Dzieci Boga [Children of God - pl]

Ruńskie dzieci świetnie sobie radziły z mnemotechniką, którą stworzyła, by pomóc im zapamiętać nazwy słońc, rzek i miast, pierwiastków chemicznych czy tabliczkę mnożenia. Uczyła się od nich praktycznej botaniki, którą im wpoili ojcowie, a potem, razem z dziećmi, stworzyła nową systematykę wykorzystania, budowy i miejsca występowania roślin, i z przyjemnością obserwowała, jak same zaczynają klasyfikować zwierzęta, dźwięki, słowa i kamienie, aby stworzyć logiczne powiązania i znaleźć rozwiązanie problemów, które sobie postawiły…

Te dzieci uczyły się wszystkiego o wiele szybciej od dzieci VaKashanów. Z początku przypisywała to swoim zdolnościom nauczycielskim, ale wkrótce zrozumiała, że ich inteligencja wynikała w dużej mierze z odpowiedniego odżywiania. Tu, w Truchta Sai, jana’atańscy hodowcy nie wydzielali im racji żywnościowych, by kontrolować ich zdolności rozrodcze, ich pracę, ich życie…

Zdała sobie sprawę, że djanada musieli dobrze wiedzieć, że stępia to również inteligencję Runów. Kiedy to zrozumiała, przypomniała sobie fragment wiersza napisanego podczas powstania w warszawskim getcie: „Mięso zbuntowane, mięso niepokorne, mięso walczące! Mięso, które woła pełnym głosem…” Tym razem, pomyślała, mięso zwycięży. Zerwiemy okowy niesprawiedliwości i połamiemy jarzma! Niech zniewoleni odzyskają wolność! Postępujemy słusznie. My.

I utwierdzona w tym przekonaniu wracała do uczenia ruńskich dzieci, jak mają żyć, kiedy odzyskają wolność, o którą teraz walczyły ich matki.

Odkryła, że nawet Izaaka można było czegoś nauczyć albo raczej, że sam się uczył, jeśli nie próbowała wdzierać się do jego świata. Pozwalała mu się bawić komputerem i przesyłała mu nim wiadomości, przenikając w ten sposób przez tajemne bariery i niewidzialne mury, które oddzielały go od innych; był to najpewniejszy, prócz śpiewu, sposób dotarcia do niego. Lubił równe rzędy klawiszy komputerowych, a kiedy po raz pierwszy pokazała mu, jak z nich korzystać, szalał z radości, widząc, jak litery i symbole maszerują przez ekran w doskonałej, nieskończonej linii prostej. Runowie uskarżali się delikatnie, kiedy Izaak klaskał głośno w dłonie i wrzeszczał z zachwytu na widok parady liter, ale jeśli siadała przy nim i wyjmowała mu komputer z rąk, w chwili gdy zaczynało się fierno, szybko się uspokajał. Po paru dniach nauczył się panować nad takimi gwałtownymi reakcjami, które pozbawiały go jego skarbu.

Każdego wieczoru Sofia dodawała jakiś drobny element do wirtualnego świata jej syna: dźwięk, który wywoływał na ekranie nazwę litery, potem całe słowa, pisane i mówione, by wywołać obrazek. Ku jej zdumieniu, nauczył się czytać w ten sposób. Przypominało to bardziej uczenie się chińskich ideografow niż fonetyczne czytanie, ale jemu to odpowiadało. Pokazała mu plik z pięknymi rysunkami Marca Robichaux, przedstawiającymi rakhatańskie rośliny i zwierzęta, i zaopatrzyła je w ruriskie nazwy. Któregoś dnia rozpłakała się ze wzruszenia, kiedy przyniósł prawdziwy liść odpowiadający temu na ekranie, ale nie uściskała go. Izaaka można było kochać tylko na jego warunkach. Sam, czy też podglądając Sofię, nauczył się wywoływać sygnał biblioteki „Magellana” i szybko odnajdywać pliki, które uprzednio sobie zaznaczył. Wiedział, gdzie jest przechowywana muzyka, zabierał laptop i szedł z nim do jakiegoś spokojnego kąta, by jej słuchać. Był wówczas tak zasłuchany, że przypominał Sofii twarz jej matki, gdy zatracała się, grając jakiś nokturn. Kiedy Izaak słuchał muzyki, wyglądał już nie tylko jak normalne dziecko, ale jak dziecko wniebowzięte.