Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Być może zainteresują pana — powiedział Jacoby — porozumienia dotyczące samej Pell. Jeśli Ziemia chce uniknąć całkowitego odcięcia… a pan utrzymuje przecież, że zależy jej na wymianie handlowej… to wszystkie szlaki będą musiały przechodzić przez Pell, panie Ayres. Jesteśmy dla was ważni.

— Dobrze o tym wiem. Porozmawiamy, kiedy znajdzie się pan we władzach Pell. Teraz na Pell rządzi Angelo Konstantin i muszę jeszcze uwzględnić odmienne poglądy.

— Porozmawiajmy teraz — powiedział Jacoby — może dojdziemy do porozumienia. Partia, którą reprezentuję, może zapewnić wam gwarancję waszych interesów. Jesteśmy odskocznią, panie Ayres, na Ziemię i do domu. Spokojny przewrót na Pell, spokojny pański pobyt tam w oczekiwaniu na przybycie pańskich towarzyszy, a potem podróż do domu na statku bez trudu wynajętym tu, na Pell; albo trudności… przeciągające się trudności wynikające z długiego i uciążliwego oblężenia. Uszkodzenie… być może nawet zniszczenie stacji. Nie chcę tego; nie sądzę też, aby pan tego chciał. Jest pan człowiekiem humanitarnym, panie Ayres. A ja błagam pana, niech pan nie burzy spokoju na Pell. Niech pan po prostu powie prawdę. Niech pan ich powiadomi, że zawarty został traktat, że muszą wybrać Unię. Że Ziemia daje im wolną rękę.

— Pan pracuje dla Unii. Zupełnie się pan im zaprzedał.

— Walczę o przetrwanie mojej stacji, panie Ayres. Tu chodzi o życie tysięcy, tysięcy ludzi. Orientuje się pan, czym stanie się stacja z chwilą, gdy Mazian zacznie ją wykorzystywać jako swoją warownię? Nie może bronić jej w nieskończoność, ale może doprowadzić do ruiny. — Ayres siedział przyglądając się swej dłoni świadom, że w stanie, w jakim się obecnie znajduje, nie może celnie ripostować, świadom, że większość z tego, co mu powiedziano, od kiedy los ich zetknął, było kłamstwem. — Być może powinniśmy nawiązać współpracę, panie Jacoby, gdyby zagwarantowało to koniec całej tej awantury bez dalszego rozlewu krwi.

Jacoby zatrzepotał powiekami, chyba zaskoczony.

— Prawdopodobnie — ciągnął Ayres — obaj jesteśmy realistami, panie Jacoby…, podejrzewam pana o to. Samostanowienie to przyjemny dla ucha termin na określenie ostatniego możliwego wyboru, prawda? Rozumiem pańską argumentację. Pell nie ma warunków do obrony. Neutralność stacji oznacza… że przechodzicie na stronę zwyciężającego.

— Pan też jest realistą, panie Ayres.

— Oczywiście — powiedział Ayres. — Spokój na Pograniczu sprzyja rozwojowi wymiany handlowej, a o to przecież chodzi Kompanii. Było rzeczą nieuniknioną, że Pogranicze pomyśli kiedyś o całkowitej niezależności. Doszło do tego po prostu wcześniej, niż sądzono na Ziemi. Zrozumiano by to dawno temu, gdyby nie ślepota ideologii. Być może nadchodzą jaśniejsze dni, panie Jacoby. Może ich dożyjemy.

Był to stek kłamstw wypowiedziany z takim przekonaniem, jakiego dotąd nie udało mu się jeszcze osiągnąć. Opadł na oparcie fotela czując, że zbiera mu się na wymioty po skoku i ze zwykłego przerażenia.

— Panie Ayres.

Obejrzał się na drzwi. Stał w nich Azov. Do pomieszczenia wszedł oficer Unii skąpany w czerni i srebrze.

— Jesteśmy na podsłuchu — zauważył cierpko Ayres.

— W błąd nie wprowadza mnie pańska lojalność, panie Ayres, a pański zdrowy rozsądek.

— Zgadzam się na wygłoszenie tego oświadczenia.

Azov potrząsnął głową.

— Dowiedzą się, że nadlatujemy — powiedział — ale to nie pan ich ostrzeże. Nie ma nadziei, że wszystkie statki Maziana będą stały w dokach. Sprowadziliśmy pana tutaj po pierwsze dla , mazianowców, a po drugie dlatego, że przy przejmowaniu stacji Pell dobrze będzie mieć głos byłego autorytetu.

Pokiwał ze znużeniem głową.

— Jeśli zapobiegnie to zabijaniu, sir.

Azov patrzył na niego milcząc. Po chwili zmarszczył czoło.

— Wykorzystajcie te ostatnie chwile na dojście do siebie, panowie. I na zastanowienie się, co możecie uczynić dla dobra Pell.

Gdy Azov wyszedł, Ayres spojrzał na Jacoby’ego i zauważył, że jemu też jest niedobrze ze strachu.

— Wątpliwości? — spytał go uszczypliwie.

— Mam na stacji krewnego — powiedział Jacoby.