Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Na rogu trzymał wartę żołnierz. Jon Lukas zawahał się, ale tym właśnie ściągnął na siebie uwagę. Żołnierz przesunął rękę w pobliże pistoletu. Jon podszedł do niego pośpiesznie z kartą w dłoni. Podał kartę żołnierzowi i ten — potężny, ciemnoskóry mężczyzna — wziął ją od niego i oglądając zmarszczył czoło.

— To przepustka rady — wyjaśnił Jon. — Przepustka Rady Najwyższej.

— Zgadza się, sir — powiedział żołnierz. Jon odebrał kartę i ruszył korytarzem poprzecznym, wciąż czując na plecach wzrok żołnierza. — Proszę pana.

Odwrócił się.

— Pan Konstantin jest w swoim biurze, proszę pana.

— Jego żona jest moją siostrą.

Przez chwilę panowało milczenie.

— Rozumiem, sir — powiedział grzecznie żołnierz i ponownie zastygł w bezruchu.

Jon odwrócił się i poszedł dalej.

Angelo dobrze się o siebie zatroszczył, pomyślał z przekąsem, luźno tu, nie trzeba rezygnować ze swej powierzchni mieszkalnej. Cały koniec korytarza poprzecznego należał do Angela.

I do Alicji.

Zatrzymał się przed drzwiami i zawahał. Czuł ucisk w żołądku. Zaszedł już tak daleko. Tam za nim stał żołnierz, który zadawałby pytania, powiadomił o jego podejrzanym zachowaniu. Nie było odwrotu. Nacisnął przycisk komunikatora. Czekał.

— Kto tam? — Zaskoczył go ten piskliwy głosik. — Kto to?

— Lukas — odpowiedział. — Jon Lukas.

Drzwi otworzyły się. Zadzierając głowę przyglądała mu się oczyma otoczonymi siecią zmarszczek chuda, siwiejąca samica Dołowiec.

— Ja Lily — powiedziała.

Ocierając się o nią wkroczył do środka i rozejrzał po ciemnym pokoju gościnnym zwracając uwagę na kosztowne umeblowanie, na luksus, na powierzchnię. Zaniepokojona Lily zamknęła za nim drzwi. Odwrócił się. Jego oczy przyciągnęło światło, zobaczył drugi pokój z białą podłogą o ścianach imitujących okna wychodzące w kosmos.

— Przychodzić do ona — spytała Lily.

— Powiedz jej, że tu jestem.

— Tak. — Stara samica Dołowiec skłoniła się i oddaliła drobnym kroczkiem. Było tu spokojnie, panowała grobowa cisza. Czekał w ciemnym pokoju gościnnym nie wiedząc co począć z rękoma, a żołądek zaciskał mu się coraz bardziej.

Z drugiego pokoju dochodziły jakieś głosy. „Jon”, wyłowił. To był głos Alicji. Przynajmniej ludzki głos. Zadrżał, czując się chory fizycznie. Nigdy tu nie przychodził. Nigdy. Alicję widywał tylko z daleka — maleńką, pobielałą skorupkę podtrzymywaną przy życiu przez maszyny. Teraz przyszedł. Nie wiedział, a zarazem wiedział, po co przyszedł. Żeby dowiedzieć się prawdy, żeby wiedzieć… czy potrafi rzucić Alicję na szalę; czy to życie jest coś warte. Wszystkie te lata… te obrazy, transmitowane zimne obrazy. Z obrazami było łatwiej. Ale być w tym samym pokoju, patrzeć jej w oczy i rozmawiać z nią…

Wróciła Lily, założyła ręce na piersi i ukłoniła się.

— Ty wejść. Ty teraz wejść.

Ruszył. Pokonał tylko połowę drogi do wyłożonego białymi płytkami sterylnego, cichego pokoju i skurcz w żołądku stał się nie do zniesienia.

Zawrócił nagle i rzucił się do drzwi wyjściowych.

— Ty wchodzić? — ścigał go zdziwiony głos samicy Dołowca. — Ty wchodzić, pan?

Dotknął przełącznika i wypadł na korytarz. Drzwi zamknęły się za nim. Wciągnął w płuca haust chłodniejszego, świeższego powietrza.

Oddalił się od tego miejsca, od Konstantinów.

— Panie Lukas — odezwał się żołnierz na warcie, gdy Jon doszedł do rogu; zachowywał się uprzejmie, ale w jego zaciekawionych oczach malowały się pytania.