De Herrezen Draak
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #3
- Год: 1996
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Herrezen Draak». Краткое содержание книги:
‘Het kan toeval zijn,’ zei Egwene langzaam.
‘Dat kan,’ zei Nynaeve. Ze vouwde het papier op en stak het in haar mouw, waarna ze het zegel van een andere zak verbrak. Toen ze eindelijk klaar waren, hadden ze iedere zak tweemaal nagekeken en lag de afgekeurde rommel opgehoopt langs de muren. Egwene ging op een van de lege zakken zitten en was zo in gedachten verzonken dat ze amper merkte hoe ze even huiverde. Ze trok haar knieën op en keek naar de kleine verzameling die ze hadden uitgespreid.
‘Te veel,’ zei Elayne. ‘Er is te veel.’
‘Te veel,’ beaamde Nynaeve.
Er was nog een boek, een gehavende, in leer gebonden band met als titeclass="underline" Beschrijving van een bezoek aan Tyr, waarvan de helft van de bladzijden loszat. Verborgen in de voering van een behoorlijk gescheurde mantel van Chesmal Emry, waarin hij misschien door een scheur in een voering was weggezakt, had nog een lijst van de vrachtschepen gezeten. Deze gaf alleen de namen, maar die waren dezelfde als op de eerste lijst en volgens die lijst waren alle boten afgevaren in de vroege ochtend na het vertrek van Liandrin en de anderen uit de Toren. Er was een haastig getekende schets van een of ander groot gebouw met een ruimte waarin vaag ‘Hart van de Steen’ was geschreven, en een bladzijde met de namen van vijf herbergen, waarboven ‘Tyr’ stond vermeld, onder de vlekken, maar nog net leesbaar. Er was... ‘Van iedereen zit er wel iets bij,’ mompelde Egwene. ‘Ieder van hen heeft iets achtergelaten wat op een reis naar Tyr wijst. Hoe kan iemand die aanwijzingen zoekt zoiets over het hoofd zien? Waarom heeft de Amyrlin hier niets over gezegd?’
‘De Amyrlin,’ zei Nynaeve bitter, ‘heeft haar eigen overwegingen, en wat doet het ertoe of wij op de blaren zitten?’ Ze haalde diep adem en moest niezen door het stof dat overal ronddwarrelde. ‘Waar ik me zorgen over maak, is dit. Ik denk dat ik naar lokaas zit te kijken.’
‘Lokaas?’ vroeg Egwene. Maar ze begreep het al toen ze het zei. Nynaeve knikte. ‘Lokaas. Een val. Of misschien een list. Maar val of list, het is zo overduidelijk dat niemand erin zou trappen.’
‘Tenzij het ze niet kan schelen of iemand hun val ziet of niet.’ Er klonk onzekerheid in Elaynes stem. ‘Of mogelijk hadden ze de bedoeling het zo duidelijk te maken dat iedereen Tyr meteen zou vergeten.’ Egwene wilde liever niet geloven dat de Zwarte Ajah zich zo zeker voelde. Ze besefte dat haar vingers de beurs omklemd hielden en dat haar duim over de ronde omtrek van de stenen ring streek. ‘Misschien wilden ze de vinders uitdagen’ zei ze zachtjes. ‘Misschien dachten ze dat die meteen de achtervolging zouden inzetten, onvoorzichtig uit kwaadheid of trots.’ Wisten ze dat wij het zouden vinden? Zien ze ons zo?
‘Ik mag branden,’ schold Nynaeve. Het was een schok om Nynaeve dit soort woorden te horen gebruiken.
Een tijdlang bleven ze in stilte naar de uitstalling staren.
‘Wat doen we nou?’ vroeg Elayne ten slotte.
Egwene kneep fel in de ring. Dromen was nauw verbonden met Voorspellen: toekomst en gebeurtenissen elders konden in de dromen van een Droomster voorkomen. ‘Misschien weten we dat na vannacht.’ Nynaeve keek haar zwijgend en uitdrukkingsloos aan, koos toen een donker hemd met niet al te veel gaten en scheuren, en begon hun vondsten erin te rollen. ‘Laten we dit vast meenemen,’ zei ze, ‘en in mijn kamer verbergen. Als we opschieten, kunnen we nog net op tijd in de keukens komen.’
Tijd, dacht Egwene. Hoe langer ze de ring in haar beurs had, hoe meer ze de drang voelde. We liggen al een stap achter, maar we zijn misschien niet te laat.
27
Tel’aran’rhiod
De kamer die Egwene had gekregen, lag aan dezelfde galerij als die van Nynaeve en Elayne. Hij verschilde weinig van die van Nynaeve. Het bed was wat breder, de tafel was wat smaller. Haar vloerkleed had bloemen in plaats van krullen. Dat was alles. Vergeleken met het Novicekwartier leek het een kamer in een paleis, maar toen het drietal laat op de avond bij elkaar kwam, had Egwene Liever weer in haar Novicekamer willen zitten, zonder ring aan haar vinger, zonder de kleurbanen aan haar rok. De anderen leken al even zenuwachtig als zij. Ze hadden in de keuken nog twee maaltijden verzorgd en in de tussentijd geprobeerd uit te zoeken wat ze in de opslagruimte hadden gevonden. Was het een valstrik of een poging om de zoektocht een andere richting uit te leiden? Wist de Amyrlin van deze dingen, en als dat zo was, waarom had ze die dan niet genoemd? Hun overleg bracht geen oplossing, en de Amyrlin was nog nooit komen opdagen, zodat ze haar niets konden vragen.
