Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Jon zmarszczył czoło i zerknął na Hale’a i jego ludzi. — Bardziej ufam im niż panu i to jest fakt.

— Nie wykluczam, że brał pan też pod uwagę możliwość pozbycia się mnie — powiedział Jessad. — I nie byłbym wcale zdziwiony, gdyby właśnie w tej chwili bardziej pochłaniała pana myśl, gdzie to zrobić niż czy w ogóle to zrobić. W ten sposób mógłby się pan pozbyć całego kłopotu. I prawdopodobnie pozbyłby się pan.

Bezpośredniość zbiła Jona z tropu.

— Ponieważ to pan podjął ten temat, przypuszczam, że trzyma pan w zanadrzu kontrpropozycję.

Uśmiech nie spełzał z ust Jessada.

— Po pierwsze: nie stanowię żadnego bezpośredniego zagrożenia; może zechce pan to przemyśleć. Po drugie: przybycie Maziana wcale mnie nie przeraża.

— Dlaczego?

— Ponieważ byłem przygotowany na taką ewentualność.

Jon podniósł szklankę do ust i pociągnął łyk piekącego trunku.

— Jak to?

— Kiedy skacze się, żeby trafić w jakiś określony punkt Kosmosu, panie Lukas, można tego dokonać na jeden z trzech bezpiecznych sposobów: po pierwsze nie wchodzić w skok zbyt gwałtownie… jeśli znajduje się pan w bardzo dobrze sobie znanej okolicy; albo wykorzystać siłę przyciągania gwiazdy; albo, jeśli jest pan dobry, jakiejś masy znajdującej się w punkcie przejściowym. W pobliżu Pell krąży sporo żelastwa, prawda? Niezbyt tego dużo, ale wystarczy.

— O czym pan mówi?

— O flocie Unii, panie Lukas. Czy myśli pan, że bez żadnego powodu po raz pierwszy od dziesiątków lat Mazian zgromadził w jednym miejscu wszystkie swoje statki? Pell jest wszystkim, co im pozostało, a niedaleko stąd znajduje się flota Unii. Wysłali mnie właśnie przodem wiedząc, że Mazian się tu zjawi.

Hale i jego ludzie rozsiedli się na kanapie i na jej poręczach. Jon rozważał w myślach sytuację. Pell w charakterze pola bitwy; to był najgorszy ze wszystkich możliwych scenariuszy.

— A co się stanie z nami, kiedy się okaże, że nie można wyprzeć stąd Maziana?

— Maziana można przepędzić. A wtedy nie pozostanie mu już ani jedna baza. Będzie skończony; a my będziemy mieli pokój, panie Lukas, ze wszystkimi wypływającymi z tego korzyściami. Po to tu jestem.

— Słucham.

— Trzeba usunąć wyższych urzędników. Trzeba usunąć Konstantinów. Pan musi zająć ich miejsce. Czy będzie pana na to stać, panie Lukas, pomimo związków rodzinnych? Wiem, że wchodzi tu w grę pokrewieństwo; pan, żona Konstantina…

Zacisnął mocno usta zżymając się jak zawsze na samą myśl o Alicji. Nie potrafił się z tym pogodzić. Nigdy tego nie przetrawi. Tej wegetacji podtrzymywanej przez maszyny nie można było nazwać życiem. To nie było życie. Otarł twarz.

— Nie rozmawiamy ze sobą. Od lat nie zamieniliśmy słowa. Moja siostra jest inwalidką; Dayin pewnie wam powiedział.

— Tak, wiem o tym. Mówię o jej mężu, o jej synach. Będzie pana na to stać, panie Lukas?

— Czy będzie mnie stać? Tak, jeśli takie planowanie ma sens.

— Na tej stacji przebywa człowiek nazwiskiem Kressich. Wciągnął powoli powietrze w płuca opierając trzymaną w dłoni szklankę z drinkiem na poręczy fotela.

— Vassily Kressich, Radca Q wyłoniony w drodze wyborów. Skąd o nim wiecie?

— Dayin Jacoby podał nam jego nazwisko mówiąc, że to Radca z tej strefy; i mamy akta. Ten Kressich przychodzi z Q na posiedzenia rady. Czy ma wtedy uprawniającą do tego przepustkę, czy też znają go z widzenia?

— I jedno i drugie. Tam są strażnicy.

— Czy można przekupić tych, którzy go kontrolują?

— W niektórych wypadkach tak. Ale stacjonerzy, odznaczają się wrodzoną niechęcią do robienia czegokolwiek, co może zagrozić bezpieczeństwu stacji, na której żyją. Może pan przemycić do Q narkotyki i trunki; ale człowieku… sumienie strażnika jeśli chodzi o używki i jego instynkt samozachowawczy, to dwie różne sprawy.

— A zatem wszelkie narady będziemy zmuszeni odbywać z nim w przelocie, prawda?

— Nie tutaj.

— To pozostawiam panu. Może wypożyczyć dla niego przepustkę i dokumenty. Jestem pewien, że wśród wielu pana zaufanych pracowników da się coś załatwić, jakiś lokal niedaleko strefy Q…

— O jakich naradach pan mówi? I czego pan chce od Kressicha? To mięczak.

— Ilu w sumie zatrudnia pan ludzi tak samo pewnych i zaufanych, jak ci tutaj? — zapytał Jessad. — Ludzi, którzy mogliby podjąć ryzyko, którzy nie zawahaliby się zabić? Potrzebujemy takich.

Jon zerknął na Brana Hale’a czując, że braknie mu tchu. Spojrzał znowu na Jessada.

— No cóż, powiem panu, że Kressich do takich nie należy.

— Kressich ma kontakty. Czy bez nich człowiek mógłby się utrzymać na szczycie tego monstrum, jakim jest Q?