Dzieci Boga [Children of God - pl]

— Uczę się na błędach moich poprzedników — powiedział Carlo Sandozowi i nie była to czcza przechwałka, ale jego pierwsza zasada życia, a „Giordano Bruno” był dowodem, że stosował tę zasadę konsekwentnie i osiągał to, co chciał. Kapsuła kosmiczna była umieszczona wewnątrz wielkiej, wyjątkowo symetrycznej skały asteroidu, którego struktura nie była uprzednio osłabiona żadnymi pracami wydobywczymi. Przed wydrążeniem cylindra wewnętrznego dokładnie zbadano skład skały i sprawdzono jej spójność sondami dźwiękowymi. Kabiny załogi umieszczono w samym środku, co dawało dodatkową ochronę przed promieniowaniem kosmicznym. Cała wewnętrzna powłoka cylindra została uszczelniona pod ciśnieniem elastyczną, samoutwardzalną masą plastyczną. Fotonika, układy sterujące i systemy umożliwiające życie były potrójnie zabezpieczone i nieustannie kontrolowane przez wszechstronnie przetestowane sztuczne inteligencje, zaprogramowane tak, by reagowały na każde nieprzewidziane zakłócenie ich funkcji automatycznie zasilanymi procedurami, nawet gdyby załoga nie była zdolna do żadnych czynności.

Kosztowało to fortunę. Carlo przedstawił ojcu rzeczowy bilans przedsięwzięcia, a jego siostra Carmella naturalnie go poparła, bo projekt wyłączał go na długo z rywalizacji o władzę. Carmella dowodziła, że pieniądze wydane na zwielokrotnienie szans powodzenia wyprawy zwiększą prawdopodobieństwo spodziewanych zysków. Oznaczało to jednocześnie zwiększenie szansy powrotu jej brata na Ziemię, ale uznała to za możliwe do przyjęcia ryzyko, założywszy, że ich ojca, Domenica Giulianiego, nie będzie już wówczas na świecie.

Zgnij w piekle, stary, pomyślał Carlo, wspinając się po centralnej spirali schodków, by stwierdzić dokładnie, jak blisko był spotkania z ojcem zaledwie dwie godziny wcześniej.

Wewnętrzna powierzchnia przedniej części cylindra, tam, gdzie umieszczone były zdalnie sterowane urządzenia sensorowe, pokryta była czarnym pyłem. Wachlarzowata smuga tego pyłu doprowadziła go do miejsca, w którym z podłoża wyrastał miniaturowy Wezuwiusz. Rozgrzebał go nogą, a potem pochylił się, by oczyścić resztę pyłu rękawicą. Znalazł dziurę. Wyprostował się, cofnął, spojrzał na sklepienie, które po odpaleniu silników stawało się dziobem statku, i dostrzegł otwór wlotowy, również zaczopowany mieszanką glebową wessaną tam przez podciśnienie i utrzymującą się dzięki sile tarcia. Nie musiał szukać dziury wylotowej, wiedział, żejest w drugim końcu statku.

Polegając na razie na prawach fizyki, odtworzył w myśli kolizję. Na torze lotu asteroidu musiała znaleźć się cząsteczka materii — prawdopodobnie żelaza — która przebiła powierzchnię i wydrążyła wąską kolumnę od dziobu po rufę…

Cudem uniknęli śmierci. Gdyby cząsteczka trafiła nieco dalej od osi, wprawiłaby asteroid w o wiele gwałtowniejszy ruch obrotowy, rozrywając go na kawałki, a nawet gdyby twarda skała wytrzymała, siła odśrodkowa zamieniłaby członków załogi w miazgę. Gdyby mikrometeoryt był większy, rozłupałby statek jak orzech. Gdyby kolizja wydarzyła się w fazie ich maksymalnej prędkości, siła uderzenia zamieniłaby ich w parę, zanim by się zorientowali, co się stało, a „Giordano Bruno” zostałby wpisany na listę statków kosmicznych, które zaginęły bez wieści w drodze na Rakhat.

Po raz pierwszy poczuł lekkie oszołomienie i prawie zachichotał, słysząc własne myśli… Kiedy wrócę na Ziemię, odprawię nowennę do Najświętszej Panienki… Nie, ufunduję kościół i zapełnię go skarbami z Rakhatu! Po takim ranku jak dziś można śmiało twierdzić, że racjonalizm przegrywa z religią. Otrząsnął się i spojrzał na skrzynkę sensora umieszczoną w gnieździe na prawo od fatalnej dziury. Starając się nie poruszyć pyłu zalegającego między nim a celem, wyciągnął skrzynkę i delikatnie strząsnął z niej cząsteczki mieszanki glebowej. Poniżej były dwa zapasowe sensory, więc nie było się czym martwić. Postanowił jednak polecić Candottiemu, by zregenerował ten, i który trzymał teraz w rękach.

Może nam jeszcze być potrzebny, pomyślał Carlo. „Najbezpieczniej jest nie kusić Fortuny”, napisał mądry Seneka. Co prawdopodobnie pozwala nam nie polegać wyłącznie na cudach przynajmniej raz w tygodniu…