Pamięć Światłości

Jame wreszcie przyjrzał mu się.

– To prawda. Powinieneś sam zastosować się do swoich słów.

„Światłości” – pomyślał Mat. – „Musi mnie uważać za jakiegoś szpiega”.

– To jest silniejsze ode mnie – powiedział na głos. – Czasami ludzie słyszą tylko to, co chcą słyszeć. – Włożył do ust kawałek mięsa, które smakowało tak dobrze, że aż było to niespodzianką. Posiłek w dzisiejszych czasach był jak tańce, na które przyszły tylko brzydkie dziewczyny. Ten wszakże należał do najlepszych z najgorszych, jakie miał nieszczęście ostatnimi czasy jadać.

– Mądry człowiek mógłby nadstawić ucha na słowa prawdy – ciągnął dalej Jame.

– Najpierw trzeba ją znaleźć – replikował Mat. – A to trudniejsze, niż większości się wydaje.

Za plecami usłyszał prychnięcie Kathany, która zdążyła tymczasem wrócić do nich.

– „Prawda” to coś, o czym mężczyźni rozmawiają po barach, gdy są tak pijani, że nie pamiętają, jak mają na imię. Czyli coś, o czym nie rozmawia się w dobrym towarzystwie. Ja bym za bardzo się przy niej nie upierała, podróżny.

– Na imię mam Mandevin – przedstawił się Mat.

– Nie wątpię – odparła Kathana. I wtedy przyjrzała mu się uważniej. – Mówił ci ktoś, że powinieneś nosić kapelusz? Dobrze by pasował do brakującego oka.

– Doprawdy? – suchym tonem odparował Mat. – Oprócz karmienia mężczyzn przemocą udzielasz także rad odnośnie mody?

Smagnęła go po karku ręcznikiem do wycierania naczyń.

– Jedz.

– Posłuchaj, przyjacielu – odezwał się Jame, nachylając do Mata. – Wiem, kim jesteś i po co tu przybyłeś. Fałszywy bandaż skrywający oko mnie nie oszuka. Masz w rękawach noże do rzucania, a do tego sześć przy pasie, jeśli dobrze policzyłem. Nigdy nie spotkałem jednookiego, który potrafiłby trafić w drzwi stodoły. Ona nie jest celem tak łatwym, jak się wam, cudzoziemcom, wydaje. Nigdy ci się nie uda dostać do pałacu, nie wspominając już o przedarciu się przez straże. Idź, poszukaj sobie lepiej jakiejś uczciwej pracy.

Mat zagapił się na tamtego. Uznał go za skrytobójcę? Uniósł dłoń, ściągnął bandaż i odsłonił pusty oczodół.

Jame zamilkł, wpatrzony w niego.

– Ktoś nasyła na Tuon zabójców? – zapytał z całkowitym spokojem.

– Nie wolno ci wypowiadać jej imienia w ten sposób – skarciła go Kathana, już unosząc ręcznik do następnego smagnięcia.

Mat nie patrząc, sięgnął ręką za siebie i złapał koniec ręcznika. Równocześnie ani na moment nie oderwał spojrzenia od oczu Jame’a, nawet nie mrugnął.

– Ktoś nasyła na Tuon zabójców? – powtórzył, nie zmieniając tonu nawet na jotę.

Jame skinął głową.

– W zdecydowanej większości są to obcy niezorientowani w panujących zwyczajach. Kilku przewinęło się przez tę karczmę. Tylko jeden przyznał się, po co tu przybył. Widziałem jego krew wsiąkającą w zapylony grunt terenów pojedynkowych.

– Wobec tego mogę cię wliczyć w poczet swych przyjaciół – powiedział Mat, wstając. Sięgnął do tobołka, wyciągnął zeń kapelusz i wsadził na głowę. – Kto za tym stoi? Kto ich tu nasyła, kto wyznaczył nagrodę za jej głowę?

Stojąca w pobliżu Kathana przyjrzała się Matowi w kapeluszu i z zadowoleniem pokiwała głową. Potem, jakby tracąc pewność siebie, zmrużyła oczy.

– To nie jest tak, jak myślisz – wyjaśnił Jame. – On nie najmuje najlepszych skrytobójców. To są obcy, bez szans na powodzenie.

– Nie dbam o to, jakie mają szanse – zirytował się Mat. – Kto za tym stoi?

– On jest zbyt ważny, żebyś…

– Kto? – cicho spytał Mat.

– Generał Lunal Galgan – odpowiedział Jame. – Głównodowodzący seanchańskiej armii. Nie potrafię cię rozszyfrować, przyjacielu. Jesteś skrytobójcą czy tropisz skrytobójców?

– Nie jestem żadnym przeklętym skrytobójcą – powiedział Mat, naciągając kapelusz na czoło i biorąc do ręki tobołek. – Nigdy nie zabiłem nikogo, kto by na to nie zasługiwał… nie zasługiwał w sposób tak jawny i głośny, że niemożliwe byłoby, jak sądzę, nie zareagować na jego żądanie. Jeżeli mam cię poharatać, przyjacielu, będziesz wiedział, co nastąpi i będziesz wiedział, dlaczego. Obiecuję ci.

– Jame – syknęła Kathana. – To on.

– Co teraz? – zapytał Jame, gdy tymczasem Mat przeszedł obok niego, zarzucając sobie owinięte płótnem ashandarei na ramię.

– Ten, którego szukały straże! – mówiła Kathana. Spojrzała na Mata. – Światłości! Każdemu żołnierzowi w Ebou Dar przykazano, aby cię wypatrywał. Jak udało ci się przejść przez bramy miasta?

– Dzięki szczęściu – rzekł Mat i wyszedł.