Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Z powrotem o pierwszej — powtórzyła sekretarka i odwróciła się, żeby przyjąć rozmowę.

Damom popychając przed sobą Josha, wyszedł na korytarz.

— Pół godziny gimnastyki — powiedział — potem kanapka w auli. Jestem głodny.

— Świetnie — powiedział Josh rozglądając się nerwowo dookoła.

Damon też spojrzał i poczuł się nieswojo. Jeszcze teraz na korytarzach panował niewielki ruch. Ludzie nie byli zbytnio przekonani, że sytuacja się poprawiła. W pewnej odległości widać było kilku stojących żołnierzy.

— Wszystkich żołnierzy mają odwołać pod koniec tego tygodnia — pocieszył Damon Josha. — Biały przejmuje w całości nasza służba bezpieczeństwa; w dwa dni później zielony. Cierpliwości. Dokładamy wszelkich starań.

— Dalej będą robili, co chcą — powiedział ponuro Josh.

— Ha. Mimo wszystko Mallory?

Cień padł na twarz Josha.

— Nie wiem. Myślę o tym, ale wciąż nie wiem.

— Zaufaj mi. — Dotarli do windy. Byli sami. Na rogu następnego korytarza stał żołnierz, fakt odnotowany kącikiem oka, nic szczególnego. Damon wystukał kod cylindra centralnego. — Dziś rano przyszło trochę dobrych wiadomości. Rozmawiałem z bratem; mówił, że tam na dole wszystko wraca do normy.

— Cieszę się — mruknął Josh.

Jeden z żołnierzy ruszył nagle. Szedł w ich stronę. Damon spojrzał. Teraz ruszyli też ci, którzy stali dalej, w głębi korytarza, wszyscy. Zbliżali się niemal biegiem.

— Anuluj swoje wezwanie — warknął żołnierz, który dopadł do nich pierwszy; to była kobieta. Sama sięgnęła do płytki. Wzywają nas.

— Mogę wam dać priorytet — powiedział Damom żeby się ich pozbyć. To poruszenie zwiastowało kłopoty; wyobraził sobie, jak odpychają mieszkańców stacji od wind na innych poziomach.

— No to na co czekasz?

Wyjął z kieszeni kartę, wsunął ją w szczelinę i wystukał kod swojego priorytetu; lampki zabłysły czerwienią. Reszta żołnierzy dobiegła do windy w momencie pojawienia się kabiny i wpadła do niej hurmem, odpychając Josha i Damona na bok opancerzonymi ramionami. Zostali przed drzwiami windy, a kabina pomknęła bez zatrzymywania się po drodze do miejsca przeznaczenia, które jej aktualni pasażerowie zakodowali od wewnątrz. W korytarzu nie pozostał ani jeden żołnierz. Damon spojrzał na bladą i zdenerwowaną twarz Josha.

— Pojedziemy następną kabiną — powiedział wzruszając ramionami. Sam zaniepokojony, zakodował na płytce niebieski dziewięć.

— Do Eleny? — spytał Josh.

— Muszę zjechać tam na dół — powiedział Damon. — Ty pójdziesz ze mną. Jeśli coś się stało, najprawdopodobniej skończy się w dokach. Chcę tam być.

Kabina długo się nie pojawiała. Czekali kilka chwil i w końcu zniecierpliwiony Damon po raz drugi użył swojej karty, ponownie żądając priorytetu; lampki zmieniły kolor na czerwony sygnalizując priorytetowe wezwanie kabiny, a potem zaczęły migotać, co oznaczało, że wszystkie kabiny są aktualnie zajęte. Damon rąbnął pięścią w ścianę i znowu spojrzał na Josha. Na piechotę było daleko; lepiej poczekać na zwolnienie się którejś kabiny… szybszej przy większych odległościach.

Damon podszedł do najbliższego aparatu komunikatora i wystukał na klawiszach kod swojego priorytetu. Josh czekał na niego przy windzie.

— Zatrzymaj kabinę, jeśli przyjedzie — powiedział do Josha i nacisnął przycisk żądania połączenia. — Centrala Komunikatora, mówi Damon Konstantin; pilna rozmowa. Widzieliśmy żołnierzy opuszczających biegiem swoje posterunki. Co się dzieje?

Długo nikt nie odpowiadał.

— Panie Konstantin — przemówił wreszcie głośnik — rozmawia pan z publicznego aparatu komunikatora.

— Centrala, to nie ma w tej chwili znaczenia. Co się dzieje?

— Alarm ogólny. Proszę się udać na posterunki awaryjne.

— Co się dzieje?

Połączenie zostało przerwane. Zawyła syrena. Pod sufitem zaczęły migotać czerwone lampki. Ludzie wypadali z biur i spoglądali po sobie, szukając jeden u drugiego potwierdzenia, że to jakieś ćwiczenia albo pomyłka. Daleko, w głębi korytarza dostrzegł też swoją sekretarkę.

— Wracać do środka! — wrzasnął. — Zamknąć te drzwi.

Ludzie cofnęli się i pochowali w swoich biurach. Czerwona lampka przy ramieniu Josha nadal migotała sygnalizując, że żadna z kabin nie jest wolna: wszystkie musiały ugrzęznąć na dole, w dokach.