Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Nastała godzina wołu, kiedy jeden z tropicieli zrównał się ze mną i chwycił za ramię.

— Kłus! — zawołał stłumionym przez zawój głosem. — Jeszcze dwie godziny kłusem, potem popas.

— Nie! Za blisko! — zawołałem. Czas płynął dla mnie inaczej i wydawało mi się, że ledwo wyruszyliśmy.

— Kłusem zajedziemy dalej niż na padłych koniach, chłopcze — powiedział. — To żywe istoty.

Wtedy ktokolwiek odezwał się po raz pierwszy.

Potem znów było milczenie, parskanie koni, tętent kopyt i kłęby kurzu.

Później jeden z tropicieli wysforował się do przodu, stanął i wyciągnął rękę.

— To znaczy „z koni" — mruknął Brus, pochylając się w moją stronę. Przewodnik skrzyżował wyprostowane dłonie przed swoją twarzą, i machnął nimi na boki, jakby coś odcinał.

— „Rozkulbaczyć, popas" — tłumaczył Brus. — Odzywają się tylko ze względu na nas.

Rozsiodłaliśmy konie i narwaliśmy suchej trawy, żeby je wytrzeć, potem trzeba było je przez jakiś czas oprowadzać powoli, trzymając za kantary. Trwało to dość długo, wreszcie mogliśmy dać zwierzętom pić i puściliśmy je ze spętanymi nogami.

Dopiero po tym wszystkim sami mogliśmy się napić.

— To krótki popas — odezwał się zduszonym głosem dowódca. Brzmiało to tak, jakby odwykł od mówienia, jakby zardzewiało mu gardło. — Nie będziemy jeść, wypijemy tylko napar. Kto musi odpocząć, niech kładzie się w cieniu.

Dwaj inni tropiciele wymienili szybkie gesty dłoni, jeden z nich zachichotał. Brus, tak samo milcząc, pokazał im uniesiony kciuk, który otulił drugą dłonią. Jeden z tropicieli wzruszył ramionami i odpowiedział kilkoma szybkimi gestami.

— Żadnych sprzeczek! — warknął dowódca. Między kamieniami płonęło miniaturowe ognisko, w żarze stały metalowe, mocno zakręcone tygle. Usiadłem na kamieniu, patrząc na zachód. Wzgórze zostało daleko, nie mogłem odróżnić go od innych, tnących horyzont w prześwietlonej słońcem mgiełce.

— Tohimonie — odezwał się dowódca. Podskoczyłem. Nawet nie zauważyłem, kiedy stanął za moimi plecami. — Roiho nie porusza się za dnia. Rozpływa się niczym mgła i wraca do ziemi. Ale nocą poczuje silny ślad i ruszy nim. Jest szybki, lecz ma długą drogę do przebycia. I pójdzie tropem z pewnością. Nic go tak nie przyciąga jak krew tego, kogo przeklął.

Westchnąłem tylko.

— Mam nadzieję.

— Jestem Snop, syn Cieśli. Tamten to Hacel, syn Bednarza, jest jeszcze Benkej Hebzagał i N’Dele Aligende.

— Amitraj i Kebiryjczyk? Są po naszej stronie?

— Nie wszyscy Amitraje chcą wracać pod jarzmo Pramatki. Benkej kocha wszystko to, co tam jest zabronione, i woli być obcym wśród Kirenenów niż żyć wśród swoich. Zaś kebiryjscy najemnicy patrzą na wszystko po swojemu. Aligende wynajął się do służby przed przewrotem w jednostce, gdzie było wielu Kirenenów. Kebiryjczycy są dziwni, trudno zrozumieć ich mowę i obyczaje. Zdaje się, że nie obchodzi ich specjalnie nic, co się dzieje po tej stronie Wewnętrznego Morza. Ale jeszcze nie spotkałem ludzi tak honorowych i wiernych. Kebiryjczycy nie zdradzają. Nigdy. Skoro wynajął się do służby w naszej jednostce, to będzie jej wierny. Co więcej, kiedy się zaciągał, rządził cesarz. Więc Aligende może jeszcze być wierny cesarzowi. Takie rzeczy jak przewroty i zmiany na tronach zupełnie do nich nie trafiają. Jego dom jest gdzieś wśród puszcz i stepów Kebiru i tyle.

Klepnął mnie w ramię.

— Odpocznij. Posiedź w cieniu, wypij czarkę naparu, a potem trochę zimnej wody. Zostaw kolejny ślad dla naszego demona. Ten popas będzie krótszy niż ci się wydaje.

I znowu jechaliśmy szybko, ale już nie w tak szalonym tempie jak przedtem. Dopiero późnym popołudniem dotarliśmy do strumienia i tam zrobiliśmy wszystko, co nakazał nam Mrok.

— Roiho nie może przekroczyć płynącej wody — powiedział. — To go jednak nie zatrzyma na zawsze. Poszuka jakichś kamieni lub mostu i podąży dalej, bo one nigdy nie rezygnują. Dlatego gdy traficie nad strumień, musicie dla niego zniknąć.

Zrobiliśmy, co kazał. Zdjęliśmy ubrania i wykąpaliśmy się w lodowatej wodzie, potem zapaliliśmy w miseczkach ostro pachnące trociczki i okadziliśmy dokładnie ciała, wierzchowce i wszystkie bagaże. Później wymalowaliśmy sobie na całej skórze znaki świętych formuł i dopiero wtedy przeszliśmy przez rzekę.

W tym miejscu nie trafiliśmy na bród, rzeka, choć niezbyt szeroka, była rwąca i pełna skał. W wielu miejscach woda mogła przykryć jeźdźca na koniu z uniesioną włócznią i nikt nie zobaczyłby nic poza ostrzem wystającym ponad fale i wiry.

Tropiciele zachowywali się jednak tak, jakby nie było to nic szczególnego. Przez jakiś czas patrzyłem na to, co robią, niczego nie rozumiejąc. Jeden z nich nadmuchiwał specjalnie wyprawione skórzane worki i układał je wokół siebie, drugi przeszedł się wzdłuż brzegu, zbierając poszarzałe, długie kije przyniesione przez wodę, kolejny przygotował długą linę i obwiązał się nią w pasie, a później bez namysłu wszedł w huczącą kipiel i popłynął.