Pelagia i czerwony kogut

– Chwała Bogu! – zawołała nie wiedzieć czemu mniszka. – Ain-Dżidi to oaza na północ od Bet-Kebiru? Przejeżdżaliśmy tamtędy.

– Tak, stamtąd prowadzi droga do Jerozolimy.

– To on kieruje się do Jerozolimy? Pederasta rozłożył ręce.

– Pojęcia nie mam... Mówił o jakimś ogrodzie.

– Boże, proszę sobie przypomnieć! – krzyknęła mniszka. – To bardzo ważne!

Jakow Michajłowicz także zamienił się w słuch – nawet rurkę przystawił do ucha. Herodiada odrzekł niepewnie:

– Zdaje się, że mówił tak: „W nocy z czwartku na piątek muszę koniecznie być w pewnym ogrodzie". Nuże, nuże, zachęcał go w duchu Jakow Michajłowicz. No, przypomnij sobie.

– To wszystko. Niczego więcej na ten temat nie mówił.

– Ach! – zawołała Ruda.

Obserwator czym prędzej przystawił szyjkę dzbanka do oka. Mniszka zakryła usta dłonią, a jej brwi uniosły się omal do połowy czoła.

Coś ją zdziwiło? A może w czymś się połapała?

Co to za ogród, Jakow Michajłowicz, rzecz jasna, wiedzieć nie mógł, ale to nieważne.

„Najważniejsze, że ty, moja złociutka, zrozumiałaś" – szepnął pod adresem Rudej i wypluł kolejnego robaka.

Noc z czwartku na piątek – to jutro czy pojutrze? W tym całym palestyńskim błądzeniu dni tygodnia przemieszały się w głowie.

I zdaje się, że nie tylko jemu.

– Co dzisiaj mamy? Środę? – zapytała mniszka.

– Nie wiem, kochana, my tutaj żyjemy wedle kalendarza antycznego. Dzisiaj jest dzień Księżyca, jutro będzie dzień Marsa, pojutrze...

– Tak, tak, środa! – przerwała mu Ruda. – Proszę mi powiedzieć, czy nie mogłabym skorzystać z waszego kutra?

– Co też pani! Musi pani czym prędzej unosić nogi, bo inaczej panią aresztują. Już pobiegli po straże. To własność prywatna, chroniona w dodatku bardzo pilnie.

– Jak daleko stąd do Jerozolimy? – Mniszka zdawała się jej nie słuchać.

– Nie wiem, doprawdy. Jakieś sto, sto pięćdziesiąt wiorst.

– Salach, na jutro wieczór dowieziesz?

– Konie padną – warknął Arab. – Cały tydzień pracować nie będą.

– Ile wart jest tydzień twojej pracy?

– Dwieście frank.

– Rozbójnik!

– Jak dla żona, bezpłatnie – odrzekł tajemniczo Arab.

– Dobrze. Jedziemy!

– Co dobrze? – zapytał Salach. – Dwieście frank dobrze czy żona dobrze?

– Zobaczymy! Jedźmy!

Tu mniszka zniknęła z pola widzenia. Pół minuty później rozległ się stukot kopyt i skrzypienie kół. Wyruszyli do Jerozolimy.

Pora była wyłazić z obrzydłego wozu. Półtorasta wiorst przez pustynię, i to na własnych nogach... No nic, damy sobie radę.

W Bet-Kebirze można będzie zdobyć dwukółkę. Z żaglową osłoną, czymś w rodzaju namiotu. No i zabrać ze sobą kilka tych namiocików w rozmaitych kolorach. Zmieniać je od czasu do czasu, żeby nie zauważyli obserwacji.

No, już cię tu nie ma, popędził Jakow Michajłowicz pederastę.

Ten zaś jak na złość zwlekał.

Po kilku następnych minutach zastukały wojskowe buty, brzęknęły szable. Przybiegli dwaj tureccy żołnierze, a wraz z nimi woźnica furgonu, który przywiózł do Sodomy na gapę Jakowa Michajłowicza.

Coś po swojemu zagadali. Sodomita odpowiedział im gładko, uspokajającym tonem. Na pewno nakłamał, że nie było tutaj żadnej baby, bo jeden z żołnierzy wymierzył woźnicy policzek – a w dodatku nawymyślał mu. Jakow Michajłowicz, rzecz jasna, po ichniemu nie rozumiał, ale odgadnąć nie było trudno: ożeż ty taki owaki szajtanie, naplotłeś byle czego i biegaj tu dla ciebie po upale.

Żołnierze odeszli, ukarany Arab także, a obrzydły sodomita wciąż sterczał obok krzewów. Nie wiadomo po co macał kwiaty i liście i ze smutkiem kiwał głową.

No, diabli by cię nadali, czasu szkoda!

Zniecierpliwiony Jakow Michajłowicz poruszył się i z fury posypała się ziemia.

Baba-chłop, zaskoczona, zbliżyła się do wozu – wydawało się, że patrzy prosto w rurkę, dokładnie w oko Jakowa Michajłowicza.

Ów ostrzegł go w duchu po dobremu: Odsuń się, bałwanie. Może przeżyjesz.

A ten nie, podszedł.

Był tak blisko, że przez dziurkę widać było tylko pół biustu (patrzajcie go, waty napchał) i gładko wygoloną rękę.

Naga dłoń rozwarła się i całkowicie zasłoniła widok.

– Co to za szmata? – rozległo się mamrotanie i w następnej sekundzie pociągnięto Jakowa Michajłowicza za rękaw.

Cóż, miej żal do siebie.

Pochwycił głupka za nadgarstek i uniósł się gwałtownie.

Ujrzawszy, jak z ziemi wyłania się czarny człowiek, stary zboczeniec wytrzeszczył oczy, a potem wywrócił je białkami ku górze i osunął się miękko.

Zupełnie jak baba. Zemdlał.

Jakow Michajłowicz pochylił się nad nieruchomym ciałem i zaczął się zastanawiać.

Skręcić mu kark i zagrzebać zwłoki w najbliższej kupie ziemi? Dzień się kończy, nie odkopią go wcześniej niż nazajutrz, rankiem zaś będziemy już daleko, w połowie drogi do Jerozolimy.