Een Kroon van Zwarden

‘Gelukkig kunnen ze niet echt in moeilijkheden komen,’ zei ze hardop. Lan reed over een heuveltop en verdween aan de andere kant. Als er in Ebo Dar echt veel gevaar bestond, zouden Elayne of Nynaeve wel iets hebben gezegd. Ze spraken elkaar niet zo vaak – ze had gewoon te veel te doen – maar ze hadden een manier bedacht om boodschappen in Salidar of Tel’aran’rhiod achter te laten, wanneer er behoefte aan was.

Een wind die uit een openstaande oven leek te komen, blies wolken stof op. Hoestend bedekte ze haar mond en neus met de punt van de gestreepte Amyrlin-stola en trok zich haastig in de doorgang terug naar de boeg. De terugreis was stil en saai, zodat ze genoeg tijd had om zich zorgen te maken of het juist was geweest Lan te sturen en Nynaeve er niets over te zeggen. Het is gedaan, hield ze zichzelf voor, maar dat hielp niet.

Toen ze wederom in de ondiepte van de heuvel onder de eikenbomen stapte, had Avar Hachami, Mijrelles derde zwaardhand, zich bij de anderen gevoegd. Het was een man met een haviksneus boven een dikke, grijzende snor als twee omlaag gebogen hoorns. De vier gaidin waren druk bezig, de tenten lagen plat en waren zowat opgevouwen. Nicola en Areina draafden heen en weer en laadden alle kampbenodigdheden in de kar, van dekens tot gietijzeren wasketels. Ze repten zich echt, maar minstens de helft van hun aandacht was op Siuan en de andere twee zusters gericht die dicht bij de rand van de bomen stonden. De zwaardhanden gaven trouwens de drie Aes Sedai ook ruimschoots een aandeel in hun overwegingen. Het leek of ze alle vier de oren hadden gespitst. Het was meer de vraag wie aan wie een uitbrander gaf.

‘... niet op die manier tegen me te spreken, Siuan,’ zei Mijrelle net, niet alleen hard genoeg om over het hele veld gehoord te worden, maar kil genoeg om dit warme weer af te koelen. Ze had de armen strak over elkaar, stond stijf rechtop en gebruikte zo keizerlijk elk duimpje van haar lengte dat ze uit elkaar leek te barsten. ‘Hoor je me? Niet op die manier!’

‘Ben je elk gevoel voor betamelijkheid verloren, Siuan?’ Nisao’s handen waren verwrongen in haar rok, in een vergeefse poging om te voorkomen dat ze zou trillen. De hitte in haar stem was even venijnig als Mijrelles ijzige toon. ‘Als je de gewoonste manieren al volkomen bent vergeten, kan het je weer geleerd worden.’

Siuan stond hen met de handen in de zij aan te kijken en bewoog haar hoofd in rukjes heen en weer. Ze deed moeite om zowel haar woede te tonen als om haar ogen op de twee anderen gericht te houden, ‘Ik... ik ben alleen...’ Ze zag Egwene aankomen en haar opluchting bloeide op als bloesem in de lente. ‘Moeder’ – ze zuchtte bijna – ‘ik legde net de mogelijke straffen uit.’ Ze haalde diep adem en ging door met een vastere stem. ‘De Zaal zal zich natuurlijk moeten buigen over de verdere afhandeling, maar ik denk dat het een goed begin zou zijn om deze twee te zeggen dat ze hun zwaardhanden aan anderen moeten doorgeven, aangezien ze daar zo dol op lijken.’

Mijrelle kneep beide ogen stijf dicht en Nisao draaide zich om voor een blik op de zwaardhanden. Haar kalme gelaatsuitdrukking veranderde niet, al was ze wat rood aangelopen, maar Sarin krabbelde snel overeind en was al drie stappen verder voor ze hem met een opgestoken hand tegenhield. Een zwaardhand kon voelen dat zijn Aes Sedai nabij was, haar pijn, haar vrees en boosheid, net zo goed als Egwene Moghedien had kunnen voelen wanneer ze de a’dam-armband droeg. Geen wonder dat de gaidin zich op hun tenen bewogen en klaar leken op iets af te springen. Ze konden wellicht amper ontdekken wat hun Aes Sedai aan het randje van de wanhoop had gebracht, maar ze wisten dat de twee zusters op dat randje verkeerden.

En Egwene wilde ze ook precies daar hebben. Ze hield er zeker niet van. Al die plannetjes en listigheidjes waren net een spel, maar dit... Ik doe wat ik moet doen, dacht ze, onzeker of dit een poging was om haar rug te rechten of om haar bedachte plan goed te praten. ‘Siuan, wil je Nicola en Areina alsjeblieft naar het kamp terugsturen?’ Wat ze niet zagen, konden ze ook niet zeggen. ‘We kunnen niet hebben dat ze hun mondje te veel roeren, dus zorg ervoor dat ze weten wat er anders gebeurt. Zeg ze maar dat ze nog een kans krijgen, omdat de Amyrlin zich barmhartig voelt, maar ze krijgen zeker geen tweede kans.’

‘Ik denk dat me dat wel zal lukken,’ antwoordde Siuan en terwijl ze haar rok iets optrok, beende ze op de twee vrouwen af. Niemand kon zo ferm schrijden als Siuan, maar ze leek toch gretiger een eind van Mijrelle en Nisao weg te zijn dan vanwege iets anders.

‘Moeder,’ zei Nisao, haar woorden zorgvuldig kiezend, ‘voor u wegging, zei u iets... u duidde aan dat er wellicht een manier bestond... voor ons... om te vermijden., een of andere manier waarbij we niet...’ Weer wierp ze een blik op Sarin. Mijrelle kon een toonbeeld van waardige Aes Sedai-ernst worden genoemd, terwijl ze Egwene schattend opnam, al wrong ze onbewust haar handen, zo hard dat haar knokkels het leer van haar handschoenen uitrekten. Egwene gebaarde hen te wachten.