Dzieci Boga [Children of God - pl]

Tylko on dobrze spał.

John Candotti wrócił do swojej kabiny, gdzie uaktywnił kody interkomu, by usłyszeli go wszyscy prócz Emilia.

— Mesa. Za pięć minut — powiedział głosem, który nie pozwalał wątpić, że osobiście powyciąga ich z łóżek, jeśli nie przyjdą sami.

Było trochę gniewnego pomrukiwania, ale niktjuż nie udawał, i że nie został wyrwany ze snu tymi wrzaskami, więc jeden po drugim wchodzili do mesy. John czekał w milczeniu, z rękami założonymi na piersi, aż w końcu wkroczył Carlo, jak zwykle promienny, odświeżony i ubrany ze smakiem, z Nikiem u boku.

— No dobra — zaczął John, patrząc po wszystkich — każdy z was ma swoje powody. Ale on nie przyda się nikomu jako psychotyk, a do tego szybko zmierzamy!

Sean pokiwał głową, rozcierając sobie przedwcześnie obwisłe policzki.

— Candotti ma rację. Nie można komuś wciąż rozpieprzać neurochemii. Będzie gorzej.

— Muszę się zgodzić — oświadczył Joseba, przeczesując palcami swoje splątane włosy i wpatrując się w Żelaznego Konia. Przeciągnął się i ziewnął. — Bez względu na to, jakie były powody, by faszerować go narkotykiem, nadszedł czas, by zastanowić się nad konsekwencjami.

— Mam nadzieję, że przestał się już dąsać — powiedział Carlo, rezygnując ze swojej sztucznej obojętności, bo sam wciąż ostatnio śnił o wpadaniu w ciemne dziury bez dna. Trudno było zachować obojętność wobec koszmarów Sandoza. — Twoja kolej, Żelazny Koniu — dodał lekkim tonem, pragnąc, by Danny go wyręczył.

— To nie jest tylko działanie ąuellu — ostrzegł John, spoglądając gniewnie na Danny’ego. — Rozwaliliście mu całe życie… po raz drugi. Znowu jest całkowicie rozbity, tym razem przez ludzi, którym miał prawo zaufać.

— Trzeba pozamykać noże — poradził pogodnie Frans Vanderhelst; w mdłym świetle jego wielki brzuch bielał jak księżyc w pełni. — Bo inaczej Szef dostanie nożem w plecy.

Nico potrząsnął głową.

— Na pokładzie „Giordana Bruna” nie będzie żadnej bójki — oświadczył stanowczo i rozpromienił się, kiedy don Carlo pokiwał głową.