Każde martwe marzenie

— Po­ślij­cie jesz­cze z ty­siąc. Z su­ge­stią dla na­sze­go dro­gie­go So­wy­nen­na, że do­brze by było wy­wrzeć pe­wien na­cisk na wschod­nie ple­mio­na Yawe­ny­ra. To po­win­no od­cią­żyć Sah­ren­dey.

Pierw­szy Szczur ski­nął gło­wą. Jak tyl­ko na­ra­da się skoń­czy, zo­sta­ną wy­da­ne roz­ka­zy. I ru­szą, ścież­ka­mi ma­gicz­nej łącz­no­ści, by w kil­ka go­dzin prze­być set­ki mil i roz­po­cząć małą wo­jen­kę. Nie, nie wo­jen­kę. W ję­zy­ku dy­plo­ma­cji na­zy­wa­ło­by się to ra­czej „wła­ści­wym za­ak­cen­to­wa­niem na­szych ocze­ki­wań”.

Im­pe­rial­na ka­wa­le­ria roz­lo­ko­wa­na na Wscho­dzie była po­dzie­lo­na na oło­wia­ne puł­ki po czte­ry ko­nie, każ­dy ozna­czo­ny wła­snym nu­me­rem. Dzie­sięć puł­ków przy sa­mej gra­nicz­nej rze­ce, wzmoc­nio­nych sza­ry­mi ko­ni­ka­mi bez nu­me­rów, za­pew­ne miej­sca­mi kon­cen­tra­cji wol­nych cza­ar­da­nów i sił so­jusz­ni­czych ple­mion, i dwa­dzie­ścia – po­li­czył szyb­ko – dwa­dzie­ścia trzy puł­ki ja­kieś sto mil za nią, zgru­po­wa­ne w dwie nie­du­że kon­ne ar­mie. I masa pie­szych re­gi­men­tów sto­ją­cych w dru­giej li­nii za jaz­dą. Kre­gan-ber-Ar­lens mó­wił praw­dę, gdy wspo­mi­nał, że jest go­to­wy na ko­lej­ną woj­nę z ko­czow­ni­ka­mi. Na oko po­ło­wa ar­mii sta­ła na me­ekhań­skim brze­gu Amer­thy.

Każ­dy szpieg wro­gi Im­pe­rium od­dał­by obie nogi, żeby rzu­cić okiem na tę mapę.

To tłu­ma­czy­ło środ­ki bez­pie­czeń­stwa roz­cią­gnię­te wo­kół pa­ła­cu.

Na oczach Szczu­ra je­den ze sług za po­mo­cą dłu­gie­go kij­ka od­wró­cił kil­ka koni sto­ją­cych na gra­ni­cy księ­stew­ka So­wy­nen­na Dyr­ni­ha łba­mi na wschód. Do­ło­żo­no też do nich jed­ne­go zwy­kłe­go ko­ni­ka, re­pre­zen­tu­ją­ce­go wol­ne cza­ar­da­ny.

— Do­brze. — Ce­sarz ski­nął gło­wą i uśmiech­nął się, ale tak, że Gen­trel­lo­wi na­gle zro­bi­ło się bar­dzo, ale to bar­dzo zim­no. — A te­raz, jak już wspo­mi­na­li­śmy wcze­śniej, omów­my wy­da­rze­nia na Pół­no­cy. Ka­za­łem za­cze­kać z tym na Trze­cie­go, że­by­śmy nie mu­sie­li po­wta­rzać wszyst­kie­go po dwa razy. Luwo?

Pierw­szy sku­lił się, zma­lał. Gen­trell do­pie­ro te­raz za­uwa­żył, że za­miast zwy­kłej czer­ni asw-No­da­res za­ło­żył spodnie i ko­szu­lę w ciem­nym gra­na­cie, wło­sy też miał w nie­ła­dzie, jak­by za­po­mniał ich wy­po­ma­do­wać. Mina, któ­rą kan-Owar wi­dział wcze­śniej, może i była miną kota, któ­ry opił się śmie­ta­ny, ale za to te­raz kot wie­dział już, że ta śmie­ta­na nie była dla nie­go.

Pół­noc?

Gen­trell przy­po­mniał so­bie. Kom­pa­nia Gór­skiej Stra­ży, do któ­rej wy­sła­no dru­ży­nę Szczu­rów i dziew­czy­nę po­cho­dzą­cą zza Mro­ku. Mie­li ra­zem po­wę­dro­wać z po­wro­tem w Mrok, szu­ka­jąc Key’li Ka­le­venh. Tej sa­mej, któ­ra po­noć pra­wie zo­sta­ła zro­dzo­nym na polu bi­twy ana’bo­giem i któ­ra wy­ra­sta­ła te­raz na obiekt kul­tu u Wo­za­ków.

Cho­le­ra.

Je­śli świat był jed­nym wiel­kim go­be­li­nem, to cza­sem dało się do­strzec, jak łą­czą się w nim nici.

Na pół­no­cy pła­sko­rzeź­by, mniej wię­cej w jed­nej trze­ciej od jej za­chod­niej kra­wę­dzi, Szczur do­strzegł pla­mę czer­ni. Tuż za Wiel­kim Grzbie­tem. Wcze­śniej wziął ją za zwy­kły brud, ale te­raz…

Ce­sarz po­kle­pał go po ra­mie­niu. Niby przy­jaź­nie, ale Trze­ci nie dał się na­brać. Im­pe­ra­tor był wście­kły. Tak wście­kły, że chy­ba tyl­ko obec­ność sług nie po­zwa­la­ła mu rzy­gnąć ste­kiem wy­zwisk. W koń­cu re­gu­ły za­cho­wa­nia wpa­ja­ne od dzie­ciń­stwa me­ekhań­skiej ary­sto­kra­cji mó­wi­ły, że jed­ną z naj­gor­szych rze­czy jest stra­cić twarz przed służ­bą.

Było aż tak źle?

— Pa­trzysz we wła­ści­we miej­sce, Trze­ci. Mniej wię­cej tam znaj­du­je się prze­łęcz, zwa­na przez we­ssyr­skich gó­ra­li Świ­staw­ką Dress. Nie­zła na­zwa, choć roz­wa­żam zmie­nie­nie jej na Głu­po­ta asw-No­da­re­sa. Albo na Ostat­ni Błąd Szczu­ra. Co ty na to?

Pani! Wiel­ka i Ła­ska­wa Mat­ko. Przez gło­wę Gen­trel­lo­wi prze­mknę­ły usły­sza­ne kil­ka dni temu sło­wa – oso­bi­sta od­po­wie­dzial­ność.

— Ta prze­łęcz to je­dy­na dro­ga pro­wa­dzą­ca przez ma­syw Wiel­kie­go Grzbie­tu na da­le­ką pół­noc, na zie­mie aher­skich ple­mion miesz­ka­ją­cych w kró­le­stwie Pani Lodu. I tam wła­śnie do­wódz­two Gór­skiej Stra­ży wy­sła­ło Szó­stą Kom­pa­nię. I tam wy­sła­li­ście, Nora wy­sła­ła, dru­ży­nę Szczu­rów, żeby ich zgar­nę­ła i po­pro­wa­dzi­ła sie­cią ma­gicz­nych te­le­por­tów z po­wro­tem w Ole­ka­dy. Ha, i po­my­śleć, że ja tu mar­twię się o spro­wa­dze­nie do Me­ekha­nu La­skol­ny­ka, hę? A mój Wy­wiad We­wnętrz­ny prze­rzu­ca ma­gią całe kom­pa­nie woj­ska z jed­nej stro­ny Im­pe­rium na dru­gą.