Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

— Człowieczek wyciągnął do zakonnicy kubek, który ponownie napełniła. Kot Amerie nie wrócił do niej nawet na pstrykanie palcami, co zazwyczaj robił. Z ciemnego stosu bagażu daleko od centralnego ogniska śledziła Kulasa para przerażonych oczu. Kotek nie przestawał wydawać cienkich, drżących pomruków.

— Musimy ci przedstawić naszych nowych towarzyszy — odezwała się uprzejmie Madame. — Oczywiście, już ich widziałeś. Wielebna Siostra Amerie, Profesor Klaudiusz, Kapitan Ryszard… i Felicja.

— Uśmiech Dobrej Bogini niech będzie z wami — powiedział człowieczek. — Jestem Fitharn. Ale możecie nazywać mnie Kulasem.

Ryszard wybałuszył oczy.

— Chryste! Ty jesteś Firvulagiem?

Jednonogi zaśmiał się i powstał. Tuż przy ogniu stała wysoka, matowoczarna zjawa z wijącymi się mackami zamiast rąk, wąskimi czerwonymi oczami i paszczą pełną zębów rekina, z których spływała śmierdząca ślina.

Kotek Amerie zaczął pluć i piszczeć. Potwór znikł, a Kulas zajął miejsce przy ogniu i nonszalancko popijał wino.

— Frapujące — rzekła Felicja. — Czy potrafisz coś jeszcze?

Firvulag mrugnął do niej.

— Mamy swoje ulubione chwyty, maleńka. Zjawa naoczna to najmniejszy z nas, sama rozumiesz.

— Rozumiem — przytaknęła Felicja. — Ale z tego, że musiałeś uciekać przed amficjonami, wnoszę, że twoje uzdolnienia nie mają na nie wpływu.

Kosmita westchnął.

— Zboczony gatunek. Musimy też pilnować się przed hienami… Tych przynajmniej Wróg nie potrafi oswajać.

— A ja mogę kierować psodźwiedziami — oświadczyła Felicja z lekkim naciskiem. — Gdybym miała złotą obręcz, mogłabym pomóc wam wygrać tę wojnę. Czemu nie mielibyście mi dać tego, co już daliście Madame Guderian?

— Zasłuż na to — odrzekł Firvulag i oblizał wargi.

Felicja zacisnęła pięści. Zmusiła się do uśmiechu.

— Obawiasz się. Ale nie użyłabym mych metafunkcji przeciw żadnemu z was. Przysięgam.

— Udowodnij to.

— Idź do diabła! — Rzuciła się w stronę człowieczka. Jej lalkowatą twarz wykrzywiła wściekłość — Jak? Jak?

Wmieszała się Madame:

— Felicjo, opanuj się. Zajmij miejsce.

Fitharn wyciągnął kikut z protezą i jęknął:

— Dorzućcie do ognia! Przemarzłem do kości, a moja dawno-nieobecna-noga męczy mnie pozornymi bólami.

Odezwała się Amerie:

— Mam na to lekarstwo… jeśli jesteś pewien, że twoja protoplazma przypomina humanoidalną.

Uśmiechnął się do niej szeroko i kiwnął głową; wyciągnął do niej kikut. Gdy przyłożyła do niego ministrzykawkę, zawołał:

— Och, już lepiej, lepiej! Błogosławieństwo bogini Te nad tobą, jeśli ci się to na coś przyda, Siostro.

— Męski, żeński, to tylko aspekty Jednego. Nasze rasy są bliższe sobie, niż myślisz, Fitharnie z Firvulagow.

— Być może. — Człowieczek wpatrzył się smutnym wzrokiem w swój kubek.

— Gdy tu przybyłeś, Fitharnie — powiedziała Madame — wyjaśniałam przybyłym mój plan. Może będziesz łaskaw mi w tym dopomóc. Opowiedz im, jeśli sobie życzysz, historię Grobowca Statku.

Raz jeszcze napełniono kubek kosmity winem.

— Dobrze. Zbliżcie się i słuchajcie. Jest to Opowieść o Brede, którą przekazał mi mój dziad. Przed pięciuset laty odszedł na ciemne łono Te aż do chwili wielkiego odrodzenia, gdy Tana i Te nie będą już siostrami, lecz Jednym, a Firvulagowie i Tanowie zakończą wreszcie swą walkę rozejmem, który nie będzie miał końca…

Milczał długo, trzymając kubek przy ustach i zamykając oczy przed gęstymi oparami gorącego wina. Wreszcie odstawił naczynie, złożył ręce na łonie i zaczął śpiewnie recytować w dziwnym rytmie.

— Gdy Statek Brede, dzięki miłosierdziu Te, przyniósł nas tutaj, jego potężny wysiłek wyczerpał jego serce i siły, i umysł. Umarł więc, abyśmy żyli. Gdy opuściliśmy Statek, nasze latacze rozpostarły swe zakrzywione skrzydła, a naród wspólnie zaśpiewał Pieśń, przyjaciele wraz z wrogami. Odbyliśmy naszą żałobną drogę do miejsca, w którym miał być Grobowiec. Ujrzeliśmy, jak Statek przybywa ze wschodu, płonąc. Ujrzeliśmy, jak nadchodzi przez wysokie powietrze i przez niskie. Słyszeliśmy, jak wyje w agonii bólu. Jak wschód słońca planety rozprasza noc, tak też nasz płonący Statek przemienił dzień i uczynił, że gwiazda Ziemi pobladła…