Każde martwe marzenie

Po­sła­ła mu gest – spry­ciarz.

— To dość me­ekhań­skie — mruk­nę­ła. — Taka ro­bo­ta dla wie­lu lu­dzi roz­lo­ko­wa­nych w róż­nych miej­scach, żeby uzy­skać masę rze­czy do­kład­nie tych sa­mych kształ­tów.

— W koń­cu ja­koś pod­bi­li­ście pół kon­ty­nen­tu. Nie mo­dli­twą i pra­co­wi­to­ścią, lecz sto­ma ty­sią­ca­mi jed­na­ko­wych mie­czy, tar­czy i włócz­ni.

Ra­cja.

Męż­czy­zna usiadł przed na­mio­tem, wy­cią­gnął skądś obły gą­sior i dwa kub­ki. Po­lał.

— Spró­buj. Do­bre.

Po­cią­gnę­ła łyk, wino sma­ko­wa­ło kwia­ta­mi i desz­czem. Usia­dła obok, wy­cią­gnę­ła nogi. Przy­jem­nie było wresz­cie od­po­cząć i roz­pro­sto­wać ko­ści.

— Opo­wiesz? O bro­dzie przy Las­sie…

Opo­wie­dzia­ła, po­mi­ja­jąc wę­drów­kę przez Mrok i to, jak tra­fi­ła na pole bi­twy; to była zbyt dziw­na część tej hi­sto­rii. Ale opo­wie­dzia­ła mu, jak zna­la­zła swo­ją naj­młod­szą ku­zyn­kę wi­szą­cą na ha­kach, jak po­sła­ła ją do obo­zu Ver­dan­no w to­wa­rzy­stwie ko­bie­ty, któ­rą ci ostat­ni po­win­ni z miej­sca za­bić. Jak Wo­za­cy wy­szli w pole, po­rzu­ca­jąc osło­nę ta­bo­rów, a ich gniew był ni­czym ogień. I jak Wid­mo­we Wil­ki – Oca­lo­ne Dzie­ci uj­rza­ły praw­dę, a po­tem rzu­ci­ły się na ar­mię Ojca Woj­ny i zmiaż­dży­ły ją. To była do­bra opo­wieść, na­wet snu­ta tyl­ko w ana­ho. Nie mia­ła ta­len­tu ani od­wa­gi, by przed­sta­wić ją w Wy­so­kiej Mo­wie, ale Kor’ben Ol­he­war na­wet o to nie pro­sił.

Sie­dział obok niej i chło­nął każ­de sło­wo.

— La­skol­nyk zo­sta­wił Wo­za­kom część wol­nych cza­ar­da­nów, któ­re ze­brał do bi­twy, spóź­nił się na nią zresz­tą, a obo­zy mają wy­star­cza­ją­co dużo zło­ta, by je opła­cić. Na­jem­ni­cy, Sah­ren­dey, Wil­ki i ta­bo­ry to dość, by po­ła­mać każ­dą rękę, któ­ra znów się­gnie po wo­zac­kie zie­mie — za­koń­czy­ła.

Ko­wal mil­czał i tyl­ko raz po raz uno­sił ku­bek do ust. Wresz­cie prze­chy­lił go i opróż­nił jed­nym hau­stem.

— Do­bra opo­wieść, dziew­czy­no. Bar­dzo do­bra. Nio­są­ca na­dzie­ję. A te­raz co? Nie je­stem głup­cem, wiem, że nie przy­szłaś tu, by po­ga­dać w av’ana­ho. Mam ci się od­wdzię­czyć, zdra­dza­jąc na­sze se­kre­ty? Pla­ny lu­dzi, któ­rzy prę­dzej umrą, niż po­zwo­lą so­bie znów za­ło­żyć ob­ro­że. — Do­tknął szyi, na któ­rej wciąż od­bi­jał się pas ja­śniej­szej skó­ry.

Jego spoj­rze­nie było czuj­ne i sku­pio­ne. Wzru­szy­ła ra­mio­na­mi i bez py­ta­nia do­la­ła so­bie i jemu wina.

— Pró­bu­jesz mnie upić otu­ma­nić? — za­kpił sło­wa­mi i ge­stem.

— Oczy­wi­ście. My­ślę, że po na­stęp­nych trzech, czte­rech gą­sio­rach bę­dziesz tak pi­ja­ny, że po­wiesz mi wszyst­ko, co wiesz. No bo ja szpie­giem je­stem okrut­nie spryt­nym i za­wsze upi­jam wiel­kich męż­czyzn, za­nim wy­krad­nę ich se­kre­ty — od­po­wie­dzia­ła drwią­co, ale cał­kiem na po­waż­nie unio­sła ku­bek do to­a­stu. — Za obóz New’harr, któ­ry pierw­szy zszedł z gór i pierw­szy upu­ścił Se-koh­land­czy­kom krwi.

Prze­pi­li.

— Nie będę py­tać o wa­sze pla­ny, obie­cu­ję. Ale za­py­tam o tego Bły­ska­wi­cę. Sta­łeś koło nie­go w na­mio­cie, a on prze­żył. Ja­kim cu­dem?

Kor’ben Ol­he­war wzru­szył sze­ro­ki­mi ra­mio­na­mi.

— Jest do­wód­cą na­szej jaz­dy. A jej więk­szość sta­no­wią byli ko­czow­ni­cy. Z róż­nych szcze­pów. Nie tyl­ko Me­ekhań­czy­cy i Ver­dan­no tra­fia­li do nie­wo­li, dziew­czy­no. Jak się przyj­rzysz, znaj­dziesz tu wszyst­kie ple­mio­na Wiel­kich Ste­pów, a tak­że z in­nych czę­ści świa­ta, z pu­sty­ni, znad mo­rza, z wiel­kich rów­nin, gdzie czar­ni lu­dzie po­lu­ją na ba­wo­ły i sło­nie. Pore i ja… Ni­g­dy mi nie po­wie­dział, dla­cze­go zo­stał sprze­da­ny w nie­wo­lę, a ja nie py­ta­łem. Gdy mnie wy­li­cy­to­wa­no na tar­gu nie­wol­ni­ków, tra­fi­łem do ko­pal­ni, gdzie przy­ku­li mnie do kie­ra­tu, bym krę­cił ko­łem, któ­re na­pę­dza­ło win­dę wy­wo­żą­cą uro­bek. I na­uczy­łem się szyb­ko, że ruda że­la­za jest cięż­ka jak… jak że­la­zo. A pew­ne­go dnia przy­pro­wa­dzi­li tego kur­du­pla i przy­ku­li do tego sa­me­go koła. To, co mną wte­dy szarp­nę­ło…