Забіць нягодніка, альбо Гульня ў Альбарутэнію. Сутарэнні Ромула

Але, калі што, Амар можа цану набавіць удвая. Калі Даліла ўлагодзіць яго з дапамогай сваёй прыгажосьці.

“Добрая зьдзелка. Але як, дзевушка, зрэшты, хочаш. Амар — не гвалтаўнік. Амар бярэ толькі тое, што яму аддаюць самі. І плаціць гатовы”.

— Я не пайду да яго! — Даліла сьціснула кулакі, нібыта мы прымушалі яе зараз жа ісьці да гэтага Амара.

А міліцыянт доўга разважаў на тэму сваёй прыхільнасьці закону, пра тое, як мы, моладзь няшчасная, са сваім псіхованым дзядзькам, уляпаліся, потым намякнуў, што вызваленьне з псіхушкі падазронага тыпа — справа калектыўная. Шмат начальства трэба будзе ўлешчыць. Асоба дзядзькі ня высьветленая, у венах — сьляды ўколаў… Можа, ён наркаман? А што вярзе! Як размаўляе з персаналам! Агалцелы нацыяналіст. Такіх толькі ў псіхушках і трымаць, і лячыць па поўнай праграме. За тое, каб гэткі бэнээфавец на свабодзе апынуўся, ня дзесяць тысячаў, а ўсе дваццаць, ня меней, патрэбна. Зразумела, ня дроваў. І не беларускіх рублёў. А то праседзіць ваш дзядька на транквілізатарах і шокавай тэрапіі да другога прышэсьця… Сваяцтва ж вы пацьвердзіць ня можаце?

Карацей, міліцыянт, падобна, з тых, хто за капейку жабу да Барысава дубцом пагоніць.

Макс пасунуўся да гаспадыні дома.

— Куртку скідай… А Руслана няхай гарбату зробіць.

Даліла, аднак, зьмерыла клапатліўца ганарлівым поглядам, адсунулася.

— Сама зраблю сабе гарбаты… Не рассыплюся. І чаму ты пасылаеш да пліты менавіта дзяўчыну?

Макс сумеўся. Ну так — парушыў няпісаны этыкет тусоўкі. “Галантнасьць — зброя мачызму”.

Даліла, не здымаючы мокрай курткі, пашыбавала на кухню, хутка там нешта забразгала, нібыта полтэргейст гарэзаваў…

Мокры вецер аблізваў шыбы шурпатым чорным языком. Сьвечак на могілках усё менела… Нібыта адна за другой адляталі назад, у вышэйшы і лепшы сьвет, душы.

Ноч расстраляных паэтаў згушчала сваю цемру вакол дамка ля могілак.

Каб выкупіць прафесара, нам не хапала дзесяці тысячаў баксаў.

Божа мой, столькі пакутаў, крыві, каханьня — і ўсё ўпіраецца ў баксы. “Пратарчака жыцьця”, як сказаў бы Самсон Самасуй.

— Быў такі паэт, Рыгор Папараць, у сапраўднасьці — Сапун, — задумна прамовіў Макс. — Калі толькі пачыналіся рэпрэсіі, зьехаў у Піцер. Нават зладзіў там філію “Маладняка”. І ажаніўся выгодна — з дачкой былога латышскага стралка. Кватэра шыкоўная, з антыкварнай мэбляй… Дый жонка — першая прыгажуня, актрыса, балерына. Праўда, і раўнаваць даводзілася паэту…— Макс чамусьці кінуў змрочны позірк у бок Далілы. — Але й Папараця гэнага забралі. Прывезьлі сюды, у Менск… І тады жонка з цешчай прадалі з хаты латышскага стралка ўсё, што можна. Мэблю, карціны, футры… Бацька Папараця, селянін, але адукаваны, заможны — таксама аддаў, што меў. І выкупілі небараку з турмы. Праўда, той даў расьпіску, што болей ніколі пісаць ня будзе. І не пісаў. Вершамі душыўся. Плакаў у падушкі. Крычаў: “За што? За што?” А за тое… Што ня трэба беларусам нараджацца. І да таго ж — паэтам пры тата­літарным рэжыме.