Een Kroon van Zwarden

‘We zullen het er verder over hebben na mijn terugkomst,’ zei ze toen Lan weer verscheen, het zwaard om een openhangende groene jas gegord, waardoor een losgeknoopt hemd zichtbaar was. Over zijn schouder hingen propvolle zadeltassen. De van kleur veranderende zwaardhandmantel op zijn rug wapperde achter hem aan en verwarde ieders ogen.

Egwene liet de stomverbaasde zusters in hun eigen sop gaar koken en stapte op hem af. Siuan zou hen mooi van leer geven als ze ook maar een sprankje taaiheid had. ‘Ik kan je binnen een maand in Ebo Dar brengen,’ zei ze. Een ongeduldig knikje was het enige en hij riep Areina toe Mandarb te brengen.

Zijn felheid maakte haar zenuwachtig; een lawine die dreigde neer te storten, nog vastgehouden aan een dun draadje.

Ze weefde een poort op de plek waar hij met zijn zwaard had geoefend, van ruim acht voet in het vierkant, en stapte erdoorheen op een soort veerpont in een eindeloze ruimte. Scheren vereiste een bodem onder je voeten en hoewel die alles kon zijn wat je je verbeeldde, leek iedere zuster haar eigen voorkeur te hebben. Voor haar was dat een houten barkas met een stevig hek eromheen. Als ze eraf viel, kon ze een tweede barkas eronder maken, hoewel het maar de vraag was waar ze dan uiteindelijk zou aankomen. Voor iedereen die niet kon geleiden, zou die val even eindeloos zijn als het zwart dat zich naar alle kanten uitstrekte. Alleen aan deze kant van de barkas was er een soort licht, waardoor de poort een beperkt zicht op de lichte ondiepte bood. Niets ervan drong in deze duisternis door, maar er bestond een of ander licht. Ze kon tenminste even goed zien als in Tel’aran’rhiod. Het was niet voor het eerst dat ze zich afvroeg of dit niet een of ander deel van de Wereld der Dromen was.

Lan volgde zonder dat ze hem dat had hoeven te zeggen en leidde zijn paard aan de hand mee. Hij bekeek de poort ondertussen nauwkeurig en nam de duisternis op toen zijn laarzen en de hoeven van de hengst bonzend over de dikke planken naar haar toe stampten. Hij vroeg alleen: ‘Hoe snel ben ik hiermee in Ebo Dar?’

‘Zo gaat het niet,’ zei ze, en ze geleidde de doorgang weg waarna ze de poort afsloot. ‘Niet tot vlak hij de stad.’ Er bewoog niets dat iemand had kunnen zien. Er was geen briesje, geen wind en er was niets te voelen. Ze bewogen zich echter wel. Heel snel. Sneller dan ze zich kon voorstellen. Ze moesten die ruim zeshonderd span pijlsnel afleggen. ‘Ik kan je zo’n vijf, misschien zes dagen van Ebo Dar af brengen.’ Ze had zelf de poort geweven waarmee Nynaeve en Elayne naar het zuiden waren gereisd en herinnerde zich nog genoeg om naar dezelfde plek te scheren.

Hij knikte en tuurde voor zich uit, alsof hij hun reisdoel kon zien. Hij deed haar denken aan een pijl op een gerichte boog.

‘Lan, Nynaeve verblijft in het Tarasin-paleis en is te gast bij koningin Tylin. Ze zal wel ontkennen dat er gevaar bestaat.’ Dat zou ze zeker doen, en heel verontwaardigd zijn als Egwene Nynaeve goed kende, en dat was het geval. ‘Probeer het niet op de spits te drijven – je weet hoe koppig ze kan zijn – maar let er verder niet op. Bescherm haar zo nodig zonder dat ze het weet.’ Hij zei niets, keek haar niet eens aan. In zijn plaats zou ze honderden vragen hebben. ‘Lan, wanneer je haar vindt, moet je haar zeggen dat Mijrelle jouw binding zal overdragen zodra jullie drieën bij elkaar kunnen komen.’ Ze had eraan gedacht dat nieuws zelf door te geven maar het leek haar beter Nynaeve niet te laten weten dat Lan onderweg was. Ze was even stapel op hem als... als... Als ik op Gawein, dacht ze met zelfspot. Als Nynaeve wist dat hij kwam, zou ze aan niets anders meer denken. En dan kon ze best nog van alles willen, maar ze zou de zoektocht helemaal aan Elayne overlaten. Niet dat ze lui zou liggen dagdromen, maar het zoeken zou met sterretjes voor haar ogen plaatsvinden. ‘Luister je wel, Lan?’

‘Tarasin-paleis,’ zei hij vlak, zonder zijn ogen van de verte af te wenden. ‘Gast van koningin Tylin. Ontkent wellicht in gevaar te zijn. Koppig, alsof ik dat al niet wist.’ Daarna pas keek hij haar aan en dat had ze veel liever niet gezien. Ze was vervuld van saidar, vol van warmte, vreugde en macht, van het pure leven, maar een ontzettend sterke oerdrift ziedde in die kilblauwe ogen, een ontkenning van het leven. Zijn ogen waren een gruwel en niets anders. ‘Ik zal haar alles vertellen wat ze moet weten. Je hoort het, ik luister.’

Ze dwong zich zijn blik te beantwoorden zonder in elkaar te kruipen, maar hij wendde zich weer af. In zijn nek had hij een plek, een roodblauwe vlek. Dat kon een liefdesbeet zijn. Misschien moest ze hem waarschuwen, tegen hem zeggen dat zijn uitleg over Mijrelle en hemzelf niet al te... nauwkeurig hoefde te zijn. De gedachte deed haar blozen. Ze probeerde niet naar de vlek te kijken, maar nu die haar was opgevallen, leek ze niets anders meer te zien. Hij zou in elk geval niet zo dwaas zijn. Je kon niet verwachten dat een man verstandig was, maar zelfs mannen deden niet zó warrig.