Een Kroon van Zwarden

Nee, ze waren niet blind, alleen bang. Iedereen was dat, zijzelf ook, en zelfs Aes Sedai dachten niet altijd helder wanneer ze bang waren. Ze vouwde de bladen op en wilde ze verfrommelen en erop gaan dansen. Haar hoofd barstte echt van de hoofdpijn.

‘Mag ik binnenkomen, Moeder?’ Halima Saranov zweefde zonder op antwoord te wachten de tent in. Door de manier waarop Halima zich bewoog, trok ze de ogen van alle mannen, of die nu twaalf jaar waren of al twee dagen in het graf lagen. Zelfs als ze zich vanaf haar nek in een dikke mantel hulde, zouden er nog mannen naar haar staren. Het lange zwarte haar, dat glansde alsof ze het elke dag in vers regenwater waste, omkranste een gezicht dat daarvoor zou zorgen. ‘Delana Sedai dacht dat u dit wilde zien. Ze legt het vanmorgen aan de Zaal voor.’

Dus de Zaal kwam bijeen en had haar niet eens ingelicht? Nou ja, ze was wel weg geweest, maar de gewoonte, wellicht de wet, zei dat de Amyrlin op de hoogte moest zijn gebracht vóór de Zaal bijeen kon komen. Tenzij het een zitting was om haar af te zetten. Op dit ogenblik zou ze dat bijna als een zegen hebben ervaren. Ze keek naar het opgevouwen papier dat Halima op het tafeltje had gelegd alsof ze een gifslang zag. Zonder zegel. Wat Delana betrof, mocht de jongste novice het nog lezen. Het was uiteraard de uitspraak dat Elaida een Duistervriend was. Niet zo erg als dat van Romanda en Lelaine, maar als ze had vernomen dat de hele Zaal in opstand was gekomen, zou het haar amper verbazen.

‘Halima, ik had toch liever gehad dat je naar huis was gegaan na de dood van Cabriana.’ Of dat Delana genoeg gezond verstand had bezeten om de inlichtingen van deze vrouw aan de Zaal voor te behouden. Of zelfs aan de Vlam. In plaats van aan elke zuster die het wilde horen.

‘Dat mocht ik toch niet doen. Moeder.’ Halima’s groene ogen flitsten op in iets wat op verzet leek, maar zij had slechts twee manieren om iemand aan te kijken. Een wijd open, oprechte blik die uitdaagde en een half toegeloken, broeierige blik. Haar ogen zorgden voor heel wat onbegrip. ‘Nadat Cabriana Sedai me verteld had wat ze van Elaida te weten was gekomen? En van haar plannen? Cabriana was mijn vriendin en bevriend met u allemaal, met de zusters die zich tegen Elaida verzetten. Ik had dus geen keus. Ik dank slechts het Licht dat ze Salidar noemde, zodat ik wist waar ik heen moest gaan.’ Ze legde haar handen om een middel dat even smal was als dat van Egwene in Tel’aran’rhiod en hield haar hoofd schuin, Egwene strak opnemend. ‘Uw hoofd doet weer pijn, nietwaar? Cabriana had vaak zulke hoofdpijn. Zo erg dat ze haar tenen bij elkaar moest knijpen. Ze moest in heet water baden tot het wat minder werd en kon dan pas wat kleren aantrekken. Soms hield het wel dagen aan. Als ik niet was gekomen, zou uw hoofdpijn uiteindelijk even erg zijn geworden.’ Ze schoof achter Egwenes stoel en begon haar hoofdhuid te bewerken. Halima’s vingers hadden de vaardigheid om pijn weg te laten smelten. ‘U heeft zo vaak dit soort hoofdpijn dat u amper een andere zuster kunt vragen u te helen. Het is trouwens alleen de spanning. Ik kan het voelen.’

‘Ik neem aan dat ik dat niet kan,’ mompelde Egwene. Ze mocht deze vrouw wel, wat iemand anders ook zei en niet alleen vanwege haar gave om hoofdpijn weg te strijken. Halima stond met beide benen op de grond en ze was open, een plattelandsvrouw, hoeveel tijd ze ook had besteed aan het verwerven van een zweem van stadswijsheid. Haar eerbied voor de Amyrlin werd in toom gehouden, doordat ze zich gedroeg als een soort buurvrouw, wat Egwene verfrissend vond. Schokkend soms, maar moed gevend. Zelfs Chesa kon het niet beter, want die bleef altijd de dienstmeid, al was ze nog zo aardig, terwijl Halima nooit enige onderdanigheid toonde. Niettemin had Egwene toch liever gehad dat ze naar huis was gegaan, nadat Cabriana van het paard was gevallen en haar nek had gebroken.

Het zou nuttig kunnen zijn als de zusters Cabriana’s overtuiging hadden gedeeld dat Elaida van plan was de helft van hen te sussen en de rest te onderwerpen, maar iedereen was er zeker van dat Halima de dingen op de een of andere manier door elkaar had gehaald. Zij hadden zich op de Zwarte Ajah gestort. Vrouwen die niet gewend waren voor wat dan ook bang te zijn, hadden nu erkend wat ze altijd fel hadden bestreden. En heel onverstandig maakten ze zichzelf er doodsbang mee. Hoe kon ze de Duistervrienden aan het licht brengen zonder de andere zusters als een vlucht geschrokken kwartels alle kanten uit te laten stuiven? Hoe kon ze voorkomen dat ze hoe dan ook vroeg of laat uiteenvielen? Licht, hoe?