Każde martwe marzenie

Ce­sarz go za­bi­je, ta myśl pierw­sza po­ja­wi­ła się w gło­wie Gen­trel­la, gdy tyl­ko ból w ko­la­nie przy­cichł. A po­tem każe roz­wią­zać Norę. Jak on śmiał…

— No, je­steś wresz­cie — głos Kre­ga­na-ber-Ar­len­sa do­biegł gdzieś z góry. — Już my­śla­łem, że trze­ba bę­dzie po­słać po cie­bie lek­ty­kę.

Trze­ci Szczur uniósł gło­wę. Pod su­fi­tem, a kom­na­ta mia­ła ze dwa­dzie­ścia stóp wy­so­ko­ści, biegł po­dest, sze­ro­ki na kil­ka jar­dów, z ba­lu­stra­dą i miej­scem na mały sto­lik. Z góry spo­glą­da­li na nie­go ce­sarz, Suka i wy­glą­da­ją­cy ni­czym ko­cur opi­ty po same wąsy śmie­ta­ną Luwo-asw-No­da­res.

Gen­trell zmru­żył oczy, krzy­wiąc się. Pro­wa­dzą­ca na po­dest dra­bi­na obie­cy­wa­ła jego ko­la­nu ko­lej­ną por­cję męki, ale ce­sarz przy­glą­dał mu się z miną su­ge­ru­ją­cą, że cze­ka tyl­ko na ja­kąś uwa­gę. W po­wie­trzu wi­sia­ła so­lid­na por­cja ką­śli­wo­ści.

Wszedł na górę. Czter­na­ście pchnięć bólu, któ­re prze­szy­ły jego ko­la­no, gdy wspi­nał się po szcze­blach, uper­li­ło mu twarz po­tem. Na szczę­ście mógł go zwa­lić na go­rą­co, któ­re cze­ka­ło pod su­fi­tem.

— Uff. Dusz­no tu, Wa­sza Wy­so­kość.

— Przy­zwy­cza­isz się. Jak ja. Cze­kam na ra­port o ru­chach Ver­dan­no i Sah­ren­dey. To po­zwo­li nam uzu­peł­nić mapę. — Pa­lec im­pe­ra­to­ra wska­zał w dół. — Mów.

Cho­le­ra, po to wy­cią­gnię­to go z ką­pie­li? Gen­trell zer­k­nął na Sza­leń­stwo Em­bre­la. Z tej wy­so­ko­ści ko­lo­ro­we smu­gi i pać­ki wy­glą­da­ły ina­czej. Mniej cha­otycz­nie. Pła­sko­rzeź­bę za­mie­nio­no w ol­brzy­mią, stra­te­gicz­ną mapę, na któ­rej fio­le­to­wą far­bą od­wzo­ro­wa­no, i to bar­dzo wier­nie, gra­ni­ce pro­win­cji, nie­bie­ską rze­ki i je­zio­ra, a czer­wo­ną – waż­niej­sze mia­sta. Fi­gur­ki żoł­nie­rzy i koni roz­miesz­czo­no w – tego rów­nież był pe­wien – miej­scach naj­waż­niej­szych gar­ni­zo­nów. Pół­noc­ną część Wiel­kich Ste­pów od­dzie­lał od resz­ty rząd wo­zów za­ba­wek, za­czy­na­ją­cy się u pod­sta­wy Ole­ka­dów i bie­gną­cy wzdłuż Amer­thy aż do Wy­ży­ny Lam­bij­skiej, któ­rą za­zna­czo­no w pół­noc­no-wschod­niej czę­ści Sza­leń­stwa.

— No?

— Prze­pra­szam, Wa­sza Wy­so­kość. Cho­dzi o zie­mie zaj­mo­wa­ne przez Sah­ren­dey?

— Tak. Mia­łeś to usta­lić.

— Przy­kro mi, pa­nie, ale nie da się usta­lić do­kład­nych gra­nic na Ste­pach. Tam po­da­je się od­le­gło­ści w dniach dro­gi, a to dość swo­bod­na mia­ra.

— Nie pro­szę cię o do­kład­ność na­szych kar­to­gra­fów, wy­star­czy mi taka na sze­ro­kość ko­nia.

Je­den ze słu­żą­cych wy­jął ze sto­ją­ce­go na zie­mi pu­dła oło­wia­ne­go ko­ni­ka wy­so­kie­go na kil­ka cali i za­pre­zen­to­wał dum­nie.

— Do­brze. Za­cznij­cie ukła­dać. Od miej­sca, gdzie Las­sa wpa­da do Amer­thy, naj­pierw na wschód. — Na pod­sta­wie jego wska­zó­wek na ma­pie ro­sła gra­ni­ca ze sto­ją­cych je­den za dru­gim oło­wia­nych ko­ni­ków. — Te­raz na po­łu­dnio­wy wschód, nie­co bar­dziej… jesz­cze ze trzy ko­nie, i znów na wschód. Do sa­me­go koń­ca. Do­brze.

Kan-Owar od­wró­cił się do ce­sa­rza.

— Sah­ren­dey zaj­mu­ją mniej wię­cej dwa razy wię­cej ziem niż Ver­dan­no, ale są mniej licz­ni. Łą­czy ich so­jusz po­przez tych, któ­rych na­zy­wa­ją Oca­lo­ny­mi Dzieć­mi. To de­li­kat­na spra­wa, ale póki wszy­scy czu­ją się za­gro­że­ni od po­łu­dnia, póty nie po­win­na ich po­róż­nić.

Suka wes­tchnę­ła i za­ma­cha­ła wa­chla­rzem. Cho­le­ra, ko­bie­ty mają się do­brze, jemu nie wy­pa­da­ło wa­chlo­wać się ka­wał­kiem ma­lo­wa­ne­go je­dwa­biu roz­pię­tym na drew­nia­nej ram­ce.

— Jak bar­dzo de­li­kat­na jest ta spra­wa?

— Oca­lo­ne Dzie­ci, zwa­ne też Wid­mo­wy­mi Wil­ka­mi, jeż­dżą kon­no. I co­raz wię­cej wo­zac­kiej mło­dzie­ży bie­rze z nich przy­kład. Ro­dzi się tam nowy kult… a ra­czej nowa in­ter­pre­ta­cja sta­re­go kul­tu, we­dług któ­rej Laal Sza­ro­wło­sa wy­bra­ła Key’lę Ka­le­venh, by zwol­nić Ver­dan­no z przy­się­gi i wska­zać im nową dro­gę. By wsa­dzić ich na koń­skie grzbie­ty po pro­stu. To po­win­no ucie­szyć na­szych ka­pła­nów Laal, bo jak do tej pory draż­ni­ły ich te wo­zac­kie dzi­wac­twa…