Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Niech ci do głowy nie przyjdzie, żeby próbować tego jeszcze raz — powiedział w końcu.

— Nie chciałem sprawiać wam przykrości. Nie chciałem, żebyście zabierali mnie do siebie. Pomyślcie tylko, jak oni na to patrzą: wy ze mną.

— Myślisz, że Mazian z dnia na dzień przejmie zarząd nad tą stacją? I myślisz, że kapitan Floty zerwie stosunki z Konstantinami, choć bez współpracy z nimi nie może się obejść, z osobistej zemsty?

Zastanowił się. To trafiało mu aż za bardzo do przekonania i dlatego wyglądało podejrzanie.

— Do niczego takiego nie dojdzie — ciągnął Damon. — Zapomnij więc o tym. Progu naszego mieszkania nie przekroczy żaden żołnierz, możesz być pewien. Po prostu nie dawaj im pretekstu. I nie oddalaj się stąd. Rozumiesz? Najgorsza rzecz, jaką możesz zrobić, to podsunąć im pretekst. Josh, czy wiesz, że na rozkaz Mallory zwolniono cię z aresztu? Poprosiłem ją. Zrobiła to teraz po raz drugi… w drodze wyjątku. Nie licz na trzeci raz.

Skinął głową. Był wstrząśnięty.

— Jadłeś dzisiaj?

Zastanowił się mając trudności z zebraniem myśli, wreszcie przypomniał sobie kanapkę i uświadomił, że przynajmniej za część jego złego samopoczucia odpowiedzialny był głód.

— Opuściłem kolację — powiedział.

— Dam ci trochę moich ubrań, które będą na ciebie pasowały. Umyj się i odpocznij. Jutro rano wrócimy do twojego mieszkania i zabierzemy stamtąd, co będzie ci potrzebne.

— Jak długo mam tu zostać? — spytał odwracając głowę, żeby spojrzeć na Elenę, a potem znowu na Damona. Mieszkanie było małe. Zdawał sobie sprawę z niewygody. — Nie mogę zwalać się wam na głowę.

— Zostaniesz tutaj, dopóki się nie uspokoi — zawyrokował Damon. — Jeśli będziemy musieli coś jeszcze załatwić, zrobimy to. Na razie zamierzam przejrzeć twoje dokumenty albo znaleźć jakąkolwiek inną wymówkę, która usprawiedliwiłaby spędzenie przez ciebie kilku najbliższych dni roboczych w moim biurze.

— Nie wrócę do warsztatu?

— Dopiero kiedy się uspokoi. Do tego czasu nie będziemy cię spuszczać z oka. Damy jasno do zrozumienia, że chcąc się do ciebie dobrać, będą musieli wywołać większy skandal. Wprowadzę też w to mojego ojca, żeby nikt w żadnym z biur nie dał się zaskoczyć niespodziewanym żądaniem. A ciebie proszę, nie prowokuj niczego.

— Nie będę — zgodził się.

Damon ruchem głowy wskazał za siebie, na przedpokój. Josh wstał i wyszedł za nim. Damon przystąpił do przeszukiwania naręcza ubrań, które wyjął z szafek znajdujących się przy drzwiach do łazienki. Josh wszedł do wanny, wykąpał się i spłukawszy z siebie wspomnienia z aresztu, od razu poczuł się lepiej. Owinął się mięciutkim szlafrokiem pożyczonym od Damona i wyszedł z łazienki w aromat przygotowywanej kolacji.

Jedli stłoczeni przy małym stole wymieniając się informacjami z tego, co widzieli w swoich sekcjach. Mógł wreszcie rozmawiać bez napięcia, bo chociaż nadal tkwił w tym koszmarze, to nie był już z nim sam na sam.

Wybrał sobie kąt w kuchence i wymościł tam posłanie z zadziwiających ilości pościeli, jaką wmusiła weń Elena. Jutro zorganizujemy pryczę, obiecała mu. Co najmniej hamak. Położył się. Słyszał, jak Damon z Eleną układają się do snu w dużym pokoju i czuł się bezpieczny uwierzywszy w końcu w to, co powiedział mu Damon… że ma teraz schronienie, którego nie sforsuje nawet Flota Maziana.