Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Pan jest z Unii — powiedział Kressich, żeby rozwiać wszelkie wątpliwości.

— Panie Kressich. Jestem Pogranicznikiem. Pan nie?

Kressich przysiadł na poręczy fotela, bo nogi się pod nim uginały.

— To czego chcecie?

— W Q istnieje zapewne jakaś struktura władzy, coś, w czym powinien się pan orientować. Człowiek taki jak pan… jest z nią bez wątpienia w kontakcie.

— Mam kontakty.

— A wpływy?

— Wpływy też.

— Wcześniej czy później znajdziecie się w rękach Unii; zdaje pan sobie z tego sprawę… jeśli Mazian nie podejmie jakichś kroków na własną rękę. Czy wyobraża pan sobie, do czego może się posunąć, jeśli postanowi tu zostać? Myśli pan, że zamierza tolerować Q w pobliżu swoich statków? Nie, panie Kressich, z jednej strony stanowicie tanią siłę roboczą, z drugiej plagę. Zależnie od sytuacji. Wnioskując z rozwoju sytuacji, wkrótce staniecie się dla niego uciążliwym balastem. Jak mogę się z panem kontaktować, panie Kressich?

— Tak jak dzisiaj się pan ze mną skontaktował.

— Gdzie się mieści pańskie biuro?

— Pomarańczowy dziewięć 1001.

— Jest tam komunikator?

— Stacyjny. Tylko stacja może się ze mną łączyć. I psuje się. Za każdym razem, kiedy chcę uzyskać połączenie, muszę to robić poprzez centralę komunikatora; tak jest nastawiony. Pan nie może… nie może rozmawiać ze mną za pośrednictwem tej linii. Zresztą zawsze jest popsuty.

— W Q panują warunki do wzniecenia buntu, prawda?

Skinął głową.

— Czy Radca Q może… go zaaranżować?

Po raz drugi skinął głową. Pot spływał mu po twarzy i po bokach.

— Możecie zabrać mnie z Pell?

— Kiedy zrobi pan dla mnie wszystko co w pana mocy, bilet ma pan zapewniony, panie Kressich. Niech pan zbierze swoje siły. Nawet nie pytam, kim oni są. Ale pan będzie wiedział, że to ja. Wiadomość ode mnie będzie zawierała słowo „Vassily”. Tylko tyle. Tylko to słowo. I gdyby nadszedł taki komunikat, pan dopilnuje, aby natychmiast wybuchły rozruchy i to na szeroką skalę. I od tej chwili może się pan już przygotowywać do powrotu na łono rodziny.

— Kim pan jest?

— Niech pan już idzie. Nie stracił pan więcej niż dziesięć minut swojego cennego czasu. Wytłumaczy się pan z tego. Ale na pana miejscu, panie Kressich, pośpieszyłbym się.

Kressich wstał, zerknął za siebie i wyszedł w pośpiechu. Twarz owiało mu zimne powietrze korytarza. Nikt go nie zatrzymywał, nikt nie zwracał na niego uwagi. Zrównał krok z przechodniami podążającymi głównym korytarzem i zadecydował, że jeśli będą mu kazali wyliczyć się z czasu, powie, iż rozmawiał z Konstantinem i z ludźmi w foyer; że źle się poczuł i zatrzymał na chwilę w świetlicy. Sam Konstantin potwierdzi, że wyszedł zdenerwowany. Otarł ręką twarz, wzrok mu się mącił. Skręcił za róg, wyszedł na dok zielony, nie zatrzymując się dotarł do niebieskiego i do granicy Q.

Rozległo się pukanie do drzwi. Otworzyć poszedł Hale, a Jon odwrócił się z napięciem na swym miejscu przy barku w kuchni i odetchnął z ulgą, gdy do mieszkania wkroczył Jessad. Drzwi zamknęły się za nim.

— Bez problemów — powiedział od progu Jessad. — Wie pan, że usuwają oznakowania? Przygotowują się do akcji wewnątrzstacyjnej. Utrudniają trochę połapanie się w kierunkach.

— Zawiódł się pan na Kressichu?

— Bez problemów. — Jessad ściągnął płaszcz i cisnął go Keiferowi, człowiekowi Hale’a, który wychodził akurat z sypialni. Keifer pomacał od razu kieszeń kurtki i ze zrozumiałą ulgą wyciągnął z niej swoje dokumenty.

— Nie zatrzymywali pana? — spytał.

— Nie — odparł Jessad. — Poszedłem prosto do twojego mieszkania, wszedłem i posłałem z kartą twojego współlokatora… wszystko poszło gładko.

— Zgodził się? — spytał Jon.

— Oczywiście, że się zgodził. — Jessad znajdował się w świetnym nastroju odczuwając jeszcze resztki podniecenia. Jego normalnie matowe oczy błyszczały teraz wesoło. Podszedł do barku i nalał sobie drinka.

— A moje ubranie? — przypomniał Keifer.

Jessad roześmiał się, upił łyk, potem odstawił szklankę i zaczął zdejmować koszulę.

— Wrócił do Q. Kontrolujemy teraz strefę kwarantanny.