De Herrezen Draak

Ze nam de ring in haar hand en snakte naar adem. Hij voelde zo licht als een veertje. Als ze de ring omhoog zou gooien, zou die zeker als een distelpluisje wegzweven. Om de een of andere reden was ze er niet meer bang van. Ze liet hem in de hals van haar jurk glijden om er geen last van te hebben.

‘Nou, dit is dus Verins Tel’aran’rhiod,’ zei ze. ‘De Wereld der Dromen van Corianin Nedeal. Ze ziet er niet gevaarlijk uit.’ Maar Verin had gezegd dat het wel zo was. Zwarte Ajah of niet, Egwene kon zich niet voorstellen hoe een Aes Sedai een klinkklare leugen kon vertellen. Ze kon zich vergissen. Maar ze geloofde niet dat Verin zich had vergist.

Ze opende zichzelf voor de Ene Kracht, alleen maar om te zien of het kon. Saidar stroomde in haar. Zelfs hier was het aanwezig. Ze geleidde de stroom heel licht, heel voorzichtig naar het briesje en liet de vlinders in fladderende, kleurrijke spiralen rondwervelen, in kringen die zich in elkaar haakten.

Abrupt liet ze het gaan. De vlinders streken weer neer; het kleine avontuur leek hen niet te deren. Maar Myrddraal en ander Schaduwgebroed konden bespeuren wanneer iemand geleidde. Ze keek om zich heen en kon zich zulke dingen hier niet voorstellen, maar dat betekende nog niet dat ze er niet waren. En de Zwarte Ajah had al die ter’angrealen die Corianin Nedeal had bestudeerd. Het was een misselijkmakende herinnering aan de reden waarom ze hier was. ‘Ik weet nu tenminste dat ik kan geleiden,’ mompelde ze. ‘Hier steek ik niks op. Misschien als ik wat rondkijk...’ Ze deed een stap... ... en stond in de vochtige, donkere gang van een herberg. Ze was een herbergiersdochter; ze wist zeker dat het een herberg was. Het was doodstil en alle deuren van de gang waren potdicht. Ze vroeg zich juist af wie zich achter de gewone houten deur vóór haar bevond, toen deze geluidloos openzwaaide.

De kamer erachter was leeg. Een koude wind woei klagend door open ramen en joeg de koude as in de haard op. Op de vloer, halverwege de deur en een dikke pilaar van ruwgekapte zwarte steen in het midden van de kamer, lag een grote hond, opgerold, met zijn dikke staart over de neus. Tegen de pilaar leunde een jongeman met een stevig postuur en een verwarde bos haar. Hij droeg alleen zijn ondergoed en zijn hoofd bewoog heen en weer alsof hij sliep. Om de pilaar en over zijn borst liep een dikke, zwarte ketting, met de uiteinden in zijn samengebalde handen. Slapend of niet, zijn dikke spieren waren gespannen om de ketting vast te houden, om zichzelf aan de pilaar te ketenen. ‘Perijn?’ zei ze verwonderd. Ze kwam de kamer in. ‘Perijn, wat is er met je aan de hand? Perijn!’ De hond strekte zich en kwam overeind. Het was geen hond, maar een wolf, groot en zwart en grijs. Zijn opgetrokken lippen onthulden glinsterende, witte tanden. Zijn gele ogen loerden haar aan alsof ze een muis was. Een muis die tot voedsel kon dienen.

Onwillekeurig trok Egwene zich haastig in de gang terug. ‘Perijn! Word wakker! Er is een wolf!’ Verin had verteld dat alles hier echt was en had toen Egwene als bewijs haar litteken laten zien. De wolventanden leken zo groot als messen. ‘Perijn, word wakker! Zeg tegen hem dat ik een vriend ben!’ Ze omarmde saidar. De wolf sloop dichterbij. Perijns hoofd kwam omhoog; zijn ogen openden zich slaperig. Twee paar gele ogen staarden haar aan. De wolf maakte zich klaar. ‘Springer!’ riep Perijn, ‘Nee! Egwene!’

De deur sloeg vlak voor haar dicht en ze werd omringd door duisternis. Ze zag niets, maar ze voelde zweet op haar voorhoofd parelen. Niet van de hitte. Licht, waar ben ik? Ik heb een hekel aan deze plek. Ik wil wakker worden!

Een tsjirpend geluid. Ze schrok op voor ze besefte dat het een krekel was. In de duisternis klonk laag kikkergekwaak dat door vele andere kikkers werd beantwoord. Toen haar ogen zich aanpasten, ontwaarde ze vage bomen rondom haar. Wolken versluierden de sterren en de maan vormde een dunne sikkel.