Dzieci Boga [Children of God - pl]

— AHa’analaposzłazanim?

— Tak.

Księża okazywali jej zawsze tyle cierpliwości, kiedy milkła. Czasami po prostu zapominała, o co ją zapytano i gubiła się we własnych myślach. Ale nie tym razem. Tym razem trudno jej było stawić temu czoło i w końcu uznała, że musi na to spojrzeć z dystansu.

— Ruńskie dzieci pytały się o pogodę, o słońca i księżyce, o rośliny. Skąd się bierze deszcz? Dlaczego księżyce zmieniają kształty? Dokąd idą słońca w nocy? W jaki sposób z małych ziarenek wyrastają olbrzymie drzewa w”raliil Dobre pytania. Musiałam nieźle się namęczyć, żeby na wszystko im odpowiedzieć, żeby mieć z nimi kontakt. Utrzymywały mój umysł przy życiu. Ale one nigdy nie pytały o nas, ludzi, o różnice między gatunkami. — Znowu zamilkła, jakby ją coś uderzyło. — Tylko Ha’anala zadawała takie pytania. Dlaczego ty i Izaak nie macie ogonów? Co się stało z twoim futrem? Dlaczego ja mam tylko trzy palce, a nie pięć, tak jak wszyscy?

— Co jej odpowiadałaś?

Taki spokojny człowiek, pomyślała Sofia. Taki delikatny, tak wystrzegający się ocen. Kiedy była młoda, myślała, że wszyscy księża lubią potępiać i straszyć karami. Właściwie dlaczego tak myślałam? Przecież nie znałam żadnego księdza. Ach, tu właśnie był korzeń strachu i nienawiści… Bo żadnego nie znałam…

Zaczynasz dryfować, Mendes, skarciła się w duchu.

— No więc najpierw mówiłam jej to, co zawsze powtarzał w takich sytuacjach Marc Robichaux: Bo tak się spodobało Bogu. — Wyciągnęła rękę, by dotknąć twarzy Danny’ego, by zobaczyć, czy się uśmiecha. Miał taką gładką skórę… Trzymaj się tematu, Mendes, skarciła się ponownie. — Ha’anala rozumiała różnicę między Bogiem a nauką, że to różne sposoby… równoległe sposoby… myślenia o świecie. No więc. W bibliotece „Magellana” były bardzo dobre programy Al wprowadzające w podstawy genetyki. Były tam graficzne schematy spiral DNA ludzkiego, a w swoim laptopie miałam pracę Annę Edwards i Marca Robichaux na temat genetyki VaRakhatów. Więc pokazałam jej to wszystko.

— A Izaak? Jemu też pokazałaś struktury DNA tych trzech gatunków?

— Nie bezpośrednio. Kiedy uczyłam Ha’analę, Izaak był zawsze blisko. Czasami miałam wrażenie, że słucha. Chyba rzeczywiście słuchał. Nigdy nie wiedziałam, czy zwraca na coś uwagę. Albo może sam wchodził później w te pliki. Zdarza się, że dzieci autystyczne, obdarzone normalną lub wyższą od przeciętnej inteligencją, pochłania jakiś jeden temat.

Musiało to być dla niego znakomitym ograniczeniem chaosu i hałasu, który go otaczał, pomyślała. Proste, uporządkowane, wyjaśniające. Adenina, cytozyna, guanina, tymina — to wystarczało.

Milczenie się przeciągało. Może Danny też błądzi gdzieś myślami?

— Pani Quinn — odezwał się po jakimś czasie i lekko się uśmiechnął. Jakie to dziwne usłyszeć taki zwrot po tylu latach… — Czy pani coś podejrzewała? Czy było w nim coś, co kazało pani zadać sobie pytanie, czy Izaak może być…

Nikt nie mógł wypowiedzieć tego słowa. Było zbyt przerażające.

— Nie — powiedziała. — Nie, dopóki nie usłyszałam muzyki. Nie miałam pojęcia. Natomiast od początku wiedziałam, że Ha’anala jest kimś wyjątkowym. Kiedyś próbowałam jej wyjaśnić tę wojnę i opowiedziałam jej o Wyjściu. Chciałam, żeby poznała dzieje wyzwolenia hebrajskich niewolników, bo sądziłam, że to jej pomoże zrozumieć, dlaczego Runowie walczą, ale ona zafascynowała się filmami ukazującymi Egipt, a zwłaszcza setkami egipskich bogów. Kilka dni później powiedziała: „Egipcjanie widzieli swoich bogów. Jeśli chcieli rozmawiać z bogiem rzeki, ubierali się pięknie, przygotowywali i szli do niego, a on ich oglądał od najlepszej strony. Boga Izraela nie można zobaczyć, ale On widzi nas… zawsze… kiedy jesteśmy przygotowani i kiedy nie jesteśmy przygotowani, kiedy jesteśmy w dobrym nastroju i kiedy jesteśmy w złym albo kiedy w ogóle o Nim nie myślimy. Przed takim Bogiem nic się nie ukryje. Dlatego budzi lęk”.

— Ciekawe spostrzeżenie — zauważył Daniel Żelazny Koń.

— Tak. To było niezwykłe dziecko…

Sofia urwała, uderzona pewną myślą. Może Ha’anala wcale nie była niezwykła. Może była normalnym przedstawicielem swojego gatunku, a Sofia znała tylko ją. I Supaariego. A teraz… Tylu zginęło, pomyślała, zaciskając swoje małe, pokrzywione przez artretyzm ręce. Tylu zginęło…

Wtedy odezwał się ten drugi ksiądz, Sean Fein.

— A co jej powiedziałaś o Bogu Izraela?