszać Wyjców. Klaudiuszu, twoja pomoc będzie potrzebna dla odnalezienia krateru, a Felicji dla poskramiania dzikich zwierząt. Ryszard musi iść jako pilot latacza, jeśli znajdziemy jakikolwiek sprawny. Zabierzemy także Martę, która była wysoko wykwalifikowanym inżynierem i która może dopomóc w rozszyfrowywaniu obcej maszynerii i jej naprawianiu. Także Stefanko, który był oblatywaczem kapsuł. Jeśli będzie trzeba, może pomagać Ryszardowi, a może też będzie potrafił pilotować drugi latacz.

Odezwał się Wódz Burkę:

— Siedem osób. Dwie z nich stare, a Marta nie jest silna. Niezręczne, Madame. Za mało pod względem siły, za wiele dla szybkości. Nawet z Felicją i mną jako ochroną, to będzie trudna wycieczka.

— Chcę, by poszła też Amerie — oświadczyła Felicja. — Może nam być potrzebny lekarz.

Zakonnica wzruszyła z wahaniem zdrowym ramieniem.

— Chciałabym… ale byłoby ze mną więcej kłopotu niż pożytku.

— Nie ma mowy, byś nam towarzyszyła, ma Soeur — rzekła starsza pani i popatrzyła ostrym wzrokiem na Felicję. — Możesz zdziałać więcej dobrego, jeśli pozostaniesz tutaj. Odzyskasz siły i będziesz służyć ludziom. Mamy trochę skradzionych leków, ale większość z nich nie może być stosowana przez laików. Możesz uśmierzyć wiele dolegliwości cielesnych: źle zrośnięte złamania, grzybice, pasożyty wewnętrzne. Gdy minie obecny stan alarmowy, Uwe Guldenzopf i Tandanori Kawai zabiorą cię do naszej wioski przy Ukrytych Źródłach na północo-zachód stąd. Zamieszkasz w moim domku, a ludzie będą do ciebie przychodzić. Wódz Burkę powiedział:

— Khalid Khan pokieruje oddziałem obróbki żelaza. Powiedzmy, dziesięciu mocnych chłopów. Klaudiusz powie Khalidowi, czego szukać, a jeśli chłopcy znajdą rudę i wezmą się do roboty, w chwili gdy wrócimy, mogą już mieć całkiem pokaźne ilości broni.

— Jeżeli wrócimy! — zawołał Ryszard. — Jezu, dlaczego wszyscy uważają za oczywiste, że zamierzam zgodzić się na ten plan? Dajcież spokój! Gdy tylko Tanowie przestaną nas cisnąć, ja się stąd zmywam.

— Nie możesz się od tego wykręcić — powiedziała Felicja. — Potrzebujemy cię.

— Niech ten drugi frajer, ten szofer kapsuł robi za pilota. Ja nie mam zamiaru walczyć w cudzych wojnach.

Madame wyciągnęła dłoń i dotknęła czarnego aksamitnego kubraka pirackiego kostiumu Ryszarda.

— Der fliegende Hollander, prawda? Oglądałam wielokrotnie w Lyonie to przedstawienie… Ach, Ryszardzie! Przecież nie musisz mieć takiego losu. Nie uciekaj. Potrzebujemy cię. Pomóż nam stać się wolnymi i w ten sposób zdobądź spokój dla siebie. Stefanko ma bardzo małe doświadczenie jako lotnik. Przecież wiesz, że nasze kapsuły były zautomatyzowane. Ale ty, chwaliłeś się, że pilotowałeś najnowocześniejsze statki kosmiczne, ładowniki orbitalne, nawet prymitywne samoloty. Jeśli jest wśród nas ktoś, kto będzie umiał prowadzić obcy pojazd i przewieźć tu Włócznię Lugonna, to jesteś nim ty.

Ryszardowi wydawało się, że jej umysł usuwa jego sprzeciwy, uspokaja wszystkie lęki. I wbrew. samemu sobie poczuł, że jego upór zaczyna się chwiać. Wiedział, że ta cholerna baba wywiera na niego presję, wygrywa własne melodie na jego superego, nagina jego siłę woli, ale im bardziej wysilał się, by się uwolnić, tym mocniej zaciskały się jej mentalne więzy…

Ryszardzie! Drogi synu, czyż cię nie znam? Ja, matka stu tysięcy nieszczęsnych podróżników, którzy przyszli do mnie jak do źródła ostatniej nadziei? Zawsze byłeś samotny, zawsze egocentryczny, bałeś się otworzyć przed innymi ludźmi, bo to oznacza narazić się na odepchnięcie i cierpienie. Ale jest to podejmowanie ryzyka, z którym my, ludzie, się rodzimy. Nie umiemy żyć samotnie, nie możemy znaleźć szczęścia ani spokoju samotnie, kochać samotnie. Człowiek samotny zawsze musi uciekać, zawsze poszukiwać. Ucieka od bezgranicznej samotności. Szuka, czy chce, czy nie chce, drugiego, który by wypełnił jego pustkę…