Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

– Здаецца, вам не пашкодзіла, – заўважыў Арагорн. – Хутчэй, наадварот: вы ўпрост жывая выява здароўя.

– Так, сапраўды, – пагадзіўся Гімлі, аглядаючы іх зьверху данізу з-за свайго келіху. – Дый валасы вашыя ўдвая гусьцейшыя й кучаравяцца больш за ранейшае. Гатовы паклясьціся: вы падрасьлі, калі тое магчыма для хобітаў вашага ўзросту. Гэты Дрэвабарод не катаваў вас голадам.

– Не, – пацьвердзіў Мэры. – Але энты толькі п'юць, а таго недастаткова для сапраўднай сытасьці. Дрэвабародавы напоі даюць сілу, так, але хочацца чаго-колечы больш істотнага. I нават лембасы прыядаюцца.

– Дык вы пакаштавалі энтавай вадзіцы, так? – перапытаў Ляголас. – Вох, тады вочы Гімлі не падманваюць. Дзівосныя песьні сьпяваюць пра напоі Фангарну.

– Мноства дзівоснага распавядаюць пра гэты край, – згадаў Арагорн. – Мне аніколі не даводзілася бываць там. Ну дык распавядзіце ж нам пра Фангарн і пра энтаў!

– Ну, пра энтаў, – пачаў Піпін. – Яны, гэна... хм, яны розныя, па-першае. Ня тое з вачыма. Вочы іх, ну, дзівосныя такія вочы, старыя, – ён запнуўся, дадаў некалькі няўклюдых словаў і змоўк. – Вось, – працягнуў нарэшце, – вы ж ужо бачылі іх з адлегласьці, напэўна. Яны, ва ўсялякім разе, вас бачылі й сказалі, што вы сюды кіруецеся. А шчэ шмат убачыце да таго, як зьедзеце адсюль. Самі вырашыце, якія яны й на каго падобныя.

– Не, ня гэтак жа, скокам! – умяшаўся Гімлі. – Мы пачынаем расповед зь сярэдзіны. Я хацеў бы выслухаць усё па парадку, з таго самага дня, як наш Зьвяз пабурыўся.

– Калі часу стане – выслухаеш, – запэўніў Мэры. – Але спачатку, калі вы ўжо падсілкаваліся, наб'ем люлькі й папалім крышачку. I тады можна ўявіць сабе, што мы зноў у бясьпецы дзе-небудзь у Прыгор'і ці ў Долым Яры.

Ён выцягнуў скураную кеску, паўнюткую табакай.

– У нас яе проста куча, – абвесьціў усім, – і ўсе могуць напакаваць, колькі пажадаюць, калі рушым адсюль. Мы зь Піпінам раніцою крыху папрацавалі выратавальнікамі-вышукоўцамі. Тут шмат чаго навокал плавае. Піпін і знайшоў дзьве невялічкія бочачкі. Напэўна, іх вымыла зь якой кладоўкі ці складу. Калі адчынілі – убачылі: яны паўнюткія тым самым, што цяпер перад вамі, – найфайнейшым тытунём, лепшага і жадаць немагчыма, і зусім не падмоклы.

Гімлі ўзяў крыху лісьця, пацёр на далоні й нюхнуў.

– Падаецца неблагім, дый водар файны, – заўважыў гном.

– Вядома файны! – выгукнуў Мэры. – Шаноўны мой Гімлі, гэта ж Панізовае лісьце! Там жа таўро Рагадзьмуўца на цабэрачках, і сьляпы не памыліцца! А вось як ён сюды патрапіў, уявіць не магу. Напэўна, для асабістага Саруманавага карыстаньня. Аніколі не падумаў бы, што нашыя зёлкі гэтак далёка вывозяць. А нам якраз пад руку падвярнуліся!

– I мне добра падвярнулася б, калі б мог набіць люльку, – уздыхнуў Гімлі. – На жаль, я згубіў сваю ў Морыі ці дзесьці раней. Мо ў вас і люлькі ёсьць сярод здабычы?

– Не, на жаль, – засмуціўся Мэры. – Мы не знайшлі аніводнай, нават тутака, у пакоях вартавых. Саруман, здаецца, трымаў ласунак для сябе. I, мяркую, няма сэнсу грукацца ў дзьверы Ортанку, каб папрасіць люльку. Ну, па-сяброўску папалім разам, як гэта робіцца: ты разок падзьмеш, я разок.