Een Kroon van Zwarden

Ze hadden fronsend staan luisteren, zich afvragend waar ze heen wilde, maar wat ze ook gedacht hadden, dit was volslagen onvermoed. Hun gezichten waren de moeite van het aanzien waard. Nisao’s mond viel open en Mijrelle keek alsof ze met een moker tussen de ogen was geraakt. Zelfs Siuans mond stond ongelovig half open.

‘Dat k... k... kan niet,’ sputterde Mijrelle tegen. ‘Nooit eerder heeft een zuster...! Een Amyrlin heeft nog nooit... U denkt toch zeker niet...!’

‘O, hou je mond, Mijrelle,’ snauwde Nisao. ‘Dit is helemaal jouw schuld! Ik had nooit naar jou...! Nou ja, wat gedaan is gedaan, en wat is, blijft.’ Met diep omlaag getrokken wenkbrauwen gluurde ze Egwene aan en mompelde: ‘U bent een gevaarlijke jonge vrouw, Moeder. Een heel gevaarlijke vrouw. Wellicht breekt u de Toren in nog kleinere stukken dan die al is, voor u ermee klaar bent. Als ik daar zeker van was, en de moed had mijn plicht te doen en onder ogen te zien wat ons wellicht nog te wachten staat...’ Toch knielde ze soepel neer en drukte haar lippen op Egwenes Grote Serpent-ring. ‘In het Licht en bij mijn hoop op wedergeboorte en redding...’ Niet dezelfde bewoordingen als van Faolain en Theodrin, maar tot de laatste letter even sterk. Sterker eigenlijk. Door de Drie Geloften kon geen enkele Aes Sedai iets zweren wat ze niet meende. Behalve de Zwarte Ajah natuurlijk. Blijkbaar hadden die een manier ontdekt om te kunnen liegen. Maar het probleem of een van deze twee vrouwen een Zwarte zuster was, mocht later worden opgelost. Siuans ogen leken uit te puilen en haar mond bewoog zonder dat ze iets zei. Ze leek een vis die op een modderige oever was aangespoeld.

Mijrelle probeerde nog verder tegen te sputteren, maar Egwene stak enkel haar rechterhand met de ring uit, waarna Mijrelles knieën zich als vanzelf bogen. Ze zwoer verbitterd de eed en keek toen op. ‘U hebt gedaan wat nooit eerder is gedaan, Moeder. Dat is altijd gevaarlijk.’

‘Jullie zullen niet de laatsten zijn,’ maakte Egwene haar duidelijk. ‘Feitelijk... Mijn eerste bevel aan jullie is, dat jullie niemand zeggen dat Siuan anders is dan wat iedereen denkt. Mijn tweede is dat jullie elk bevel van haar opvolgen, alsof het van mij komt.’

Hun hoofden draaiden zich met uitdrukkingsloze gezichten naar Siuan. ‘Zoals u beveelt, Moeder,’ mompelden ze tegelijk. Nu leek Siuan bereid flauw te vallen.

Ze staarde nog steeds in het niets, toen ze de weg bereikten waar ze hun paarden naar het oosten wendden, naar het kamp van de Aes Sedai en van het leger. De zon was nog steeds onderweg naar het hoogste punt en het was dus bijna middag. Het was een ochtend vol gebeurtenissen geweest, net als de andere dagen. Net als de vorige weken trouwens. Egwene liet Daishar de vrije teugel.

‘Mijrelle had wel gelijk,’ mompelde Siuan eindelijk. Nu de berijdster aan andere dingen dacht, draafde de merrie veel vlotter en beter door. Ze zorgde zelfs dat Siuan een redelijk paardrijdster leek. ‘Trouw! Niemand heeft dat ooit gedaan. Niemand! Zelfs in de geheime verslagen wordt zoiets niet aangeduid. En zij, die mij gehoorzamen! U verandert niet enkele dingen, u kalefatert de boot op midden in een storm! Alles verandert. En Nicola! In mijn dagen plaste een novice nog eerder in haar broek dan aan afpersing van een zuster te denken.’

‘Het was niet hun eerste poging,’ maakte Egwene haar duidelijk, terwijl ze de gebeurtenis in spaarzame bewoordingen vertelde.

Ze had gedacht dat Siuan in woede zou ontploffen maar in plaats daarvan zei de vrouw heel kalm: ‘Ik vrees dat die twee avontuurlijke meiden weleens een ongeluk zou kunnen overkomen.’

‘Nee!’ Egwene trok zo fel de teugels aan dat Siuans merrie nog zo’n vijf passen verder draafde voor Siuan het dier kon beheersen en haar keerde, terwijl ze al die tijd binnensmonds zat te vloeken. Ze bleef Egwene geduldig aankijken en overtrof daarmee Lelaine ruimschoots.

‘Moeder, ze houden een knuppel boven uw hoofd, als ze ooit slim genoeg zijn geworden om dit alles op een rijtje te zetten. Zelfs als de Zaal u geen boetvaardigheid afdwingt, kunt u alle hoop die u op hen stelt aan de verre einder zien wegzeilen.’ Een en al afkeer schudde ze het hoofd. ‘Ik wist dat jullie het zouden doen, toen ik jullie erop uitstuurde – ik wist dat je wel moest – maar ik had nooit gedacht dat Nynaeve en Elayne zo onverstandig zouden zijn om iemand mee terug te nemen die het wist. Die twee meiden verdienen alles wat hun toekomt, als dit bekend wordt, maar u kunt het niet bekend laten worden.’

‘Er overkomt Nicola of Areina niets, Siuan! Als ik goedkeur dat ze gedood worden vanwege hun kennis, wie is dan de volgende? Romanda en Lelaine, omdat ze het niet met me eens zijn? Waar houdt het dan op?’ In zekere zin voelde ze zich verdrietig om zichzelf. Vroeger zou ze niet hebben begrepen waar Siuan op doelde. Kennis was altijd beter dan onwetendheid, maar soms betekende onwetendheid wel veel meer gemak. Ze spoorde Daishar aan en zei: ‘Ik wil een dag van overwinning niet bederven door praatjes over moord. Mijrelle was niet eens het begin, Siuan. Vanmorgen stonden Faolain en Theodrin op me te wachten...’ Siuan stuurde de dikke merrie wat dichter naar haar toe om alles tijdens de rit goed te horen.

Het nieuws verminderde Siuans bezorgdheid over Nicola en Areina niet, maar Egwenes plannen veroorzaakten zeker een vonk in haar ogen en een glimlach van verwachting rond haar lippen. Tegen de tijd dat ze het Aes Sedai-kamp binnenreden, wilde ze zich al gretig op haar volgende taak storten, die een boodschap aan Sheriam en Mijrelles andere vriendinnen inhield: tegen de middag werden ze verwacht in de werkkamer van de Amyrlin. Ze kon zelfs in alle waarheid zeggen dat van hen niets zou worden gevergd dat andere zusters al niet eerder hadden gedaan.