Pamięć Światłości

W pierwszej chwili aż podskoczył, sądząc, że to te przeklęte kości, które czasami toczyły się w jego głowie. Na szczęście chodziło o zwykłe kości do gry. Przeklęte, cudowne kości. Odgłos ścichł za moment, uniesiony wiatrem na zatłoczoną ludzką ciżbą ulicę. Ręką ściskając sakiewkę, z jukami przewieszonymi przez ramię, przepchnął się przez tłum, mamrocząc niewyraźne przeprosiny. W bocznej uliczce zobaczył godło wiszące nad drzwiami.

Podszedł bliżej, odczytał wybitą miedzianymi literami nad drzwiami nazwę karczmy: „Doroczna Burda”. Godło przedstawiało klaszczących ludzi, a grzechot kości mieszał się z woniami wina i ale. Mat wszedł do środka. Tuż za drzwiami natknął się na Seanchanina o okrągłej twarzy, który opierał się swobodnie o ścianę. Przy pasie miał miecz. Obrzucił Mata nieufnym spojrzeniem. Cóż, Mat nigdy nie spotkał silnorękiego, który nie patrzyłby identycznym spojrzeniem na każdego z wchodzących. Sięgnął do kapelusza, żeby pozdrowić tamtego, ale oczywiście kapelusza nie było na głowie. Czasami czuł się bez niego jak nagi.

– Jame! – zawołała stojąca za barem kobieta. – Nie patrzysz na klientów groźnym wzrokiem, co?

– Tylko na tych, którzy na to zasługują, Kathana – odkrzyknął tamten z silnym seanchańskim akcentem. – A pewien jestem, że to jest właśnie taki przypadek.

– Jestem tylko pokornym podróżnym – tłumaczył Mat – szukającym miejsca, gdzie można trochę pograć w kości i napić się wina. Nic więcej. Z pewnością zaś nie szukam kłopotów.

– I dlatego masz w ręku drzewce broni? – zapytał Jame. – Zamaskowane płótnem?

– Och, daj już spokój – powiedziała kobieta, Kathana. Przeszła przez wspólną salę i wzięła Mata za rękaw kaftana, ciągnąc w kierunku baru. Była drobna, ciemnowłosa i miała znakomitą cerę. Niewiele starsza od niego, niemniej rozsiewała wokół zdecydowanie macierzyńską atmosferę.

– Nie zwracaj na niego uwagi. Nie sprawiaj tylko kłopotów, a wtedy nie będzie miał powodów, żeby cię skaleczyć, zabić albo cokolwiek innego między tymi dwoma skrajnościami.

Usadziła Mata na stołku, a sama zaczęła krzątać się za barem. We wspólnej sali było ciemno, ale była to przytulna ciemność, przyjazna. Pod jedną ze ścian ludzie grali w kości, w dobrą grę. Dobra gra była wtedy, gdy śmiano się przy niej i w dobroduszny sposób klepano przegrywających przyjaciół po plecach. Żadnych nawiedzonych oczu ludzi przegrywających swe ostatnie pieniądze.

– Musisz coś zjeść – oświadczyła Kathana. – Wyglądasz jak człowiek, który od tygodnia nie miał w ustach nic pożywnego. Jak straciłeś oko?

– Byłem członkiem straży przybocznej pewnego lorda z Murandy – odparł Mat. – Straciłem je w zasadzce.

– Całkiem niezłe kłamstwo – skomentowała jego słowa Kathana, szybkim ruchem stawiając przed nim talerz. – Lepsze od większości, jakie słyszę. Powiedziałeś to z pełnym przekonaniem. Omalże ci uwierzyłam. Jame, będziesz jadł?

– Muszę pilnować drzwi! – odkrzyknął.

– Światłości, człowieku. Myślisz, że ktoś je ukradnie? Dawaj tutaj.

Jame narzekał, ale posłusznie podszedł do baru i usiadł na stołku obok Mata. Kathana podsunęła mu kufel ale, a on podniósł go do ust ze spojrzeniem wbitym w przestrzeń przed sobą.

– Obserwuję cię – mruknął do Mata.

Mat nie miał już pewności, czy karczma faktycznie jest dlań stworzona, ale równocześnie pewny był, że nie uniesie z niej głowy, jeżeli nie skosztuje przyrządzonego przez kobietę jedzenia. Spróbował – było całkiem niezłe. Ona tymczasem podeszła do jednego ze stołów i napominała któregoś z gości, machając mu przed oczyma palcem. Wyglądała na kogoś, kto gotów byłby robić wyrzuty drzewu, że wyrosło w niewłaściwym miejscu.

„Ta kobieta” – myślał Mat – „nie powinna nigdy znaleźć się w jednym pomieszczeniu z Nynaeve. A przynajmniej ja powinienem być wówczas poza zasięgiem głosu”.

Wśród szelestu sukien Kathana pojawiła się z powrotem. Na jej szyi wisiał małżeński nóż, choć Mat przyglądał się jedynie przez kilka sekund, w końcu sam był przecież żonaty. Suknię miała podpiętą do góry z jednej strony na modłę gminu z Ebou Dar. Kiedy wróciła za bar i zaczęła szykować jedzenie dla Jame’a, Mat zauważył, że ten przygląda się jej z czułością. Postanowił zaryzykować:

– Od dawna jesteście małżeństwem?

Jame przez chwilę mierzył go wzrokiem.

– Nie – odrzekł na koniec. – Od niedawna jestem po tej stronie oceanu.