Гары Потэр і патаемная зала

Гары аглядзеў кабінэт. Тут не было ані фенікса Фоўкса, ані гудкіх срэбных прыладаў. Гэта быў Хогвартс, якім яго памятаў Рэдл, а невядомы чараўнік, быў дырэктарам, замест Дамблдора. А сам Гары, быў усяго толькі нечым накшталт фантома, для тых, хто жыў тут пяцьдзесят год таму.

Тут у дзверы кабінэта нехта пастукаў.

— Уваходзце, — знямоглым голасам прамовіў стары чараўнік.

Здымаючы востраканцовы капялюш, у кабінэт завітаў хлопчык гадоў гэдак шастнаццаці. На грудзях хлопчыка зіхацеў значык прэфекта, ён быў значна вышэй за Гары, але меў гэткае ж смалява чорнае валоссе.

— А, гэта вы Рэдл, — прамовіў дырэктар.

— Вы жадалі мяне бачыць, прафесар Дзіпет?— спытаўся, занепакоенны з выгляду, Рэдл.

— Сядайце, — запрасіў яго Дзіпет. — Я толькі што прачытаў ваш ліст.

— Ага, — адказаў Рэдл. Ён прысеў моцна абхапіўшы сябе рукамі.

— Мой любы хлопчык, — ласкава прамовіў Дзіпет, — я не магу дазволіць вам застацца ў школе на лета. Тым больш, што вам вядома захочацца паехаць на вакацыі дадому.

— Ані, — імгненна адказаў Рэдл. — Лепей заставацца ў Хогвартсе, чым вяртацца да... да...

— Вы ж на вакацыях жывёце у маглаўскім прыталку, так?— зацікаўлена спытаўся Дзіпет.

— Так, сэр, — крыху пачырванеўшы, адказаў хлопец.

— Вы магланароджаны?

— Я паўкроўка, сэр, — растлумачыў Рэдл. — Бацька — магл, маці — вядзьмарка.

— А кім былі вашы бацькі..?

— Мая маці памёрла амаль адразу ж пасля майго нараджэння. У прытулку мне сказалі, што яна паспела толькі даць мне імя. Том — на гонар бацькі і Вальдор — на гонар дзядулі.

Дзіпет толькі спачувальна пацокаў языком.

— Справа ў тым, Том, — прамовіў ён, — што мы канечне маглі б зрабіць для вас асаблівыя ўмовы, але ў цяперашніх абставінах...

— Вы кажыце аб нападах, сэр?— спытаўся Рэдл. У Гары пачало шалёна грукатаць сэрца, ён наблізіўся бліжэй да субяседнікаў, каб не прапусціць ані не слова.

— Вядома, — адказаў дырэктар. — Мой хлопча, вы павінны зразумець, як неразумна я зраблю, калі дазволю вам застацца ў школе пасля заканчэння семестра. Асабліва ў святле недаўней трагедыі... смерці той беднай дзяўчынкі... Вам будзе нашмат бяспечней у вашым прытулку. Тым больш, што ў міністэрстве ўжо разглядаюць пытанне аб закрыцці школы. Бо мы дагэтуль не высветлілі... эээ... крыніцу ўсіх нашых непрыемнасцяў...

Рэдлавы вочы зрабіліся шырокімі як у савы.

— Сэр... а калі гэтага чалавека спаймаюць... калі напады прыпыняцца..?

— Пра што гэта вы?— піскучым голасам спытаўся Дзіпет, зноўку сядаючы ў фатэль. — Рэдл, вы што, нешта ведаеце аб тым, хто ажыцяўляе гэтыя напады?

— Не, сэр, — выпаліў Рэдл.

Аднак, Гары быў упэўнены, што гэта было такое ж “не”, якім ён сам карыстаўся падчас размоваў з Дамблдорам.

Дзіпет адкінуўся на спінку фатэля з лёгкім расчараваннем у вачах.

— Вы можаце ісці, Том...

Рэдл сазлізнуў з крэсла і пакінуў кабінэт. Гары кінуўся ўслед за ім.