Dzieci Boga [Children of God - pl]

Najczęściej śniła, że jest na jakimś lotnisku i czeka na ogłoszenie jej lotu albo na dworcu; za każdym razie jechała gdzieś, by spotkać się z Jimmym. Czasami szła jakąś znajomą ulicą w Tokio lub Warszawie, a czasami znajdowała się w jakimś chimerycznym, nieznanym miejscu, ledwo przypominającym Ziemię. Prawie zawsze była sama, ale raz, siedząc w jakiejś kafejce i przysłuchując się toczonym w niej rozmowom, zobaczyła wchodzącego Sandoza — spóźnionego, jak zwykle. „Gdzie byliśmy?”, zapytał, siadając naprzeciw niej. „Byliśmy zakochani”, odpowiedziała i obudziła się, wstrząśnięta własnymi słowami, których nigdy nie wypowiedziała na jawie.

Tamtej nocy leżała z otwartymi oczami, wsłuchana w dochodzące z puszczy szelesty i trzaski, i próbowała odtworzyć elementy rzeczywistości, z których zbudowany był ten sen. Kafejka musiała być w Cleveland, to oczywiste. Kiedy po raz pierwszy spotkała Sandoza? I nagle napłynęło natarczywe pytanie: Ile właściwie mam lat? Policzyła i wzdrygnęła się, kiedy otrzymała wynik. Prawie pięćdziesiąt. Siedemnaście lat tutaj. Dłużej niż w Stambule! Tak długo jeszcze nigdzie nie mieszkała.

— Sipaj, Fia — zapytała ją kiedyś Ha’anala, córka Supaariego — nie jest ci przykro, że twoi ziomkowie zostawili cię tutaj samą?

— Wszystko, co się dzieje, ma jakiś cel — powiedziała jej Sofia. — Teraz moimi ziomkami są Runowie, no i twój lud.

Powiedziała to z silnym przekonaniem, bo już dawno zepchnęła swoją żałosną rozpacz na dno duszy, gdzie spoczęła, przywalona ciężarem czystego, bezinteresownego oburzenia z powodu zniewolenia Runów. Odkryła swój cel życia na Rakhacie. Przybyła tu, by nauczyć VaRakhatów jednego słowa: sprawiedliwość.

Wszędzie, na całym największym kontynencie Rakhatu, Supaari VaGayjur, Djalao VaKashan i ich zwolennicy użyczali swego głosu niewypowiedzianym dotąd żalom i pretensjom. Zwykłą broń, jaką posługują się uciśnieni — pozorną uległość i ciemnotę, drobne kradzieże i nieposłuszeństwa, ociężałość i dobrze udawaną tępotę — wszystko to odłożono na bok, otwarcie sięgając po zdumiewającą i ożywczą siłę. Jak olbrzymy powstające na dźwięk wyzwalającego ich z wielowiekowego snu zaklęcia, Runowie otrząsali się z niemocy i bezsilności, odnajdując swą prawdziwą moc, o której uprzednio wiedzieli tylko Jana’atowie, słusznie się jej obawiając.

Po pierwszych gwałtownych rozruchach, po wyzwoleniu Gayjuru i Agardi panika zrobiła swoje. Jana’atański patriarcha budził się rano i z przerażeniem stwierdzał, że cała służba uciekła, a na jego posłaniu, tuż obok gardła, leży nóż. Jeśli miał choć odrobinę rozsądku, zabierał rodzinę i uciekał na północ. Nie obyło się, rzecz jasna, bez aktów oporu. Na samym początku Jana’atowie próbowali tu i ówdzie przejść do kontrataku. Ale wiedza jest potęgą, a z pomocą Sofii Mendes Runowie zdobyli wiedzę.