Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Hej, ty! — wrzasnął na całe gardło Josh, mącąc ciszę zalegającą wyludniony korytarz. Policjant i żołnierz zareagowali automatycznie; żołnierz opuszczeniem karabinu z taką gwałtownością, że omal nie pociągnął za spust. Josh przełknął głośno ślinę i wyciągnął przed siebie ręce, tak żeby obaj widzieli, że nic w nich nie ma. — Chcę z tobą porozmawiać.

Ruch karabinu. Josh ruszył w kierunku opancerzonego żołnierza i ciemnej muszki, wciąż trzymając ręce daleko od siebie.

— Wystarczy. Zostań tam — powiedział żołnierz. — O co chodzi?

Insygnia świadczyły, że jest z Atlantyku.

— Mallory z Norwegii — odezwał się Josh. — Jesteśmy dobrymi przyjaciółmi. Powiedz jej, że Josh Talley chce z nią rozmawiać. Zaraz.

Żołnierz popatrzył na niego z niedowierzaniem i skrzywił się, ale oparł karabin w zgięciu ręki i sięgnął do przycisku swojego komunikatora.

— Przekażę to oficerowi dyżurnemu Norwegii — powiedział. — Ale tak czy inaczej pójdziesz tam, do niej, jeśli cię zna, albo na ogólne przesłuchanie, jeśli się okaże, że cię nie zna.

— Przyjmie mnie — zapewnił go Josh.

Żołnierz nacisnął przycisk komunikatora i zadał pytanie. Odpowiedź słyszał tylko on, bo szła przez komunikator zainstalowany w hełmie, ale zamrugał oczyma.

— No to sprawdźcie — powiedział do Norwegii. I po chwili dodał: — Centrum dowodzenia. Zrozumiałem. Bez odbioru. Zawiesił nadajnik komunikatora z powrotem przy pasie i dał Joshowi znak lufą karabinu, że może iść. — Prosto tym korytarzem, a potem w górę rampą. Przejmie cię tam żołnierz i zaprowadzi na rozmowę z Mallory.

Ruszył szybko we wskazanym kierunku, bo podejrzewał, że Damon z Eleną zjawią się wkrótce w hospicjum.

Przeszukali go. Oczywiście, że przeszukali. Rewidowano go już po raz trzeci tego dnia i tym razem nie robiło to na nim wielkiego wrażenia. Był wewnętrznie spokojny i sprawy zewnętrzne nie obchodziły go. Wygładził na sobie ubranie i poszedł z nimi w górę rampy; na każdym poziomie stał wartownik. Na zielonym dwa wsiedli do windy i dojechali nią na niebieski jeden. Nie żądali nawet od niego okazania dokumentów, rzucili tylko okiem, czy w folderze nie ma nic oprócz papierów.

Cofnęli się kawałek korytarzem o ścianach wyłożonych wykładziną. W powietrzu unosił się smród chemikaliów. Robotnicy zajęci byli zmywaniem ze ścian wszystkich oznakowań lokalizacyjnych. Dalej była specjalnie strzeżona sekcja z oknami zapchana sprzętem komputerowym, pośród którego kręciła się garstka techników. Straż trzymali tu żołnierze z Norwegii. Otworzyli drzwi i wpuścili go razem z eskortą do centrali stacji, pomiędzy uwijających się techników.

Mallory siedząca na końcu rzędu pulpitów wstała, żeby go przywitać; uśmiechała się zimno, twarz miała wymizerowaną.

— No? — powiedziała.

Myślał, że jej widok nie zrobi na nim wrażenia. Zrobił. Poczuł skurcz żołądka.

— Chcę wrócić — powiedział — na Norwegię.

— Naprawdę?

— Nie jestem stacjonerem; nie pasuję tutaj. Kto jeszcze mógłby mnie wziąć?

Mallory patrzyła na niego i milczała. Zaczęło mu drżeć lewe kolano; gdyby tak mógł usiąść. Zastrzeliliby go, gdyby się poruszył; był święcie przekonany, że zrobiliby to. Tik zagrażał jego wystudiowanej minie, szarpnął kącikiem ust w momencie, kiedy się na chwilę odwróciła. Zachichotała sucho.

— Konstantin cię do tego popchnął?

— Nie.

— Zostałeś przystosowany. Prawda?

Jąkanie związało mu język. Skinął głową.

— I Konstantin ręczy za twoje dobre zachowanie. Nic nie szło po jego myśli.

— Nikt nie może za mnie ręczyć — wyjąkał. — Chcę na statek. Jeśli do wyboru mam tylko Norwegię, niech to będzie Norwegia. — Musiał patrzeć jej prosto w oczy, w oczy błyszczące wyimaginowanymi myślami, rzeczami, które nie zostaną tu, w obecności żołnierzy, wypowiedziane.

— Przeszukaliście go? — spytała żołnierzy.

— Tak jest, pszepani.

Zastanawiała się przez dłuższą chwilę, nie uśmiechając się ani nie śmiejąc w głos.

— Gdzie mieszkasz?

— Mam pokój w starym hospicjum.

— Konstantin za niego płaci?

— Pracuję. Sam opłacam czynsz.

— Co to za praca?

— Mały odzysk.

Zdziwienie na twarzy, drwina.

— Właśnie chcę się stamtąd wyrwać — powiedział. — Pomyślałem, że jest mi to pani winna.

Urwał; wyczuł za plecami jakiś ruch, który zaraz ustał. Nlallory roześmiała się znudzonym, pełnym znużenia śmiechem i skinęła na kogoś.

— Konstantin. Podejdź tu. Zabierz swojego przyjaciela.

Josh odwrócił się. Ujrzał Damona i Elenę zarumienionych, zdenerwowanych i zdyszanych po biegu. Przyszli po niego.

— Jeśli mówi coś od rzeczy — powiedział Damon — trzeba go umieścić w szpitalu. — Podszedł i położył rękę na ramieniu Josha. — Chodź. Chodź, Josh.