Een Kroon van Zwarden

13

De Schaal der Winden

Aviendha had de vloer willen gebruiken, maar de drie andere vrouwen in de kleine kajuit lieten haar niet genoeg ruimte. Dus moest ze genoegen nemen met een houten bank die tegen de wand was bevestigd. Ze ging er met gekruiste benen op zitten; zo leek het tenminste minder op een stoel. De deur was gelukkig dicht en er waren geen ramen, slechts sieropeningen in het hout vlak onder het plafond. Ze kon het water daarbuiten niet zien, maar de kieren lieten de geur van zout door en de geluiden van tegen de romp slaande golven en spattende roeispanen. Zelfs het schrille, holle gekrijs van vogels riep het beeld van een enorme watermassa op. Ze had mannen gekend die bereid waren te sterven voor een plas water die zo klein was dat ze eroverheen konden stappen, maar dit water was ongelooflijk brak en bitter. Woorden in een boek waren niet geheel gelijk aan het daadwerkelijk proeven. En de rivier was op de plek waar ze bij die raar grijnzende roeiers in waren gestapt, minstens een halve span breed. Een halve span water, en geen druppel ervan was drinkbaar. Wie had ooit van nutteloos water gehoord?

De beweging van de boot was overgegaan in een op- en neergaande beweging van nu eens de boeg, dan weer de achterkant. Waren ze de rivier al uit? In wat ze de ‘baai’ noemden? Die was nog groter, veel groter had Elayne gezegd. Aviendha sloeg haar handen om haar knieën en probeerde wanhopig aan iets anders te denken. Als de anderen haar vrees ontdekten, zou de schande haar een leven lang achtervolgen. Het ergste was nog dat ze het zelf voorgesteld had, nadat ze Elayne en Nynaeve over het Zeevolk had horen praten. Hoe had ze kunnen weten hoe het in werkelijkheid was?

De blauwe zijde van haar jurk voelde ongelooflijk glad aan en daar klampte ze zich aan vast. Ze was nauwelijks gewend aan een rok en hunkerde nog steeds naar de cadin’sor, die ze van de Wijzen had moeten verbranden voordat ze met haar lessen begon. En hier droeg ze een zijden gewaad, waar ze er nu viér van had! En zijden kousen in plaats van sterke wol, en zijden onderkleren, waardoor ze haar huid voelde zoals die nooit eerder had gevoeld. Ze kon niet ontkennen dat het gewaad prachtig was, hoe raar het ook was om zoiets zelf te dragen, maar zijde was kostbaar, en vreemd. Een vrouw kon op feestdagen een zijden sjaal omslaan en daarmee de afgunst van anderen opwekken. Weinig vrouwen hadden er twee. Maar onder deze natlanders was het anders. Niet iedereen had zijden kleren, maar soms leek het net of ze bijna allemaal iets van zijde hadden. Grote rollen, zelfs hele balen kwamen per schip van de landen achter het Drievoudige Land. Per schip. Over de oceaan. Water dat zich tot aan de horizon uitstrekte, en als ze het goed had begrepen waren er vele plaatsen waar nergens meer land te zien was. Van zoiets onmogelijks moest ze bijna huiveren.

Geen van de anderen leek in de stemming voor een gesprek. Elayne draaide afwezig de Grote Serpent-ring aan haar rechterhand rond en staarde naar iets wat binnen de vier wanden niet te zien was. Ze werd vaak overmand door dat soort gepieker. Twee verplichtingen eisten haar op. Een ervan lag haar na aan het hart, maar ze had de andere gekozen omdat zij die belangrijker en eervoller achtte. Het was haar recht en haar plicht om stamhoofd, koningin, van Andor te worden, maar ze had de speurtocht voor laten gaan. Hoe belangrijk hun jacht ook was, het wekte wel de indruk dat ze iets boven stam of genootschap plaatste, maar niettemin voelde Aviendha iets van trots. Elaynes kijk op eer was soms wat vreemd, zoals het denkbeeld dat zij leidster zou worden omdat haar moeder dat geweest was, maar ze volgde die eer op een bewonderenswaardige manier na. Birgitte, in haar wijde, rode broek en korte jas waar Aviendha jaloers op was, speelde met haar lange vlecht en was ook in gedachten verzonken. Ze was Elaynes eerste zwaardhand, wat de Aes Sedai in het Tarasin-paleis behoorlijk had geschokt, hoewel hun zwaardhanden er niet om leken te geven. De gewoonten van de natlanders waren zo vreemd dat je er maar beter niet bij stil kon staan.

Als Elayne en Birgitte iedere gedachte aan praten wilden vermijden, dan drukte Nynaeve Almaeren, tegenover Aviendha bij de deur, elke poging streng de kop in. Nynaeve – niet Nynaeve Almaeren. Natlanders wilden met slechts hun halve naam worden aangesproken. Aviendha probeerde zich eraan te houden, hoezeer het ook aan een koosnaam deed denken. Rhand Altor was haar enige minnaar geweest en zelfs over hem dacht ze niet in zulke vertrouwelijke bewoordingen, maar ze moest hun manieren leren kennen als ze een van hen ging huwen.

Nynaeves diepbruine ogen staarden dwars door haar heen. Haar hand, met de witte knokkels, omklemde een dikke vlecht die even donker was als die van Birgitte blond, en haar gezicht was nu niet bleek meer maar lichtgroen. Van tijd tot tijd ontsnapte haar een gedempt kreetje. Gewoonlijk zweette ze niet; zij en Elayne hadden Aviendha het kunstje geleerd. Nynaeve was een raadsel. Ze was soms dapper tot op het punt van waanzin, daarbij steeds over haar veronderstelde lafheid kreunend, en hier was haar schande voor iedereen zichtbaar, zonder dat het haar iets kon schelen. Hoe kon een bewéging haar zo van streek maken, terwijl al dat water haar niets deed?