Verin was na het middageten naar de keukens gekomen, met haar ogen knipperend, alsof ze zich afvroeg waarom ze hier was. Toen ze Egwene en de anderen op hun knieën tussen de ketels en pannen zag, had ze even verbaasd gekeken. Toen was ze naar hen toegelopen en had luid, voor iedereen hoorbaar, gevraagd: ‘Hebben jullie iets gevonden?’ Elayne zat net met haar hoofd en schouders in een enorme soepketel en haar hoofd sloeg tegen de rand toen ze het terugtrok. Haar blauwe ogen leken haar hele gezicht te vullen.
‘Alleen vet en zweet, Aes Sedai,’ zei Nynaeve. Ze trok aan haar vlecht en liet een spoor van vettige zeepresten op haar donkere haar achter. Ze trok een vies gezicht.
Verin knikte alsof dat het antwoord was dat ze had willen horen. ‘Nou, blijf doorzoeken.’ Ze tuurde nog eens fronsend de keuken rond, alsof ze verbaasd was hier te zijn, en vertrok.
Ook Alanna kwam die middag naar de keuken om een schaal grote, groene ganzenbessen en een karaf wijn te halen. Na het avondeten verscheen Elaida, toen Sheriam, en daarna Anaiya. Alanna had Egwene gevraagd of ze meer over de Groene Ajah wilde weten en ook wanneer ze hun lessen zouden hervatten. De Aanvaarden mochten dan wel hun eigen lessen en tempo kiezen, maar dat betekende niet dat ze niets hoefden te doen. De eerste paar weken waren uiteraard moeilijk, maar ze moesten een keus maken, anders zou iemand anders dat doen.
Elaida staarde hen slechts een poosje streng aan, met haar handen op de heupen, en Sheriam deed bijna precies hetzelfde. Ook Anaiya ging zo staan, maar in haar ogen lag bezorgdheid tot ze merkte dat ze naar haar gluurden. Daarna werd haar gezicht net zo streng als dat van Elaida en Sheriam.
Egwene kon slechts gissen naar het doel van hun bezoek. De Meesteresse der Novices moest natuurlijk toezicht op hen houden, net als op de Novices in de keukens, en Elaida had zeker redenen om een oogje op de erfdochter van Andor te houden. Egwene probeerde niet te denken aan de belangstelling die de Aes Sedai voor Rhand hadden. En wat Alanna betrof, ze was niet de enige Aes Sedai die een blad met eten voor op haar kamer kwam halen. De helft van de zusters in de Toren had het te druk om zich om maaltijden te bekommeren, te druk om zich de tijd te gunnen een dienaar op te dragen eten te halen. En Anaiya... Anaiya was misschien wel bezorgd over haar Droomster. Zij zou hun straf van de Amyrlin Zetel zelf zeker niet verlichten. Misschien was dat Anaiya’s reden geweest. Misschien.
Terwijl ze haar kleren in de kast hing, zei Egwene nog eens tegen zichzelf dat Verins misser heel gewoon kon zijn; de Bruine zuster was zo vaak verstrooid. Als het een misser was. Ze ging op de rand van het bed zitten, trok haar onderjurk op en begon haar kousen af te rollen. Ze begon al bijna net zo’n hekel aan wit als aan grijs te krijgen. Nynaeve stond voor de haard met Egwenes beurs in een hand en trok aan haar vlecht. Elayne zat aan tafel zenuwachtig te babbelen. ‘Groene Ajah,’ zei de goudblonde vrouw naar Egwenes idee die avond al voor de twintigste keer. ‘Misschien kies ik ook wel voor de Groene Ajah, Egwene. Dan kan ik drie of vier zwaardhanden hebben, misschien wel met een van hen trouwen. Een betere prinsgemaal van Andor dan een zwaardhand bestaat er toch niet? Tenzij het...’ Haar stem stierf weg en ze bloosde.
Egwene voelde een steek van jaloezie waarvan ze gedacht had dat ze die lang geleden was kwijtgeraakt. Er vermengde zich genegenheid door. Licht, hoe kan ik jaloers zijn als ik niet eens naar Galad kan kijken zonder tegelijk te bibberen en te smelten? Rhand was eens van mij, maar nu niet meer. Ik wou dat ik hem aan jou kon geven, Elayne, maar ik geloof dat hij niet voor een van ons bestemd is. De erfdochter mag dan wel een gewone burger huwen, zolang het maar een Andoraan is, maar de Herrezen Draak is iets heel anders. Ze liet de kousen op de vloer vallen en zei tegen zichzelf dat er vanavond beslist belangrijker zaken waren om zich om te bekommeren dan een nette kamer. ‘Ik ben klaar, Nynaeve.’