Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

Тады Дрэвабарод выйшаў на сярэдзіну кола й загукаў. Ягоны магутны голас перакрыў увесь гармідар. I зьнянацку стала мёртвая цішыня. А ў ёй мы пачулі віскатлівы, кплівы сьмех з высокага вакна ў вежы. Падзейнічаў ён на энтаў незвычайна. Толькі што яны кіпелі, а тады раптам зрабіліся спакойныя й разважлівыя, суворыя й халаднейшыя за лёд. Сабраліся ўсе вакол Дрэвабарода, сталі нерухома. Ён прамовіў ім крыху на іхняй мове. Мяркую, распавядаў плян, які сам захоўваў у сваёй старой галаве ўжо доўгі час. А тады яны ўсе й зьніклі ў шэрым золкавым сьвятле.

Напэўна, пакінулі варту, каб пільнаваць вежу, але тая так добра схавалася сярод ценяў ды трымалася так нерухома, што я яе й не заўважыў. Астатнія рушылі на поўнач. I цалюткі дзень былі занятыя, не паказваліся. Мы амаль увесь час заставаліся самі па сабе. Вусьцішны выдаўся дзень, шэры й нудотны. Мы крыху пашпацыравалі навокал, хоць і намагаліся схавацца ад вокнаў Ортанку. Тыя перыліся дужа пагрозьліва. Амаль увесь час змарнавалі на пошукі ежы. Таксама сядзелі й размаўлялі адзін з адным, цікавячыся, што там, на поўдні, у Рохане, творыцца ды што адбылося з рэшткамі нашага Зьвязу. Час ад часу чулі ўдалечыні грукат абвалу, усялякія бахі ды бухі, якія аддаваліся рэхам у гарах.

Пасьля полудня мы прайшліся вакол муроў, каб глянуць, што адбываецца. На пачатку даліны стаяў вялізны цяністы лес з гаворнаў, а другі – колам уздоўж паўночнай сьцяны. Да дрэваў мы набліжацца не адважыліся. Але адтуль даляталі такія гукі, быццам там нешта разрывалі ці дралі. Энты з гаворнамі капалі вялізныя ямы й прорыні, рабілі запруды й дамбы, зьбіраючы ваду Ізену й кожнага іншага струменю ці крыніцы, якія толькі знайшлі. Ну, мы іх і пакінулі за гэтаю працай.

У сутоньні Дрэвабарод вярнуўся да брамы. Ён мармытаў і напяваў пад нос і падаваўся задаволеным. Устаў, пацягнуўся, выпрастаўшы доўгія рукі, і глыбока ўздыхнуў. Я спытаў, ці стаміўся ён.

"Стаміўся? – перапытаў ён. – Не, не стаміўся, адзервянеў троху, закаранеў. Трэба як сьлед напіцца вады з Энтуі. Файна мы папрацавалі, цяжкую справу зрабілі: болей камянёў пакалолі ды зямлі скапалі, чым за безьліч гадоў. Аўжо амаль і скончылі. Уночы ня швэндайцеся ля гэтае брамы ці ў старым тунэлі! Тут можа хлынуць вада – і благая вада да таго ж, пэўны час, пакуль ня змые ўвесь Саруманаў бруд. Тады Ізен зноў пацячэ чысты".

I пачаў развальваць рэшткі сьцяны, нясьпешна так, з задавальненьнем.

Мы ўжо разважалі, дзе нам бясьпечней залегчы й паспаць, калі адбылося самае дзівоснае з усяго. З шляху данёсься хуткі пошчак капытоў. Мы з Мэры залеглі сабе ціхенька, а Дрэвабарод схаваўся ў цень пад аркай. I тут прымчаў вялізны конь – нібы срэбра ўспыхнула перад вачыма. Ужо сьцямнела, і я ня мог разгледзець твар вершніка. Падавалася, той зьзяў, і адзеньне ягонае было ўсё белае. Я так і сеў, вырачыўшыся, з адкрытым ротам. Спрабаваў выгукнуць – і ня здолеў.