Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Nie wypuściłem z ręki końskiego ogona, nawet kiedy tonąłem.

Z uczuciem żalu, że umieram tak głupio w rzece, a wraz ze mną umierają wszyscy Kireneni i Woda nie przejdzie przez swój mostek.

Śmierć była nieskończoną chwilą bolesnej, mokrej ciemności.

A za moment znowu żyłem, przewieszony przez kolano jednego z tropicieli, wyrzygując z siebie i wykasłując całe wiadra wody.

— Jeśli chciałeś pić, wystarczyło powiedzieć — zauważył uprzejmie Snop. — Nie należy wypijać całej rzeki.

Chciałem mu coś odburknąć, lecz nie mogłem wciąż złapać tchu.

Pozbierałem się na nogi, ale byłem tak wycieńczony i zmarznięty, że usiadłem tylko bezsilnie. Ostatni z tropicieli czekający na tamtym brzegu odwiązał linę, przepasał się nią, po czym wszedł do wody i pozwolił się przeciągnąć na drugą stronę.

Odkąd stanęliśmy nad brzegiem skalistej, rwącej rzeki bez mostu i brodu, do chwili gdy osiodłaliśmy na powrót konie, nie wypaliłoby się więcej niż cal świecy.

Jednak zanim wyruszyliśmy w dalszą drogę, przeszliśmy ten sam rytuał. Okadziliśmy ciała, przyozdobiliśmy je od stóp do głów znakami świętych formuł i dopiero wtedy mogliśmy założyć burobrązowe, luźne ubrania tropicieli, obszyte kawałkami sieci i postrzępionymi brązowymi oraz czarnymi szmatkami.

Potem znów był marsz. Słońce zachodziło, a my brnęliśmy kamienistymi ścieżkami wśród malujących długie cienie skał, wśród dziwnych, jakby niechlujnie usypanych gór, które ogarniały nas, wręcz brały w ramiona.

Sądziłem, że będziemy szli całą noc, tymczasem jeden z tropicieli znalazł osłonięte miejsce w załomie skał i tam rozsiodłaliśmy konie.

— Na razie zatrzymujemy się na spoczynek — oznajmił Snop. — Głównie ze względu na roiho i dlatego, że tu nie ma ludzi. Mały ogień ma płonąć aż do brzasku. Pierwsza warta Benkej, druga ja, trzecia N’Dele, czwarta Hacel. Rozpalcie zioła. Znowu musimy wszystko okadzić.

Zmierzch zapadł szybko, pełen tajemniczych szelestów, cieni i dźwięków nocnych ptaków.

Wokół obozowiska Hacel rozciągnął linkę i zawiesił na niej modlitewne proporczyki, które dostaliśmy od Mroka.

Dopiero kiedy siedzieliśmy wokół maleńkiego ognia, tropiciele zrzucili kaptury, rozcierając spocone, zaczerwienione twarze.

Jeden z nich, chyba Amitraj Benkej rozsznurował worek i wydał każdemu po dwa paski suszonego mięsa, kawałek sera i ćwierć bochenka chleba. Bukłak rozwodnionego palmowego wina zaczął krążyć z rąk do rąk, w żarze bulgotały tygle z naparem. Wszystko odbywało się w zupełnej ciszy.

Nigdy dotąd nie bałem się nocnych ciemności. Może wtedy, gdy byłem dzieckiem. Teraz jednak czułem się tak, jakbym znów miał kilka lat. Lecz nie bałem się opowieści o upiorach. Tym razem wiedziałem, co może kryć mrok. Wiedziałem, że czai się tam prawdziwy upiór, i wątpiłem, by zatrzymały go nasze pokryte znakami, żółte i czerwone proporczyki albo zapach kadzideł.

Snop nie wyznaczył wart ani mnie, ani Brusowi ale sądziłem, że i tak nie uda mi się zmrużyć oka. Myliłem się. Zaraz po skromnej kolacji Kebiryjczyk wydobył ze swoich bagaży mały bębenek i, trzymając go na kolanach, zaczął delikatnie wybijać rytm, nucąc pod nosem monotonną przyśpiewkę. To był bardzo cichy śpiew, myślę, że parę kroków dalej, za skałami nikt już nie odróżniłby go od odgłosów nocnych ptaków.

— To modlitwa do jego nadaku — szepnął Hacel. — Odpędza upiora. Roiho to jedna z niewielu rzeczy na świecie, których się boimy. Każdy z nas zabił już zbyt wielu ludzi.

Wyciągnąłem się okutany kocem, próbując rozprostować obolałe nogi, potem zapatrzyłem się w niewielkie płomyki. Wystarczyło dosłownie kilka uderzeń bębenka, a żarząca się plama światła zaczęła dwoić mi się w oczach i zupełnie niespodziewanie zasnąłem, zupełnie jakbym utonął w czarnej rzece.

Był to niespokojny sen, pełen koszmarów, krwi i strachu. Widziałem w nim potwora, którego inni nazywali roiho, a ja wiedziałem, że ma na imię Mirah i kiedyś trzymałem ją w ramionach. Co gorsza, za jej sinobiałym ciałem widziałem kolejne sylwetki. Widziałem ich pokryte bryzgami krwi, blade jak papier, niebieskawe twarze, usta niczym krwawe dziury, oczy wypełnione zakrzepłą krwią. Stali ramię w ramię z upiorem na granicy światła ogniska. Chłopiec, któremu grałem na flecie. Dwaj wartownicy, którzy pilnowali obozu. Zwiadowca, którego znałem jako Guldeja, a który nazywał się Kłos, syn Garncarza. Uśmiechał się rozdartymi ustami i wyciągał do mnie zakrwawioną dłoń, w której trzymał pęk wodnej kapusty i rybę. Dłoń, w której brakowało dwóch palców. Ci, którzy zginęli, ponieważ stanęli pomiędzy mną a zrodzonym przez uroczysko, żądnym zemsty upiorem. Zza ich pleców zaczęli wychodzić inni, których zabiłem, a ja nie mogłem się poruszyć, wiedząc, że za chwilę pojawi się Woda, córka Tkaczki. Widziałem jej drobną, pochyloną sylwetkę. Nie widziałem twarzy. A potem uniosła powoli głowę i gdy światło księżyców padło na jej oblicze, obudziłem się ze zduszonym krzykiem.